Niemands knecht

Wanneer ik me precies begon te realiseren that there was something rotten in the state of Denmark weet ik niet meer. Maar mijn eerste stukje over de incest tussen de pers en de gevestigde politiek blijkt van 1993 te dateren. Als de schellen me niet toen al van de ogen zijn gevallen, dan was het wel tijdens de oorlog in Kosovo. De stroom NAVOpropaganda die de Nederlandse media bij die gelegenheid op ons loslieten, zoiets had ik in een democratie niet voor mogelijk gehouden. The truth is always the first casualty, zoals iedereen weet. Maar om het nu zelf eens in de praktijk mee te maken, dat was toch iets heel anders. In elk geval was het uitermate leerzaam. Als je achterdocht eenmaal is gewekt, dan ga je op dingen letten. En je wordt op dingen attent gemaakt. Op gevallen waarbij de rechterlijke macht zich voor de kar van de politiek heeft laten spannen. Op gevallen waarbij het Openbaar Ministerie zich voor de kar van de politiek heeft laten spannen. En het ergste van alles - voor mij althans: op gevallen waarbij de pers zich voor de kar van de politiek heeft laten spannen. De drie publieke zenders in dit land heten onafhankelijk te zijn; maar zelfs de Raad van State heeft indertijd gewaarschuwd dat de nieuwe omroepwet van Rick van der Ploeg in feite neer kwam op de invoering van een staatsomroep. Waar dat toe geleid heeft, dat hebben we tijdens de verkiezingscampagne van 2002 kunnen zien. Toen de opmars van Fortuyn niet te stuiten bleek, alle zwartmakerij in de media ten spijt, waren de media stomverbaasd. Waar kwam die plotselinge onvrede toch vandaan, riepen ze eendrachtig; het ging toch zo goed in dit land? Het volk was toch zo welvarend en tevreden geweest? Tot Fortuyn roet in het eten was komen gooien? Volgens mij was die onvrede er al heel lang. Miljoenen mensen gingen er onder gebukt. je las er alleen nooit iets over in de kranten, en je zag er al helemaal niks over op de tv. Vandaar dat alleen de politici en de journalisten verbaasd waren toen de sluimerende oppositie via Fortuyn eindelijk weer een stem kreeg; zij hadden - als enigen zowat - niks in de gaten gehad. Zo druk hadden ze het met waarschuwen tegen een man die nooit een spat macht heeft uitgeoefend in dit land, laat staan misbruikt, en wiens enige zonde hierin bestond dat hij aan de verkiezingen wilde deelnemen. And look what happened to him.