Fenrir

Recensie(s)

Fenrir is in de Oudnoorse mythologie de benaming van de gevaarlijkste van alle demonen, voorgesteld als een monsterlijke wolf, geketend in het binnenste van de aarde. Een boek met zo'n titel kan alleen maar huiveringwekkend zijn, en dat is het ook. De jonge journalist Matthias Crone is al van jongs af aan gefascineerd door wolven en is bezig met het samenstellen van een encyclopedie over deze dieren. Via een vraaggesprek in de krant komt hij erachter dat de pianiste Edith Waldschade (een veelbetekenende achternaam), die op 25 september een concert geeft, op haar landgoed Breidablick in de Ardennen wolven houdt. Dat doet hem besluiten naar het concert te gaan. De vader van Edith, Erik Waldschade, was germanist en volkskundige en had (beroepsmatig of om een andere reden?) eveneens belangstelling voor wolven. Wanneer Matthias de kans krijgt om met een oude schoolvriend, die de opdracht heeft wolven af te schieten in de Ardennen, een bezoek aan het landgoed te brengen, laat hij zich deze niet ontgaan. Daar doet hij een ontdekking die het een en ander duidelijk maakt, maar tegelijkertijd weer nieuwe raadsels opwerpt. De grande dame van de Nederlandse literatuur is hier goed op dreef en houdt de vaart en de spanning er tot het einde toe in. Verzorgde heruitgave; normale druk.

Redactie