Hardgekookt

Beschrijving

Inkijkexemplaar (2)

Alle reviews (4)

Gemiddelde beoordeling:

 Zalig

4 maart 2009 | Door: Celeste

Zalig schrijfwerk, heerlijk om te lezen. Heb me bijzonder goed vermaakt met alle grappen en absurditeiten. Ontspanning ten top. Kijk uit naar meer van Dimitri's hand.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

 Zalig

4 maart 2009 | Door: Celeste

Zalig schrijfwerk, heerlijk om te lezen. Heb me bijzonder goed vermaakt met alle grappen en absurditeiten. Ontspanning ten top. Kijk uit naar meer van Dimitri's hand.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

Productinformatie

Auteur

Hove, D. van

Taal

Nederlands

Afmetingen

17x205x145 mm

Gewicht

267 gr

Druk

1

ISBN10

9048402298

ISBN13

9789048402298

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Thrillers & Fantasy > Thrillers

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (4)

4 maart 2009 | Door: Celeste

Zalig schrijfwerk, heerlijk om te lezen. Heb me bijzonder goed vermaakt met alle grappen en absurditeiten. Ontspanning ten top. Kijk uit naar meer van Dimitri's hand.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

4 maart 2009 | Door: Celeste

Zalig schrijfwerk, heerlijk om te lezen. Heb me bijzonder goed vermaakt met alle grappen en absurditeiten. Ontspanning ten top. Kijk uit naar meer van Dimitri's hand.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

4 maart 2009 | Door: Celeste

Zalig schrijfwerk, heerlijk om te lezen. Heb me bijzonder goed vermaakt met alle grappen en absurditeiten. Ontspanning ten top. Kijk uit naar meer van Dimitri's hand.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

14 februari 2009 | Door: Rianne Lampers | Capelle a/d IJssel

"I'm so bad, baby I don't care" - dit citaat uit een nummer van Motörhead vormt de inleiding tot een bizarre en absurdistische politiethriller. Hoofdinspecteur Muyle is niet ontevreden over zichzelf. Hem valt niets te verwijten, want als het aan hem gelegen had, dan was zijn vrouw nooit zo gruwelijk aan haar eind gekomen. Desondanks vindt hij zich - na vijfentwintig jaar Moordzaken - gedegradeerd tot inspecteur terug op het bureau, waar commissaris Vleesmuts hem een 'moordzaak' betreffende dertien zwarte katten in de schoenen schuift. En dat terwijl zijn partner en vriendin Sophie Beekman gekoppeld wordt aan inspecteur Valcke. Dit is Muyle?s eer te na. Eigenhandig zorgen Sophie en hij ervoor dat de kattenzaak uitmondt in een échte moordzaak. Helaas meent de commissaris dat Muyle hierbij - voor de zoveelste keer - excessief geweld gebruikt heeft. Muyle moet voor onbepaalde duur zijn wapen inleveren. Hij wordt op non-actief gesteld en moet therapie volgen. Vanaf dat moment raakt het verhaal in een stroomversnelling. Wat zeg ik? Er breekt een ware waterval los aan absurde, keiharde en hilarische gebeurtenissen, die elkaar in rap tempo opvolgen. Hardgekookt is met vaart geschreven en zit vol met dialogen. Het is geen verhaal voor tere zieltjes en moraalridders. De lezer moet openstaan voor het absurdistische karakter en moet zich niet storen aan het overmatige gebruik van schuttingtaal. Iedereen die daar doorheen weet te prikken, ontdekt een verhaal dat goed in elkaar steekt, dat tot de laatste bladzijde nieuwsgierig houdt en dat bij tijd en wijle een flinke lachsalvo uitlokt. Hilarisch vind ik het stuk waar de keiharde Muyle een aantal dagen opgezadeld wordt met de zorg voor het kleine meisje Britney, dat spontaan geadopteerd is door Sophie. Tijdens Muyle's speurtocht langs Sophies boekenkast, stuit hij op de Baantjerreeks. Na de nodige krachttermen vraagt hij aan Britney: "Heeft mama Sophie een papierversnipperaar? ... Of aanstekerbenzine?" Als er geen antwoord komt, flikkert hij de hele reeks over het balkon en zet zich neer met Wiseguy van Nicolas Pileggi. Werkelijk onovertroffen is het stukje waar Muyle Britney een lesje in echte muziek geeft door de cd Let there be rock van AC/DC aan te zetten. Ik denk dat Hardgekookt uniek is in zijn soort, zeker hier in de Lage Landen. En ook al klinkt het afgezaagd, ik sluit me graag aan bij de uitspraak van Jaap Boekestein die voor op het boek prijkt: "Ziek, heel ziek. Wanneer komt er meer?"

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

14 februari 2009 | Door: Rianne Lampers | Capelle a/d IJssel

"I'm so bad, baby I don't care" - dit citaat uit een nummer van Motörhead vormt de inleiding tot een bizarre en absurdistische politiethriller. Hoofdinspecteur Muyle is niet ontevreden over zichzelf. Hem valt niets te verwijten, want als het aan hem gelegen had, dan was zijn vrouw nooit zo gruwelijk aan haar eind gekomen. Desondanks vindt hij zich - na vijfentwintig jaar Moordzaken - gedegradeerd tot inspecteur terug op het bureau, waar commissaris Vleesmuts hem een 'moordzaak' betreffende dertien zwarte katten in de schoenen schuift. En dat terwijl zijn partner en vriendin Sophie Beekman gekoppeld wordt aan inspecteur Valcke. Dit is Muyle?s eer te na. Eigenhandig zorgen Sophie en hij ervoor dat de kattenzaak uitmondt in een échte moordzaak. Helaas meent de commissaris dat Muyle hierbij - voor de zoveelste keer - excessief geweld gebruikt heeft. Muyle moet voor onbepaalde duur zijn wapen inleveren. Hij wordt op non-actief gesteld en moet therapie volgen. Vanaf dat moment raakt het verhaal in een stroomversnelling. Wat zeg ik? Er breekt een ware waterval los aan absurde, keiharde en hilarische gebeurtenissen, die elkaar in rap tempo opvolgen. Hardgekookt is met vaart geschreven en zit vol met dialogen. Het is geen verhaal voor tere zieltjes en moraalridders. De lezer moet openstaan voor het absurdistische karakter en moet zich niet storen aan het overmatige gebruik van schuttingtaal. Iedereen die daar doorheen weet te prikken, ontdekt een verhaal dat goed in elkaar steekt, dat tot de laatste bladzijde nieuwsgierig houdt en dat bij tijd en wijle een flinke lachsalvo uitlokt. Hilarisch vind ik het stuk waar de keiharde Muyle een aantal dagen opgezadeld wordt met de zorg voor het kleine meisje Britney, dat spontaan geadopteerd is door Sophie. Tijdens Muyle's speurtocht langs Sophies boekenkast, stuit hij op de Baantjerreeks. Na de nodige krachttermen vraagt hij aan Britney: "Heeft mama Sophie een papierversnipperaar? ... Of aanstekerbenzine?" Als er geen antwoord komt, flikkert hij de hele reeks over het balkon en zet zich neer met Wiseguy van Nicolas Pileggi. Werkelijk onovertroffen is het stukje waar Muyle Britney een lesje in echte muziek geeft door de cd Let there be rock van AC/DC aan te zetten. Ik denk dat Hardgekookt uniek is in zijn soort, zeker hier in de Lage Landen. En ook al klinkt het afgezaagd, ik sluit me graag aan bij de uitspraak van Jaap Boekestein die voor op het boek prijkt: "Ziek, heel ziek. Wanneer komt er meer?"

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

14 februari 2009 | Door: Rianne Lampers | Capelle a/d IJssel

"I'm so bad, baby I don't care" - dit citaat uit een nummer van Motörhead vormt de inleiding tot een bizarre en absurdistische politiethriller. Hoofdinspecteur Muyle is niet ontevreden over zichzelf. Hem valt niets te verwijten, want als het aan hem gelegen had, dan was zijn vrouw nooit zo gruwelijk aan haar eind gekomen. Desondanks vindt hij zich - na vijfentwintig jaar Moordzaken - gedegradeerd tot inspecteur terug op het bureau, waar commissaris Vleesmuts hem een 'moordzaak' betreffende dertien zwarte katten in de schoenen schuift. En dat terwijl zijn partner en vriendin Sophie Beekman gekoppeld wordt aan inspecteur Valcke. Dit is Muyle?s eer te na. Eigenhandig zorgen Sophie en hij ervoor dat de kattenzaak uitmondt in een échte moordzaak. Helaas meent de commissaris dat Muyle hierbij - voor de zoveelste keer - excessief geweld gebruikt heeft. Muyle moet voor onbepaalde duur zijn wapen inleveren. Hij wordt op non-actief gesteld en moet therapie volgen. Vanaf dat moment raakt het verhaal in een stroomversnelling. Wat zeg ik? Er breekt een ware waterval los aan absurde, keiharde en hilarische gebeurtenissen, die elkaar in rap tempo opvolgen. Hardgekookt is met vaart geschreven en zit vol met dialogen. Het is geen verhaal voor tere zieltjes en moraalridders. De lezer moet openstaan voor het absurdistische karakter en moet zich niet storen aan het overmatige gebruik van schuttingtaal. Iedereen die daar doorheen weet te prikken, ontdekt een verhaal dat goed in elkaar steekt, dat tot de laatste bladzijde nieuwsgierig houdt en dat bij tijd en wijle een flinke lachsalvo uitlokt. Hilarisch vind ik het stuk waar de keiharde Muyle een aantal dagen opgezadeld wordt met de zorg voor het kleine meisje Britney, dat spontaan geadopteerd is door Sophie. Tijdens Muyle's speurtocht langs Sophies boekenkast, stuit hij op de Baantjerreeks. Na de nodige krachttermen vraagt hij aan Britney: "Heeft mama Sophie een papierversnipperaar? ... Of aanstekerbenzine?" Als er geen antwoord komt, flikkert hij de hele reeks over het balkon en zet zich neer met Wiseguy van Nicolas Pileggi. Werkelijk onovertroffen is het stukje waar Muyle Britney een lesje in echte muziek geeft door de cd Let there be rock van AC/DC aan te zetten. Ik denk dat Hardgekookt uniek is in zijn soort, zeker hier in de Lage Landen. En ook al klinkt het afgezaagd, ik sluit me graag aan bij de uitspraak van Jaap Boekestein die voor op het boek prijkt: "Ziek, heel ziek. Wanneer komt er meer?"

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

6 februari 2009 | Door: Stefan Snijders | Uithoorn

Ik heb speciaal voor 'Hardgekookt' één van de poten van mijn bureau ingekort. Dit boek moet iedereen in de kast hebben staan, of onder zijn tafel hebben liggen. Met name in deze barre wintermaanden is het heerlijk mee weg te zakken in de luie stoel. En indien u tijdens het lezen een andere mening toebedeeld krijgt: kunt u de druk altijd in de haard gooien. Dit werk is verbluffend ontvlambaar!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

6 februari 2009 | Door: Stefan Snijders | Uithoorn

Ik heb speciaal voor 'Hardgekookt' één van de poten van mijn bureau ingekort. Dit boek moet iedereen in de kast hebben staan, of onder zijn tafel hebben liggen. Met name in deze barre wintermaanden is het heerlijk mee weg te zakken in de luie stoel. En indien u tijdens het lezen een andere mening toebedeeld krijgt: kunt u de druk altijd in de haard gooien. Dit werk is verbluffend ontvlambaar!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

6 februari 2009 | Door: Stefan Snijders | Uithoorn

Ik heb speciaal voor 'Hardgekookt' één van de poten van mijn bureau ingekort. Dit boek moet iedereen in de kast hebben staan, of onder zijn tafel hebben liggen. Met name in deze barre wintermaanden is het heerlijk mee weg te zakken in de luie stoel. En indien u tijdens het lezen een andere mening toebedeeld krijgt: kunt u de druk altijd in de haard gooien. Dit werk is verbluffend ontvlambaar!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 september 2008 | Hilversum

Zoals Jaap Boekestein zegt: wanneer komt er meer?!?

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 september 2008 | Hilversum

Zoals Jaap Boekestein zegt: wanneer komt er meer?!?

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 september 2008 | Hilversum

Zoals Jaap Boekestein zegt: wanneer komt er meer?!?

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?