Het onbehagen in de literatuur / druk 1

Recensie(s)

NBD|Biblion recensie
J.H. de Roder (1958) zorgde twee jaar geleden voor veel opschudding met zijn essay 'Het schandaal van de poezie'*, waarin hij betoogde dat de betekenis van een gedicht veel minder belangrijk is voor de poetische ervaring dan betekenisloze elementen zoals klank en ritme, die hij in verband bracht met oeroude rituelen. In verkorte vorm is dit essay nu opgenomen in de essaybundel 'Het onbehagen in de literatuur'. Deze titel heeft ook een opstel over Alfred Kossmann, die zich altijd verzet heeft tegen de vermeende tegenstelling tussen schrijven en leven, hij zag zichzelf en de anderen als personages in door henzelf bedachte romans. Met deze visie kan De Roder instemmen. Zijn essayistische aanpak is combinatorisch en niet zelfden polemisch. In de afdeling 'Kwesties' verzet hij zich furieus tegen Patricia de Martelaere en Willem Jan Otten, die beiden een religieuze traditie, respectievelijk het boeddhisme en het katholicisme, zijn gaan omhelzen. Verder veel aandacht voor Vestdijk, de sonnetten van Hugo Claus en die van H.H. ter Balkt en de poezie van Arjen Duinker. Met De Roder is er een essayist van formaat bij gekomen, van wie we nog veel zullen horen.

(Biblion recensie, T. van Deel)