Nieuwe Sterrenbeelden

Recensie(s)

De poezie van Peter Verhelst leeft (1962) van de mogelijkheden en buit die op een verrassende manier uit: “Soms ligt iemand als een maquette op je handpalm”, “Soms lig je op een wiegend ponton in zee”, “Soms staat een dochter in de haven voor een schijnwerper / te dansen”, “Soms doemt je eigen gezicht in een treinraam op, in een flits jaren ouder”. Al deze intro's krijgen een sterk, fascinerend vervolg waarvan de beelden dikwijls lijfelijk en zinnelijk zijn, en te maken hebben met menselijke emoties, zoals liefde, onmacht, afstand, overgave. Verhelst beheerst een breed spectrum van complexe situaties en zijn verwoordingen blijken altijd veelzeggend en ook raadselachtig: “We kussen / terwijl het over ons heen uit ons weg blijft sijpelen, / zo graag zoekt het zich een weg.” Opvallend is het gebruik van 'we', 'je', 'u' of 'men', maar hoogst zelden 'ik'. Hier is veralgemening in het spel, het gaat Verhelst nooit om particuliere ervaringen, maar om existentiele: de 'sterrenbeelden' van de titel zijn natuurlijk de gedichten zelf, die als beeldende getuigen van het menselijk bestaan flonkeren aan het nachtelijk firmament. Het leven poetisch verheven tot kosmisch teken. Verhelst verstaat die kunst.

T. van Deel