Lisa en Lin

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (2)

Alle reviews (3)

Gemiddelde beoordeling:

 Lisa & Lin, vijf weken terug in China

25 juni 2009 | Door: United Adoptees International | Den Haag

De tekst op de omslag van het boek vermeldt dat het verslag van de auteurs over hun reis naar de geboortegrond van hun twee geadopteerde dochters raakt aan wat het betekent een kind uit een heel andere cultuur te adopteren en aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn. De hernieuwde kennismaking met hun land die de kinderen met de reis wordt geboden, vormt slechts één van de stappen in de aanpak van de auteurs om de bijzondere bagage die hun kinderen als afgestaan en geadopteerd kind bij zich hebben, te leren dragen. Een aanpak die het midden houdt tussen doen of er niets aan de hand is en alles wat Chinees is tot in het idiote te cultiveren. Door de gedetailleerde en zeer openhartige wijze waarop de auteurs verhaal doen van hun ervaringen en emoties tijdens deze reis, kan ik vanuit mijn positie niet anders dan beamen dat het boek raakt aan wat het betekent een kind uit een andere cultuur te adopteren. Maar of het ook raakt aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn, waag ik te betwijfelen. Het boek bevestigt dat interlandelijke adoptie per definitie tot een leven tussen twee culturen leidt, tussen de “nature” van de ene cultuur en de “nurture” van de andere. Maar ondanks het feit dat de auteurs zich zonder meer uitvoerig hebben verdiept in adoptie in het algemeen en die van hun dochters in het bijzonder, lijkt dat ook bij hen niet daadwerkelijk door te dringen. Hoe kan het anders dat zij verbaasd zijn over het feit dat hun jongste dochter zich minder blank blijkt te voelen dan zij dachten en zich heel goed bewust blijkt te zijn van haar Chinese uiterlijk. Hoe kon ze dat niet zijn? Dat ze niet blank is, is immers iets wat zich elke dag in ieder geval in de spiegel laat zien en wellicht ook in de manier waarop ze door anderen wordt bejegend. Om er toch bij te willen horen in deze blanke maatschappij, heeft zij misschien wel – net als haar oudere zus – ook ooit gewenst dat ze blond haar en blauwe ogen had. Hoewel het besef bij de auteurs dat zij hun dochters het gevoel om ergens bij thuis te voelen, ondanks hun goede bedoelingen, niet hebben kunnen geven wel doordringt, lijkt dat besef al snel te worden verdrongen door het idee dat hun dochters dat “cadeautje” tijdens de reis alsnog van hun Chinese vrouwelijke gids krijgen. Wat hier wordt afgedaan als een “cadeautje” staat echter voor een schrijnend alledaags gemis voor veel geadopteerde kinderen. De verzuchting van de auteurs dat het soms lijkt alsof ze nooit meer afkomen van de keerzijde van adoptie, is dan ook voor menig geadopteerd kind, pijnlijk herkenbaar. Gerecenseerd voor de UAI, door I. Vreken, juni 2009.

Vond je deze review nuttig? Ja (3) | Nee (5) | Ongepast?

 Vlot geschreven, interessant.

9 juni 2009 | Door: Magda Zijp | ALMELO

Heel herkenbaar voor ouders van opgroeiende kinderen uit China. Door de persoonlijke observaties over het land overstijgt het verhaal de doorsnee reis ervaringen.

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (2) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (5)

Conditie	Verkoper	Prijs
Als nieuw "Is helemaal nieuw. Kan zo de winkel in." Bekijk exemplaar	Verkoper: J. Leeftink 197 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 9,50
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: An-ne K. 32 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 10,00
Als nieuw "NIEUW in folieverpakking. Verzending binnen 24 uur." Bekijk exemplaar	Verkoper: **Boek na Boek** 3835 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 13,50

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

D. Michielsen , A. Kok

Co-auteur

Dido Michielsen

Soort

Met illustraties

Taal

Nederlands

Afmetingen

22x215x134 mm

Gewicht

313 gr

Inclusief

Inclusief kaart

Druk

1

ISBN10

9023440188

ISBN13

9789023440185

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Literatuur > Literatuur overig

Locatie

Azië , China

Trefwoord(en)

Buitenlandse adoptiekinderen|Verhalen|China

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (3)

11 december 2010 | Door: Luna77 | 30-39 jaar | Brabant

Dido Michielsen schrijft op een wijze die heel fijn leest. Met humor, zelfspot, open en eerlijk. Het is leuk om te lezen hoe het haar en haar gezin vergaat. Vooral als je haar eerdere boek dochters van ver al hebt gelezen. Daarin schrijft ze over haar kinderwens en de eerste periode met haar adoptiedochters. In Lisa en Lin gaat het meer over hoe zij en haar kinderen de reis beleven en ervaren. Wat ik er erg leuk aan vind is dat de kinderen zelf ook aan het woord komen doordat er stukken uit hun reisdagboek zijn toegevoegd. Het is fijn om zien dat zij een gewoon gezin zijn met een bijzonder randje. Leuk om te lezen voor iedereen die zich verwand voelt met adoptie.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 juni 2009 | Door: United Adoptees International | Den Haag

De tekst op de omslag van het boek vermeldt dat het verslag van de auteurs over hun reis naar de geboortegrond van hun twee geadopteerde dochters raakt aan wat het betekent een kind uit een heel andere cultuur te adopteren en aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn. De hernieuwde kennismaking met hun land die de kinderen met de reis wordt geboden, vormt slechts één van de stappen in de aanpak van de auteurs om de bijzondere bagage die hun kinderen als afgestaan en geadopteerd kind bij zich hebben, te leren dragen. Een aanpak die het midden houdt tussen doen of er niets aan de hand is en alles wat Chinees is tot in het idiote te cultiveren. Door de gedetailleerde en zeer openhartige wijze waarop de auteurs verhaal doen van hun ervaringen en emoties tijdens deze reis, kan ik vanuit mijn positie niet anders dan beamen dat het boek raakt aan wat het betekent een kind uit een andere cultuur te adopteren. Maar of het ook raakt aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn, waag ik te betwijfelen. Het boek bevestigt dat interlandelijke adoptie per definitie tot een leven tussen twee culturen leidt, tussen de “nature” van de ene cultuur en de “nurture” van de andere. Maar ondanks het feit dat de auteurs zich zonder meer uitvoerig hebben verdiept in adoptie in het algemeen en die van hun dochters in het bijzonder, lijkt dat ook bij hen niet daadwerkelijk door te dringen. Hoe kan het anders dat zij verbaasd zijn over het feit dat hun jongste dochter zich minder blank blijkt te voelen dan zij dachten en zich heel goed bewust blijkt te zijn van haar Chinese uiterlijk. Hoe kon ze dat niet zijn? Dat ze niet blank is, is immers iets wat zich elke dag in ieder geval in de spiegel laat zien en wellicht ook in de manier waarop ze door anderen wordt bejegend. Om er toch bij te willen horen in deze blanke maatschappij, heeft zij misschien wel – net als haar oudere zus – ook ooit gewenst dat ze blond haar en blauwe ogen had. Hoewel het besef bij de auteurs dat zij hun dochters het gevoel om ergens bij thuis te voelen, ondanks hun goede bedoelingen, niet hebben kunnen geven wel doordringt, lijkt dat besef al snel te worden verdrongen door het idee dat hun dochters dat “cadeautje” tijdens de reis alsnog van hun Chinese vrouwelijke gids krijgen. Wat hier wordt afgedaan als een “cadeautje” staat echter voor een schrijnend alledaags gemis voor veel geadopteerde kinderen. De verzuchting van de auteurs dat het soms lijkt alsof ze nooit meer afkomen van de keerzijde van adoptie, is dan ook voor menig geadopteerd kind, pijnlijk herkenbaar. Gerecenseerd voor de UAI, door I. Vreken, juni 2009.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 juni 2009 | Door: United Adoptees International | Den Haag

De tekst op de omslag van het boek vermeldt dat het verslag van de auteurs over hun reis naar de geboortegrond van hun twee geadopteerde dochters raakt aan wat het betekent een kind uit een heel andere cultuur te adopteren en aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn. De hernieuwde kennismaking met hun land die de kinderen met de reis wordt geboden, vormt slechts één van de stappen in de aanpak van de auteurs om de bijzondere bagage die hun kinderen als afgestaan en geadopteerd kind bij zich hebben, te leren dragen. Een aanpak die het midden houdt tussen doen of er niets aan de hand is en alles wat Chinees is tot in het idiote te cultiveren. Door de gedetailleerde en zeer openhartige wijze waarop de auteurs verhaal doen van hun ervaringen en emoties tijdens deze reis, kan ik vanuit mijn positie niet anders dan beamen dat het boek raakt aan wat het betekent een kind uit een andere cultuur te adopteren. Maar of het ook raakt aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn, waag ik te betwijfelen. Het boek bevestigt dat interlandelijke adoptie per definitie tot een leven tussen twee culturen leidt, tussen de “nature” van de ene cultuur en de “nurture” van de andere. Maar ondanks het feit dat de auteurs zich zonder meer uitvoerig hebben verdiept in adoptie in het algemeen en die van hun dochters in het bijzonder, lijkt dat ook bij hen niet daadwerkelijk door te dringen. Hoe kan het anders dat zij verbaasd zijn over het feit dat hun jongste dochter zich minder blank blijkt te voelen dan zij dachten en zich heel goed bewust blijkt te zijn van haar Chinese uiterlijk. Hoe kon ze dat niet zijn? Dat ze niet blank is, is immers iets wat zich elke dag in ieder geval in de spiegel laat zien en wellicht ook in de manier waarop ze door anderen wordt bejegend. Om er toch bij te willen horen in deze blanke maatschappij, heeft zij misschien wel – net als haar oudere zus – ook ooit gewenst dat ze blond haar en blauwe ogen had. Hoewel het besef bij de auteurs dat zij hun dochters het gevoel om ergens bij thuis te voelen, ondanks hun goede bedoelingen, niet hebben kunnen geven wel doordringt, lijkt dat besef al snel te worden verdrongen door het idee dat hun dochters dat “cadeautje” tijdens de reis alsnog van hun Chinese vrouwelijke gids krijgen. Wat hier wordt afgedaan als een “cadeautje” staat echter voor een schrijnend alledaags gemis voor veel geadopteerde kinderen. De verzuchting van de auteurs dat het soms lijkt alsof ze nooit meer afkomen van de keerzijde van adoptie, is dan ook voor menig geadopteerd kind, pijnlijk herkenbaar. Gerecenseerd voor de UAI, door I. Vreken, juni 2009.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 juni 2009 | Door: United Adoptees International | Den Haag

De tekst op de omslag van het boek vermeldt dat het verslag van de auteurs over hun reis naar de geboortegrond van hun twee geadopteerde dochters raakt aan wat het betekent een kind uit een heel andere cultuur te adopteren en aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn. De hernieuwde kennismaking met hun land die de kinderen met de reis wordt geboden, vormt slechts één van de stappen in de aanpak van de auteurs om de bijzondere bagage die hun kinderen als afgestaan en geadopteerd kind bij zich hebben, te leren dragen. Een aanpak die het midden houdt tussen doen of er niets aan de hand is en alles wat Chinees is tot in het idiote te cultiveren. Door de gedetailleerde en zeer openhartige wijze waarop de auteurs verhaal doen van hun ervaringen en emoties tijdens deze reis, kan ik vanuit mijn positie niet anders dan beamen dat het boek raakt aan wat het betekent een kind uit een andere cultuur te adopteren. Maar of het ook raakt aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn, waag ik te betwijfelen. Het boek bevestigt dat interlandelijke adoptie per definitie tot een leven tussen twee culturen leidt, tussen de “nature” van de ene cultuur en de “nurture” van de andere. Maar ondanks het feit dat de auteurs zich zonder meer uitvoerig hebben verdiept in adoptie in het algemeen en die van hun dochters in het bijzonder, lijkt dat ook bij hen niet daadwerkelijk door te dringen. Hoe kan het anders dat zij verbaasd zijn over het feit dat hun jongste dochter zich minder blank blijkt te voelen dan zij dachten en zich heel goed bewust blijkt te zijn van haar Chinese uiterlijk. Hoe kon ze dat niet zijn? Dat ze niet blank is, is immers iets wat zich elke dag in ieder geval in de spiegel laat zien en wellicht ook in de manier waarop ze door anderen wordt bejegend. Om er toch bij te willen horen in deze blanke maatschappij, heeft zij misschien wel – net als haar oudere zus – ook ooit gewenst dat ze blond haar en blauwe ogen had. Hoewel het besef bij de auteurs dat zij hun dochters het gevoel om ergens bij thuis te voelen, ondanks hun goede bedoelingen, niet hebben kunnen geven wel doordringt, lijkt dat besef al snel te worden verdrongen door het idee dat hun dochters dat “cadeautje” tijdens de reis alsnog van hun Chinese vrouwelijke gids krijgen. Wat hier wordt afgedaan als een “cadeautje” staat echter voor een schrijnend alledaags gemis voor veel geadopteerde kinderen. De verzuchting van de auteurs dat het soms lijkt alsof ze nooit meer afkomen van de keerzijde van adoptie, is dan ook voor menig geadopteerd kind, pijnlijk herkenbaar. Gerecenseerd voor de UAI, door I. Vreken, juni 2009.

Vond je deze review nuttig? Ja (3) | Nee (5) | Ongepast?

25 juni 2009 | Door: United Adoptees International | Den Haag

De tekst op de omslag van het boek vermeldt dat het verslag van de auteurs over hun reis naar de geboortegrond van hun twee geadopteerde dochters raakt aan wat het betekent een kind uit een heel andere cultuur te adopteren en aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn. De hernieuwde kennismaking met hun land die de kinderen met de reis wordt geboden, vormt slechts één van de stappen in de aanpak van de auteurs om de bijzondere bagage die hun kinderen als afgestaan en geadopteerd kind bij zich hebben, te leren dragen. Een aanpak die het midden houdt tussen doen of er niets aan de hand is en alles wat Chinees is tot in het idiote te cultiveren. Door de gedetailleerde en zeer openhartige wijze waarop de auteurs verhaal doen van hun ervaringen en emoties tijdens deze reis, kan ik vanuit mijn positie niet anders dan beamen dat het boek raakt aan wat het betekent een kind uit een andere cultuur te adopteren. Maar of het ook raakt aan hoe het voelt een geadopteerd kind te zijn, waag ik te betwijfelen. Het boek bevestigt dat interlandelijke adoptie per definitie tot een leven tussen twee culturen leidt, tussen de “nature” van de ene cultuur en de “nurture” van de andere. Maar ondanks het feit dat de auteurs zich zonder meer uitvoerig hebben verdiept in adoptie in het algemeen en die van hun dochters in het bijzonder, lijkt dat ook bij hen niet daadwerkelijk door te dringen. Hoe kan het anders dat zij verbaasd zijn over het feit dat hun jongste dochter zich minder blank blijkt te voelen dan zij dachten en zich heel goed bewust blijkt te zijn van haar Chinese uiterlijk. Hoe kon ze dat niet zijn? Dat ze niet blank is, is immers iets wat zich elke dag in ieder geval in de spiegel laat zien en wellicht ook in de manier waarop ze door anderen wordt bejegend. Om er toch bij te willen horen in deze blanke maatschappij, heeft zij misschien wel – net als haar oudere zus – ook ooit gewenst dat ze blond haar en blauwe ogen had. Hoewel het besef bij de auteurs dat zij hun dochters het gevoel om ergens bij thuis te voelen, ondanks hun goede bedoelingen, niet hebben kunnen geven wel doordringt, lijkt dat besef al snel te worden verdrongen door het idee dat hun dochters dat “cadeautje” tijdens de reis alsnog van hun Chinese vrouwelijke gids krijgen. Wat hier wordt afgedaan als een “cadeautje” staat echter voor een schrijnend alledaags gemis voor veel geadopteerde kinderen. De verzuchting van de auteurs dat het soms lijkt alsof ze nooit meer afkomen van de keerzijde van adoptie, is dan ook voor menig geadopteerd kind, pijnlijk herkenbaar. Gerecenseerd voor de UAI, door I. Vreken, juni 2009.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

9 juni 2009 | Door: Magda Zijp | ALMELO

Heel herkenbaar voor ouders van opgroeiende kinderen uit China. Door de persoonlijke observaties over het land overstijgt het verhaal de doorsnee reis ervaringen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

9 juni 2009 | Door: Magda Zijp | ALMELO

Heel herkenbaar voor ouders van opgroeiende kinderen uit China. Door de persoonlijke observaties over het land overstijgt het verhaal de doorsnee reis ervaringen.

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (2) | Ongepast?

9 juni 2009 | Door: Magda Zijp | ALMELO

Heel herkenbaar voor ouders van opgroeiende kinderen uit China. Door de persoonlijke observaties over het land overstijgt het verhaal de doorsnee reis ervaringen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?