Portret Van Olivia De Havilland

Recensie(s)

NBD|Biblion recensie
De nu zeer populaire dichter vertelt in een lang verhalend gedicht, in 891 korte regels slechts op de rechterpagina's gedrukt, over de vroege jaren vijftig. Toen kreeg je nog plaatjes van filmsterren bij klapkauwgom, las je over A- en H-bom, luisterde naar Paul Vlaanderen of Eddy Christiani. Dat alles trekt in een 'bonte Dinsdagavondtrein' in een nostalgisch vaartje voorbij. Soms voegt de dichter er wat cynische nootjes bij. De lauwe meligheid stond wel haaks op de koude oorlog. Daar snijdt het mes even door de cake. Achter de facade van klappertjespistolen verbazen tegenstellingen als een puntgaaf Incakind na 400 jaar gevonden, terwijl de Fransen bij Dien Bien Phoe worden ingemaakt. Zulke vondsten maken van dit portret geen ready-made, maar wel een collage. De wereld hing inderdaad van kwesties aan elkaar. Deelder is een meester van die romantiek, vol sentimenten en contrasten. Zijn boekje telt meer witte dan bedrukte bladzijden en het venijn zit ertussen. Dat maakt deze flop toch weer de moeite waard.
(Biblion recensie, E. Kreytz)