In de Angelsaksische landen behoren de zogeheten obituaries -
anekdotische levensschetsen van overledenen - tot de dagelijkse
hoogtepunten in de kranten. In Nederland zijn de meeste
necrologieën nog bloedelozer dan de beschreven hoofdpersonen.
Zonde, want er gaat niets boven een fraai geschreven profiel van
een dode. Als het goed is, spat de passie ervan af. Voor de bundel
Niets dan goeds vroegen Gerlof Leistra en Liesbeth Wytzes
schrijvers en journalisten om een bekende dode te herdenken. De
bundel bevat verrassende bijdragen.
In de Angelsaksische landen behoren de zogeheten obituaries -
anekdotische levensschetsen van overledenen - tot de dagelijkse
hoogtepunten in de kranten. In Nederland zijn de meeste
necrologieën nog bloedelozer dan de beschreven hoofdpersonen.
Zonde, want er gaat niets boven een fraai geschreven profiel van
een dode. Als het goed is, spat de passie ervan af. Voor de bundel
Niets dan goeds vroegen Gerlof Leistra en Liesbeth Wytzes
schrijvers en journalisten om een bekende dode te herdenken. De
bundel bevat verrassende bijdragen.
Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
In dit boek zijn 37 necrologieen bijeengebracht van bekende
personen, zoals Hans Warren (door Mario Molegraaf), Freddy Heineken
(door Jort Kelder), Astrid Lindgren (door Rita Verschuur), Jip
Golsteijn (door Rob van Scheers), Pim Fortuyn (door Liesbeth
Wytzes), Wubbo de Jong (door Sytze van der Zee) en Lennaert Nijgh
(door Astrid Nijgh). Allen stierven in de periode december
2001-december 2002. In de inleiding schrijven de samenstellers dat
anders dan in Angelsaksische landen het schrijven van een
necrologie in Nederland wordt gezien als een nederig en vaak zelfs
pijnlijk klusje. Er zijn behalve 'Elsevier' geen bladen of kranten
die consequent dagelijks of wekelijks necrologieen publiceren,
terwijl in een krant als de Britse 'Times' dagelijks twee tot drie
prachtig geschreven doodsberichten staan. De necrologieen in deze
bundel zijn zoveel mogelijk door een bekende van de dode
geschreven. Achterin het boek nog een overzicht van andere bekende
doden uit 2002. De afwisselende, soms verrassende, soms ontroerende
bijdragen herdenken niet alleen een bekende dode, maar geven soms
ook een aardig tijdsbeeld (bijvoorbeeld de necrologie van Joe
Strummer, de zanger van The Clash) .