bol.com

Conditie	Verkoper	Prijs
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: Yawarakaimono 3 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 5,00
Als nieuw "Is voorzichtig mee gedaan. Geen vouwen, vlekken of ezelsoren." Bekijk exemplaar	Verkoper: Ilse 625 4 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 7,50
Als nieuw "Een keer gelezen. Prachtig boek, lezen!" Bekijk exemplaar	Verkoper: Jeroen Rommes 7 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 8,00

Ook verkrijgbaar - Nederlandse boeken
Nederlandse boeken	bol.com prijs	2ehands vanaf
Paperback (verschijningsdatum: 01-06-2010)	€ 19,95	€ 9,29

Alle reviews (107)

Gemiddelde beoordeling:

Het spel van de engel

16 september 2011 | Door: Circe | 50-59 jaar

Carlos Ruiz Zafón ‘Het spel van de engel’ ‘Het spel van de engel’ heet de opvolger te zijn van ‘De schaduw van de wind’. Toch heb ik dit boek niet zozeer als een vervolg ervaren, het laat zich ook prima afzonderlijk lezen. Genoten heb ik van de prachtige opbouw van de karakters, daarin bewijst zich de meesterverteller Zafón. Op geheel natuurlijke wijze krijg je steeds meer inzicht in de beweegredenen van de hoofdpersonages. Geplaatst in het turbulente Barcelona van de twintiger jaren van de vorige eeuw maken we kennis met David Martín die opgroeit bij een analfabete vader die een diepe haat voor het geschreven woord koestert; zijn moeder is er dan al lang vandoor. David ontmoet de erudiete boekhandelaar Sempere die de jongen niet alleen boeken leent maar hem ook gedurende zijn hele leven regelmatig opvangt. Samen met hem komt hij in het Kerkhof der vergeten boeken terecht waar bijzondere dingen plaatsvinden. Zoals op de achterflap te lezen valt ontspint zich een labyrintisch verhaal met diverse mysterieuze zijlijnen en literatuurverwijzingen. Het is een verhaal vol intriges, liefde, verraad en de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. De macht van het geschreven woord wordt duidelijk zichtbaar gemaakt: ‘Een boek bevat de ziel van de schrijver’. Door de jaren heen heeft Don Pedro Vidal zich als zijn mentor opgeworpen en pas jaren later blijkt dat hij dat uit schuldgevoel heeft gedaan. Zijn enige liefde Cristina ontglipt hem op uiterst pijnlijke wijze. Als broodwinning schrijft hij een reeks pulpboeken maar ook herschrijft hij in het geheim het boek van zijn mentor dat dan een bestseller wordt. Van de Franse uitgever Andreas Corelli krijgt hij een aanbod, dat hij om meerdere redenen niet kan weigeren, om volgens diens aanwijzingen een boek te schrijven. Vanaf dat moment gaat het echt helemaal fout op een manier die je de adem beneemt en maakt dat je het boek niet meer weg kunt leggen tot je weet hoe het afloopt. Maar is het dan ook afgelopen? Met die vraag blijf je zitten als het boek dichtgeslagen op je schoot ligt. Ook al komen de verhaallijnen prachtig bij elkaar, voor de lezer blijft er ruimte voor verschillende invullingen en verklaringen. Persoonlijk houd ik daarvan, dat maakt dat ik me als lezer serieus genomen voel. Een fantastisch boek van een grandioze schrijver voor iedereen die geen behoefte heeft aan pasklare antwoorden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Carlos Ruiz Zafón: Het spel van de engel

2 juli 2011 | Door: HenkPoortvliet | 60-69 jaar | Zeist

Het verhaal speelt zich af in de jaren twintig van de vorige eeuw. De hoofdpersoon in het boek is David Martín, die al jong wees is geworden en voor zijn inkomen werkt bij de krant “De stem van de industrie”. Dankzij zijn peetvader Pedro Vidal kan David gaan schrijven: eerst weliswaar pulp waarbij hij wordt uitgebuit door twee louche uitgevers waarvoor hij elke maand 200 pagina’s moet schrijven, later beter werk. Ook boekhandelaar Sempere, die hem als jongen heeft opgevangen, stimuleert hem te schrijven en te pogen qua genre verderop te komen. Zijn schrijfstijl valt op bij de Parijse uitgever Andreas Correlli, die hem in ruil voor een forse som geld opdraagt een boek te schrijven, zoals dat nog nooit is geschreven en dat de wereld zal veranderen. Om in alle rust zich te kunnen wijden aan het schrijven van het gevraagde boek, huurt David een al vele jaren leegstaand huis met een toren, welk huis hem vaker is opgevallen. Vanaf het eerste contact met Correlli wordt David geconfronteerd met duistere plekken in en om Barcelona, zoals speelholen, bordelen, verlaten villa’s en kerkhoven. Correlli ontbiedt hem veelal op dergelijke plaatsen om verslag te doen van de vorderingen met het schrijven van het boek. Ook het huis met de toren, waarin David woont, blijkt een spookhuis te zijn en vele geheimen te verbergen. Nagenoeg tegelijkertijd met de opdracht speelt het verhaal van een onmogelijke liefde. Bij boekhandelaar Sempere maakt David kennis met een meisje waar hij veel voor voelt. Zij laat hem enige tijd later het Kerkhof der Vergeten Boeken zien waar hij uit de vele opgeslagen boeken het boek “Lux Aeterna” uitzoekt. Dit boek blijkt te zijn uitgegeven door zijn opdrachtgever Correlli en te zijn geschreven door advocaat Diego Marlasca, die indertijd eigenaar is geweest van het huis met de toren. Het betreft hier dezelfde opdracht die David heeft ontvangen. Naast het krijgen van een identieke opdracht en het wonen in het huis met de toren blijken er meer overeenkomsten te zijn tussen David en Marlasca. Niet alleen de duistere plekken van samenkomst met zijn opdrachtgever en de situatie in het huis met de toren voeren de spanning in het verhaal op, maar ook allerlei intriges, verraad, e.d. De spanning in het verhaal stijgt tot grote hoogte waarbij mensen in het circuit worden uitgeschakeld. Carlos Ruiz Zafón weet op de hem bekende wijze het verhaal zodanig te schrijven dat de lezer tot het laatste moment ongewis is van de daadwerkelijke afloop. Eigenlijk een boek dat men in één keer wil uitlezen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Schaamteloos kopiëren

30 maart 2011 | Door: SarahMeskens | 20-29 jaar

Na schaduw van de wind besloot was ik benieuwd of Zafon nog een stapje hoger kon. Niet dus. Dit boek is een flauw afkooksel van zijn vorige roman. Erg voorspelbaar. Zafon dacht wellicht dat hij het stramien ontdekt had om een bestseller te schrijven. Spijtig genoeg komt hij daar blijkbaar ook mee weg, als ik de lovende reacties hier zo lees.

Pluspunten:
Minpunten: saai, voorspelbaar, geen diepgang

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (1) | Ongepast?

weer mooi boek

27 maart 2011 | Door: inieminie | 30-39 jaar | noordwijk

Ook dit boek is weer erg beeldend geschreven. Het gaat over het leven van schrijver David Martin. Al op jonge leeftijd heeft hij een grote fascinatie voor boeken die gevoed word bij de boekenwinkel van Sempere. Deze boekhandel heeft een belangrijke plaats in zijn leven. Als zijn vader vermoord word, komt hij onder de vleugels van Don Pedro die hem een baantje bij zijn uitgeverij regelt., waar don Pedro ook werkt. Hij mag daar onderaan beginnen. Als hij een kans krijgt om boeken te gaan schrijven, springt hij uit het leventje, maar beter word hij er niet van. Bij de nieuwe uitgever moet hij verplicht 200 pagina’s per maand inleveren tegen een laag loon. Hij hoopt echter dat dit een opstapje voor zijn carriere word. Dit lijkt ook zo te zijn. Hij krijgt het verzoek van Andreas Corelli om voor 100.000 franc een soort nieuwe bijbel te schrijven. Op dat moment blijkt David ernstig ziek en hij zit ook vast in het contract bij zijn huidige uitgever. Als uiteindelijk blijkt dat beide eigenaren van de huidige uitgever op vreemde wijze om het leven komen, begint David toch het angstige vermoeden te krijgen, dat Corelli niet is wie hij zegt en dat deze man meer te maken heeft bij de vreemde gebeurtenissen die in zijn leven plaatsvinden. Het boek is op een mooie beeldende manier geschreven. Probleem vind ik persoonlijk dat het wel enige tijd kost voordat je in het verhaal zit. Dit kan ook aan het feit liggen dat ik niet genoeg tijd heb genomen om te lezen.

Pluspunten: meeslepend verhaal, fantasierijk
Minpunten: moeilijk in te komen

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Barokke roman

11 maart 2011 | Door: JTimmermans | 20-29 jaar | Tilburg

Het zijn de turbulente jaren twintig in het betoverende Barcelona van het modernisme en Gaudí waarin Carlos Ruiz Zafón zijn protagonist David Martín laat dwalen. Martín heeft al vroeg zijn ouders verloren, maar vindt ook al vroeg troost in boeken. Zijn werk bij de krant De stem van de industrie is pure noodzaak, en onder het bezielende peetvaderschap van de rijke Pedro Vidal kan hij gaan schrijven. Pulp alhoewel en uitgebuit door twee louche uitgevers, literair vechtend voor de 200 pagina’s iedere maand, maar hij kan schrijven. Dan komt hij in contact met de Parijse uitgever Andreas Correlli. Andreas Correlli, de gevallen engel; de engel des duivels, roept een umheimlich gevoel op bij zijn eerste verschijnen. Correlli laat Martín en de lezer de duistere kant van Barcelona zien; in verlaten villa’s en op duistere begraafplaatsen duikt hij op met zijn “glinsterende gele pupillen” en “een wolvengrijns om zijn lippen die het bloed in mijn aderen deed stollen”. En laat David Martín als een moderne Faust zijn ziel verkopen; hij moet een nieuwe Bijbel schrijven: een verhaal waar men voor zal leven, sterven en doden, maar dan literair. Een opdracht met verre gevolgen, zo leert Martín ook als hij ontdekt dat de opdracht al eerder gegeven is, toen gegoten in het ‘vergeten’ boek Lux Aeterna. De jaren twintig komen rauw, gewelddadig en vooral geloofwaardig en benevelend op uit de pagina’s. De sfeer die Zafón oproept is die van verrotting, geforceerde modernisatie en – zeker bewogen levens. Gespannen dialogen en scherpe observaties vloeien uit Zafóns pen in een prachtige taal. Het spel van de engel is dan ook niet zomaar een roman, in eerste inzicht een bildungsroman draaien om de dan nog jonge David Martín, maar geboeid met trekjes uit de gothic novel van vervlogen tijden. Ondanks dat de literaire grootmeester Carlos Ruiz Zafón opnieuw een literair werk van formaat heeft weggezet dat ook nog vlot wegleest, vraagt hij heel wat van de fantasie van de lezer. Zoals gezegd grijpt Zafón terug op de stijl van de Engelse gothic novels uit de Romantiek, maar dit houdt wel in dat een hersentumor geuit wordt in een uit Martíns hoofd kruipende spin en afspraakjes in jaren geleden afgebrande bordelen. Toch geeft het magisch realisme een extra diepte aan Het spel van de engel. Dit in tegenstelling tot de harde actie waarmee de laatste hoofdstukken gepaard gaan; het verhaal vervlakt en verliest zijn kracht – dat van een meesterwerk. Jammer.. In zijn nieuwste roman schrijft Zafón over schrijven; de kunst van schrijven, van woorden – maar vooral de macht van woorden. Elk boek heeft een ziel, zo legt boekhandelaar Sempere David uit, de ziel van de schrijver..

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Het spel van de engel

6 maart 2011 | Door: Ladybug | 40-49 jaar | Belgie

Dit is het tweede boek van Carlos Ruiz Zafón, en blijkbaar een vervolg op “De schaduw van de wind”, toch is “Het spel van de engel “ een relaas op zichzelf. Het verhaal speelt in Barcelona in de jaren 1920. De hoofdpersoon is David Martin, een jongeman die al van kinds af iets heeft met boeken. Ook al om dat hij verzeilde in “het Kerkof der Vergeten Boeken”. Hij verdient de kost met het schrijven voor een krant. Het lijkt dat hij niet gelukkig kan worden: hij heeft een hersentumor, zijn grote liefde Cristina is onbereikbaar, slechte herinneringen aan zijn jeugd kwellen hem,…. Dank zij zijn mentor en vriend Petro Vidal, kan hij zich uit de armoe halen en begint te schrijven om in zijn levensonderhoud te voorzien. Hij heeft een contract van 20 jaar om een reeks misdaadverhalen te schrijven onder de titel “De Stad der Verdoemden”. Van zijn eerste succes koopt David niet alleen een oude schrijfmachine maar ook het verwaarloosde huis met de toren. Andreas Corelli, een Franse uitgever merkt de schrijfstijl op van David en vraagt hem om een speciaal boek te schrijven. Met dit contract van één jaar krijgt hij een loon van 100.000 Franse franc . Aangezien dit (zeker in die tijd) een aanzienlijke som geld is, en Corelli een eind kan maken aan het 20 jaar contract, heeft David zijn keuze snel gemaakt. David moet echter aan schrijfvrijheid inboeten omdat het boek geschreven moet worden volgens de nauwgezette instructies van Corelli. Het wordt alsmaar duidelijker dat het boek de grondlegging moet worden van een nieuwe religie. David vraagt zich wel af of hij een goede keuze gemaakt heeft: sinds zijn contract gebeuren bizarre dingen met hem en rondom hem. De politie staat aan zijn deur omdat zijn uitgevers een ongeval hadden en David hen net eerder bedreigd had. Zijn alibi blijkt niets waard te zijn. Iemand heeft het blijkbaar op David voorzien… er vallen nog al wat doden… David ontdekt ook dat dat de vorige eigenaar van zijn huis dezelfde schrijfopdracht van Corelli gekregen heeft. De man heeft het boek echter nooit kunnen afmaken door een bizar ongeluk. … Tot zover mijn plot voor dit boek. ‘k Ga teveel verklappen als ik er verder op in zou gaan. Wel zit ik na het lezen van “Het spel van de engel” nog met enkele vraagtekens: - Wat is er met de vorige eigenaar van het huis, Diego Marlasca, gebeurd en waarom - Het enige moment waarin de moeder van David voorkomt in dit boek is als hij haar trots zijn eerste boek, gepubliceerd onder eigen naam, laat zien Zal ik antwoord krijgen op deze vragen in het 3de boek van Carlos Ruiz Zafón? ‘k kijk nu al uit naar het 3de boek .

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?

Betoverend Barcelona

17 februari 2011 | Door: Wibi

Een boek dat hoofdpersoon David Martín in opdracht van een mysterieuze louche Parijse uitgever probeert te schrijven speelt de hoofdrol in het verhaal. Het boek dat hij zal schrijven moet een nieuwe religie worden en zal de wereld veranderen. Naarmate het schrijven vordert wordt het boek echter een soort profetie over dood en verderf. Vanaf het moment dat Martin de beloning aanneemt, verandert de wereld om hem heen. De tol die hij moet betalen voor het verkopen van zijn ziel is torenhoog. Alle gebeurtenissen lijken in relatie te staan tot het boek, wat inmiddels zijn eigen leven is gaan leiden en zichzelf beschermt tegen iedereen die het wil vernietigen. Het verhaal speelt zich af in het betoverende Barcelona van de jaren twintig, grauw, gevaarlijk, gewelddadig. De pagina’s ademen de sfeer van sloppenwijken. Het boek, geschreven vanuit de ik-vorm, zit vol literaire verwijzingen. Diverse mystieke en raadselachtige gebeurtenissen, zo nu en dan verwarrend, op de rand van de geloofwaardigheid. Zafón beschrijft het allemaal heerlijk meeslepend en ik voelde me als het ware een met de hoofdpersoon. De vaardige en fantasievolle schrijfstijl roept op indringende wijze sferen op. Het maakt nieuwsgierig en blijft daardoor boeien. Aan het eind komen alle lijnen vlekkeloos bij elkaar. Ondanks het kloeke formaat een boek om in een adem uit te lezen. Een aanrader!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Meeslepend!

7 februari 2011 | Door: BookLoveCookies | 14-19 jaar

Het Spel van de Engel is mensen die van boeken houden op het lijf geschreven. Al direct sleept het verhaal je mee. Een arme, talentvolle jongen wordt door zijn getraumatiseerde vader weggehouden van alles wat letters heeft. Als de vader sterft en de jongen verweesd achterblijft, wordt hij als manusje van alles aangenomen bij een krant. Tot een weldoener zijn talenten ontdekt en hem onder pseudoniem spannende feuilletons laat schrijven. Zijn succes geeft scheve gezichten bij de collega’s en een nieuwe baan biedt uitkomst: de hoofdpersoon schrijft voor een dubieuze uitgeverij bloedstollende, zeer succesvolle misdaadromans. Op ongeveer eenderde van de roman lijkt het daarbij te blijven: talent en energie van de hoofdpersoon zijn besteed aan veelgelezen verhalen onder pseudoniem en een ernstige ziekte dreigt snel een einde aan zijn leven te maken. Dan neemt het verhaal een zeer verrassende, sinistere wending. Opnieuw schrijft hoofdpersoon David Martín onder pseudoniem, opnieuw zet hij zijn grote talent in, maar de opdrachtgever is een gevaarlijk heerschap. Wat Martín nu schrijft is krachtig en verschrikkelijk. Wat in het verhaal werkelijkheid is en wat fantasie van de hoofdpersoon wordt steeds minder duidelijk. Liefde en haat, hartstocht, moord en doodslag, occulte praktijken - het boek is een bruisende mengeling van deze en meer ingrediënten, geschreven tegen het kleurige decor van het Barcelona uit de jaren 20 van de vorige eeuw. Met het boek in al z’n verschijningsvormen prominent in de hoofdrol. Genieten dus!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Een adembenemende roman

3 februari 2011 | Door: ADUQ | 50-59 jaar | Tiel

Het spel van de engel - Carlos Ruiz Zafon. Na het boek “ De schaduw van de wind”, dat ik een prachtige, maar ook indrukwekkende roman vond waren mijn verwachtingen hooggespannen. De schrijver heeft volledig aan mijn verwachtingen voldaan. Het boek is min of meer een vervolg op de schaduw van de wind, de schrijver voert je weer mee langs het Kerkhof der Vergeten boeken. De hoofdpersoon, David Martin, groeit op in het turbulente Barcelona van de jaren twintig. Zijn vader wordt op jonge leeftijd vermoord, zijn moeder heeft het gezinnetje dan al lang verlaten, hij blijft alleen achter. Hij wordt opgevangen door de vriendelijke boekhandelaar Sempere, die hem helpt zijn weg te vinden op het literaire pad. Sempere gelooft in zijn aspiraties, en via hem leert hij zijn eerste en enige liefde Christina kennen. Het blijkt evenwel een onmogelijke liefde. Hij voorziet in zijn levensonderhoud door een serie niemendalletjes te schrijven, de stad der verdoemden. Dan ontmoet hij de mysterieuze Parijse boekhandelaar Corelli, die hem een contract aanbiedt om voor heel veel geld een boek te schrijven dat de wereld zal veranderen. Vanaf het moment dat hij het geld aanneemt verandert alles. Hij heeft zijn ziel verkocht, de tol die hij moet betalen is wel heel erg hoog. Alles wat er gebeurt staat in relatie met het schrijven van zijn boek, het boek dat de wereld een nieuwe religie moet brengen. Verschillende mensen in zijn omgeving worden op mysterieuze wijze vermoord, of verdwijnen en David wordt zelfs gezocht door de politie. Het boek wordt steeds spannender, tenslotte vlucht David weg uit Barcelona. Het is een echte aanrader, uitgeverij Signatuur heeft weer beslag weten te leggen op een imposante roman.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Prachtig boek

28 januari 2011 | Door: AnsArts | 60-69 jaar | Assen

Dit is het tweede boek dat ik lees van Zafón,ook dit verhaal is weer prachtig om te lezen,welliswaar een heel ander verhaal dan “De schaduw van de wind” Hoofdpersoon David Martin is een zwak en ziekelijk kind,dat graag leest,dit vaak tot grote woede van zijn vader. Als hij verder in contact komt met de eigenaar van de boekhandel Sempere krijgt hij de kans om veel boeken te lezen en zo komt hij ook in aanraking met het Kerkhof der Vergeten Boeken. Daar vindt hij ook het sinistere Lux Aetema,geschreven door Diego Marlasca. Om aan de kost te komen schrijft hij driestuiverromans,maar eens hoopt hij een literair boek te schrijven Hij leert Christina kennen, op wie hij verliefd wordt, en samen met haar gaat hij in het geheim een manuscript van zijn goede vriend Pedro Vidal herschrijven en dat wordt een enorm succes; zijn eigen roman, die op hetzelfde moment verschijnt, wordt een grote flop. Erg teleurgesteld is hij,maar dan krijgt hij een aanbod van een geheimzinnige uitgever,Andreas Corelli,waar David op in gaat. De prijs is erg hoog die hij ervoor moet betalen! Eigenlijk wil ik verder niet meer van het verhaal verklappen…. Zafón weet je te boeien van het begin tot het einde met prachtige zinnen en een spannend meeslepend verhaal. Er komt de nodige humor aan te pas,het is een verhaal van vriendschap,tragedie en met veel intriges. Als je denkt “ik weet het”neemt het verhaal een andere wending,ontzettend knap hoe alles in elkaar zit. Heb erg van het boek genoten en ben benieuwd naar zijn volgende boek.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

mooi boek!

25 januari 2011 | Door: Leesje | 50-59 jaar | Assen

Opnieuw een spannend boek van Carlos Ruiz Zafón. Het verhaal speelt zich af in de jaren twintig van de twintigste eeuw. De persoon waar het om draait in het boek is David Martín, die als jongen verweesd achterblijft, omdat zijn vader op dubieuze wijze omkomt en zijn moeder zich niets aan hem gelegen laat liggen. Hij vindt al vroeg een baantje op de redactie van een krant, maar David heeft ambities om zich te ontwikkelen tot schrijver. Via boekhandelaar Sempere, die hem als jongen opgevangen heeft, maakt hij kennis met een meisje waarnaar zijn aandacht getrokken wordt en maakt hij ook kennis met het Kerkhof der Vergeten Boeken. Daar kiest hij een boek en vanaf dat moment neemt het verhaal van zijn leven allerlei onvoorziene wendingen. Van het begin af aan werd ik het boek ingezógen. Hoewel “het spel van de engel” een ander boek is als “de schaduw van de wind”, en bijvoorbeeld ook veel humor bevat in het eerste stuk, vergeleek ik automatisch beide boeken en herkende opnieuw de bloemrijke en beeldende taal, bijzondere zinsconstructies, prachtig gekozen woorden, de luchtige toonzetting, de speciale sfeer en beschrijvingen waardoor je een beeld krijgt van Barcelona als een stad met een imposante architectuur, die als achtergrond mee bepalend is voor de mysterieuze sfeer. De ene wending in het boek volgt op de andere, maar elke wending begint onopvallend. Telkens wordt je daarna zodanig afgeleid van een eerdere situatie dat je bijna zaken vergeet die later ineens weer terugkomen en een belangrijke rol blijken te spelen. Wanneer ik de indruk kreeg dat het verhaal zich mogelijk voort zou gaan slepen was dat feitelijk al het begin van een nieuwe wending. Zo werd ik onophoudelijk vastgehouden en meegenomen naar steeds spannender hoogten. Ik heb weer genoten van de boeiende schrijftrant van Zafón en het mysterieuze, spannende en ook romantische verhaal.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Het spel van de engel

25 januari 2011 | Door: inekej51 | 50-59 jaar | Deventer

Carlos Ruiz Zafon heeft op mij met zijn vorige boek ’Schaduw van de wind’ diepe indruk gemaakt.Niet zo verwonderlijk dus dat ik me erg heb verheugd op ‘Het spel van de engel’, het tweede boek van de schrijver en een vervolg op voornoemde succesroman. Hoofdpersoon David Martín is een kind met een zeer zwakke gezondheid dat mede door zijn beperkte fysieke mogelijkheden een sterke voorkeur ontwikkelt voor het lezen van boeken. Hij stuit daarbij op de woede en het onbegrip van zijn ongeletterde en door de oorlog getraumatiseerde vader. Na de zoveelste confrontatie met zijn vader zoekt David zijn heil bij een boekhandelaar waar hij mag lezen en die hem tevens inwijdt in de geheimen van het boekenlabyrint. David ontdekt hier het boek ‘Lux Aeterna’, geschreven door de advocaat Diego Marlasca. Deze man is op mysterieuze wijze om het leven gekomen en zijn voormalige woning wordt ook het huis van David Martin. In de loop van het verhaal wordt duidelijk dat beide mannen meer overeenkomsten hebben dan David lief is. David Martín, inmiddels schrijver, verloochent het literaire schrijverschap voor snelle roem en makkelijk verdiend geld met het schrijven van goedkope en vulgaire, maar goed gelezen niemendalletjes . Een door geheimzinnigheid omgeven uitgever, Andreas Corelli, geeft hem de kans om aan dit grijze bestaan te ontsnappen door hem een aanzienlijk bedrag te bieden voor het schrijven van een literair roman die de wereld voorgoed zal veranderen. De prijs die hij betaalt voor het ogenschijnlijke schrijven in vrijheid is hoog, hij lijkt zijn ziel verkwanseld te hebben aan de duivel en verliest alle controle over zijn bestaan. Zijn leven lijkt met het ontdekken van het bijzondere boek ‘Lux Aeterna’ én het accepteren van de schrijfopdracht een aaneenschakeling geworden van persoonlijke ellende. David raakt behalve betrokken bij Corelli ook betrokken bij criminele en corrupte zaken en verliest bovendien zijn grote liefde aan Corelli De grote liefde, liefde voor de literatuur en het schrijverschap zijn belangrijke thema’s in Het spel van de engel . Door het hoge gehalte aan dramatische liefdes in het verhaal had het boek een ‘goedkoop en vulgair niemendalletje’ kunnen worden in de stijl van pulpschrijver Martín. De schrijverskwaliteit van Zafon maakt duidelijk dat hiervan absoluut geen sprake is , hij weet zijn verhaal niet alleen spannend te houden tot de laatste letter, maar weet daarnaast zijn karakters zo goed uit te diepen dat hij van al zijn personages gecompliceerde en intrigerende persoonlijkheden heeft kunnen maken. Zafon is er ook in zijn tweede boek in geslaagd mij als lezer telkens een onvoorziene richting uit te sturen op het moment dat ik dacht het verhaal doorgrond te hebben en de afloop te kennen. Ik heb genoten van de tweede Zafon, een spannend en ingenieus in elkaar gezet verhaal met inktzwarte kanten. Hoewel het verhaal op punten overeenkomt met ‘Schaduw van de wind’, is het ‘Spel van de engel’ voor mij geen herhaling van zetten, maar een verhaal dat bekende taferelen brengt vanuit een volledig ander perspectief. Een volgend boek van Zafon staat dan ook ongezien op mijn verlanglijst en ‘Het spel van de engel’ raad ik iedereen aan om te lezen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Hoe vaak lees je nu een boek dat alles heeft?

24 januari 2011 | Door: IGerritsen | 30-39 jaar | Alkmaar

Eindelijk heb ik dan Het Spel van de Engel gelezen. Natuurlijk wist ik dat dit boek immens populair is, maar daar ga ik niet meer op af als ik een boek uitkies. Een bestseller is tenslotte niet altijd een garantie op een goed verhaal. Maar zoveel belangstelling maakt je natuurlijk wel nieuwsgierig. Dus ging ik voor de bijl. En hoe. Nu ik het boek uit heb, snap ik alle opschudding. Eigenlijk is er zelfs nog te weinig commotie rondom Zafon en zijn werk. Want hoe vaak lees je nu een boek dat álles heeft? Een geheimzinnig oud huis in het historische Barcelona als decor. Een noodlottige liefde, het ultieme verraad. En dan nog een aantal mysteries waar je als lezer heerlijk je tanden in kunt zetten. Een plot dat zich precies langzaam genoeg ontvouwt, en waarbij je steeds op het verkeerde been wordt gezet. En het slot; huiveringwekkend. Zoveel perfectie dat het gaat vervelen, zou je haast zeggen. Maar zelfs dat minpunt heeft Het Spel van de Engel niet. Mijn exemplaar mag voortaan op een ereplaatsje in de boekenkast. En niemand mag hem lenen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

het spel van de engel

24 januari 2011 | Door: leesMar | 40-49 jaar

Na de schaduw van de wind is dit het tweede boek van Zafon dat ik gelezen heb en hoewel er een bekende van het vorige boek in voorkomt is dit geen vervolg op boek 1 sterker nog het is een heel ander soort boek. De schrijfstijl van het boek is echter hetzelfde,mooie poeetische zinnen,beeldende beschrijvingen en dezelfde sfeer als in zijn eerste boek. Het verhaal gaat als volgt: Een jonge jongen David leeft alleen met zijn vader,zijn moeder heeft hun verlaten,de vader die een oorlogstrauma heeft houd zielsveel van David maar kan en wil dit niet laten merken hij wil dat David geen zwakte tonen. Davids grote passie is lezen en hij droomt er dan ook van om ooit zelf een groot schrijver te worden dit tot ongenoegen van zijn vader die lezen en schrijven maar flauwekul vind. Gelukkig kan David altijd terrecht voor boeken bij boekhandelaar Sempere die David ook vaak opvangt. Sempere gelooft in David en zegt hem dat ook regelmatig,hij brengt hem ook als eerste in contact met het meisje Christina de eerste liefde van David die in het hele verhaal door een grote rol zal spelen net als het meisje Isabella wat op haar beurt weer liefde voor David voelt. Als bij een gebeurtenis Davids vader overlijdt vind David al snel werk bij een krant waar hij al gauw een eigen pagina krijgt om zijn eigen fantasy verhaal te schrijven. Dit heeft hij te danken aan zijn rijke vriend de schrijver Vidal die tevens als zijn mentor fungeert en veel voor hem doet. David vind echter het schrijven voor een krant niet genoeg en word daarna al gauw de anonieme broodschrijver van vele fantasyverhalen uitgebracht door een uitgeverij. Dit vele schrijven maakt hem echter ziek en uitgeput en al gauw vind David de weg naar pijnstillers en en andere middelen om zichzelf op te peppen en hij lijdt aan ernstige hoofdpijnen waaraan hij zelf denkt te bezwijken. Juist op dat moment komt er een rijk heer Andeas Correlli opduiken en bied hem een groot voorschot om een boek te schrijven dat de wereld zal veranderen,een totaal nieuwe religie en zegt dat als het hem lukt hij voor altijd een gevierd en onvergetelijk schrijver zal worden. David die de zucht naar roen niet kan weerstaan neemt het aanbod aan en huurt een huis en begint te schrijven. ls er daarna vele geheime gebeurtenissen volgen waarin moord,zelfmoord,wraak en jaloezie in voorkomen begint David een onderzoek naar de oorzaak hiervan en beland al gauw in de meest gevaarlijke situaties waarvan hij zelf ook de dupe word. Verschillende personen helpen hem met zijn onderzoek dat hem door heel Barcelona voert om hem uiteindelijk bij een naam te brengen van een man die ook voor Correlli gewerkt heeft en waarvan niet duidelijk is wat hem overkomen is. Christina,Isabella,Vidal en Semperre spelen bij dit onderzoek een zeer grote rol en na vele omwegen waarvan je als lezer denkt dat je er bent en het hele geheim kent word dit gevolgd door een nog groter en mysterieuzer vooral wat dit boek tot een geheel ander maar beslist niet slechter boek maakt dan de schaduw van de wind. Dit boek juist in deze tijd waarin zoveel discussie is over religie en wie wat en waarin geloofd en waarom zal zeker veel vragen oproepen maar zal ook veel mensen aan het denken zetten en Zafon laat met dit boek ook blijken vind ik zich daarvan bewust te zijn zonder belerend over te komen. Alleen een schrijver als Zafon weet dit in mooie en bloemrijke zinnen te verwoorden,kortom een boek waarvan ik blij ben het gelezen te hebben en waar ik meer van heb gekregen dan ik verwacht had. Ik kijk dan ook uit naar zijn volgende boek.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Sociobiologie

8 december 2010 | Door: Pianoforte | 40-49 jaar

Waarom speelt de roman zich eigenlijk eind jaren '20 af, vraag ik mij af. Een verhaal waarin mysteries, verdwenen personen, vergeten boeken een rol spelen, zou zich net zo goed in de 21-e eeuw af kunnen spelen. Ook de sfeertekening bevat weinig dat specifiek is voor de tijd waarin de schrijver het verhaal situeert. Er zijn weliswaar weinig auto's en de enkele mensen die over een auto beschikken hebben daar ook een chauffeur voor in dienst; maar daar houdt het zo'n beetje mee op qua specifieke jaren '20-zaken, zaken die bovendien niet essentiëel zijn voor de loop van het verhaal. Daarnaast komen er een paar dingen in de roman voor die ongeloofwaardig zijn in de jaren '20. Als je twee mensen aan elkaar wilt koppelen, probeer je dan je doel te bereiken door tegen de dame onder andere te zeggen (p. 345): '... de arme ziel kan niet eens urineren omdat hij de hele dag aan jou moet denken.' ? En dat in die tijd? Op pagina 214 lezen we: 'Als ik u goed begrijp, suggereert u dat het geloof, dus de daad van geloven in mythen of ideologieën of bovennatuurlijke zaken, voortkomt uit de biologie.' En even verder: 'Het menselijk wezen gelooft zoals het ademhaalt - om te overleven.' Het is net of we hier de evolutiebioloog Edward O. Wilson aan het woord horen, die in 1975 de toen baanbrekende theorie lanceerde, dat menselijk gedrag een belangrijke erfelijke component heeft (sociobiologie). Nog veel later zijn zijn ideeën ook toegepast op menselijke moraal en religie. Het lijkt mij buitengewoon onwaarschijnlijk dat iemand, wie dan ook, al in de jaren '20 iets dergelijks zou kunnen zeggen. Afgezien van deze aanmerkingen vond ik het een goed en sfeervol boek.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Prachtig

11 september 2010 | Door: ViMaBr | 20-29 jaar | Beilen

Dit is het eerste boek dat mij heeft geroerd. Zo'n ervaring achtte ik niet denkbaar bij een boek. Naast de manier van schrijven, is de verhaallijn luchtig maar tegelijkertijd ook zwaar. Ik ga nu Schaduw van de Wind lezen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Mysterieus en boeiend boek

8 augustus 2010 | Door: lem72 | 30-39 jaar

In het turbulente Barcelona van de jaren twintig krijgt de jonge schrijver David Martin het aanbod van een mysterieuze uitgever om een boek te schrijven . Een boek dat de wereld zal veranderen. De tol die David er voor moet betalen is echter torenhoog. De tekst op de achterkant van het boek is veelbelovend. Moord, lang vergeten boeken, mysterieuze uitgevers, onmogelijke liefdes, het zit er allemaal in. Vol verwachting begon ik op een avond dan ook met lezen om te ontdekken dat ik het boek vervolgens niet meer weg wilde leggen. Carlos Ruiz Zafon heeft een boeiende manier van schrijven. Geïntrigeerd las ik over de jonge David, zijn broodschrijven, zijn vriendschap met Pedro Vidal, zijn ontluikende liefde voor Christina. En vervolgens over het Kerkhof der Vergeten Boeken, het boek Lux Aeterna dat hem uitkiest, zijn vriendschap met de boekhandelaar Sempere, etc. Er zit zoveel in het boek dat het te ver gaat het hier allemaal te noemen. Als lezer wordt je mee genomen in het vaak surrealistisch beeld dat Carlos Ruiz Zafon in het boek schept. Af en toe bekruipt je het gevoel ‘is dit nu echt of droomt hij dit allemaal?’. Vragen waar geen rechtlijnig antwoord op te geven zijn. En om eerlijk te zijn: die wil je ook niet als lezer. Ook de verschillende verhaallijnen in het boek zijn kunstig met elkaar verweven. En de verhaallijnen zijn allen boeiend te noemen. Geen moment dat ik dacht ‘dit stuk duurt te lang’ of ‘dit onderdeel boeit mij niet’. En dat 552 pagina’s lang! Op de achterkant van het boek staat dat dit verhaal onder andere gaat over de macht van woorden. In de manier waarop Carlos Ruiz Zafon in ‘het spel van de engel ‘ met woorden speelt laat hij voor mij zien wat daar mee bedoeld wordt. Wat mij betreft een echte aanrader voor iedereen die van lezen houdt!

Vond je deze review nuttig? Ja (3) | Nee (0) | Ongepast?

Geweldig

25 juni 2010 | Door: Pianowoman | 20-29 jaar | Geleen

Loved it, waiting for the new one. Echt, wat een meeslepend verhaal. Lees dit boek niet als je niet van woorden en lange zinnen houdt. Kun je daar mee leven, dan heb je aan Zafon een held. Geweldig boek, kan niet wachten tot de volgende.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Briljant boek

7 juni 2010 | Door: Jolan | 30-39 jaar

Dit is een waardige opvolger van "Schaduw van de wind". Een boek dat je niet meer kan wegleggen. Interessante personages in een meeslepend verhaal. Kan niet wachten op het volgende boek van Zafon!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Het spel van de engel

31 mei 2010 | Door: MarloesGeerdink | 20-29 jaar | Hengelo

Na het lezen van 'schaduw in de wind' begon ik met hooggespannen verwachtingen aan 'het spel van de engel', die bij mij al direct een fantastische, en opnieuw mysterieuze sfeer wist op te wekken. De verrassende wendingen zorgden ervoor dat ik het boek met grote moeite kon wegleggen, waarna ik de neiging had het steeds weer te pakken en verder te lezen. Spanning, romantiek, mysterie.. Zafon weet alles op een prachtige manier te verwoorden en in elkaar te verwikkelen tot een adembenemend labyrintisch verhaal. Opnieuw een geweldig boek van Zafon, net zo goed (al dan niet nog beter) als zijn voorganger. Beide titels zijn meesterwerken en behoren tot mijn favorieten.. aanrader dus!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Terug naar het overzicht