Kleur De Schaduwen

Recensie(s)

K. Michel (1958) debuteerde uitbundig met 'Ja naakt als de stenen!' (1989). De gepraktiseerde, zeer van zichzelf bewuste naiviteit maakte de bundel opmerkelijk. In zijn volgende dichtbundels ontwikkelde de dichter zich tot de meester van de verwondering met een donkere ondertoon. Hij werd terecht veelvuldig geloofd en bekroond. In uiterst precieze gedichten waarin hij het anekdotische filosofisch tot het uiterste weet op te laden, maakt hij de scheur in een veilige wereld voelbaar, de afgrond onder het blad waarop de lezer zijn voet zet. Het is deze aanpak die Michel in 'Kleur de schaduwen' voortzet. Het levert enkele schitterende gedichten op, zoals een over het overeind zetten van de Haagse Hofvijver. In veel gedichten schitteren formuleringen. Wie hoge maatstaven zet, moet aan hoge verwachtingen voldoen. Als geheel valt de bundel wat tegen. Enkele aardige ideeen worden te lang uitgemolken om de aandacht vast te houden. Soms lijkt de verwondering te verworden tot routine. Tevergeefs tast de lezer naar de afgrond onder de bladzijden. De koude tocht door de scheur blijft uit.

Hans Groenewegen