Gemraad Slasser D.D.T.

Recensie(s)

In zijn eerste bundel na de verzamelde gedichten 'Nieuwe veters' (2008) peilt Anker (1946) de taal van de straat, en daarmee de staat van de samenleving. Eerder werk was ook al wel stadspoezie met de veelstemmigheid van dien, maar niet eerder was er een zo rigoureuze poetische uitdrukking van de huidige maatschappelijke spanningen. Anker sluit daarmee aan bij wat hij eerder op romanesque wijze in 'Hajar en Daan' vormgaf. In de dichtbundel is vaak sprake van ''vrede'' - maar het is in de taal al een gewelddadige vrede. Bovendien kan het elk moment tot de fysieke uitbarsting komen, die in de taal al plaats vindt. De zinnetjes uit verschillende subculturen, de verdingelijkte sms- en mtv-taal en opdringerige obsessie met seks, zijn in sommige gedichten tot een kluwen korte lontjes gemaakt. ''We hebben geen kwaad in de zin maar we hebben wel een mening'' heet het in een gedicht. Anker schreef hiermee geen aangename poezie. Maar daar is de samenleving, daar zijn wij voor verantwoordelijk. Deze bundel biedt ons Ankers spiegel.

Hans Groenewegen