Reis naar het einde van de nacht

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (2)

Alle reviews (1)

Gemiddelde beoordeling:

 't is me wat!

2 januari 2012 | Door: superdave007 | 40-49 jaar | Rotterdam

De verwachtingen waren wel erg hoog gespannen, een van de topstukken uit de literatuurgeschiedenis… ’t is me wat! Toch doet het me wel iets. ’t Lijkt wel of de helaasheid der dingen de expliciete ’t opgedaan heeft door ’t lezen van deze roman, deze reis naar het einde van de nacht. Hij neemt geen blad voor de mond, deze hoofdpersoon, Ferdinand: de zwaarte van het leven is potdomme in alle kleuren en geuren beschreven, vanuit de ik-vorm via een hoofdpersoon die arts is zonder de nobele roeping van ’t vak, of in ieder geval raakt ie dat meteen kwijt wanneer de oorlog uitbreekt, een oorlog waar hij als enige van alle mannen liever voor zou wegvluchten, maar zich toch spontaan aanmeld, in een stompzinnige opwelling, dat was ’t, Meer niet! Eigenlijk leer je de persoon maar langzaam kennen, als dat al kan, want als arts/psychiater blijkt hij zelfs moeite te hebben om het karakter van een van zijn beste vrienden, die ’t uiteindelijk begaf voor zijn ogen, en op het moment dat ’t hem geen moer meer kon schelen, of in ieder geval toen hij het medelijden niet meer op kon brengen, te beschrijven in meer dan twee zinnen; ’t lukte hem goddomme gewoonweg niet. En wat zou ’t ook. ’t Is maar beter dat niemand er ooit nog over sprak. In Publieke vijanden schrijft Michel Houellebecq over Céline onder andere het volgende: ‘…wat niet wegneemt dat Céline, een goede romancier zonder genie, uitblinkt in het pamflet, het genre dat het beste past bij zijn kwaadaardige, haatdragende inborst, en dat ‘de reis naar het einde van de nacht’ net als sommige bladzijden van zijn antisemitische teksten gruwelijk komisch is, van een volstrekt onweerstaanbare snibbigheid. Ik maak geen enkele kans om hem daarin te evenaren, daarvoor ben ik niet driftig genoeg, ik geef een steek en dan bedaart het weer, in wezen kunnen mijn tegenstanders (welke tegenstanders?) me geen ene moer schelen. Haat en minachting, dat begin ik steeds duidelijker te beseffen, zijn fundamenteel onverenigbaar.’

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (2)

Conditie	Verkoper	Prijs
Goed Bekijk exemplaar	Verkoper: John Ras 54 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 12,50
Goed Bekijk exemplaar	Verkoper: Hortence Hoft 10 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 14,95

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

L.F. Celine

Overige betrokkenen

E.Y. Kummer

Taal

Nederlands

Vertaald uit het

fr

Vertaald door

E.Y. Kummer

Oorspronkelijke titel:

Voyage Au Bout De La Nuit

Afmetingen

38x205x140 mm

Gewicht

665 gr

Druk

21

ISBN10

902824252X

ISBN13

9789028242524

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Literatuur > Romans

Trefwoord(en)

Maatschappijkritiek , Oorlogservaringen , Wereldoorlog I

Periode

Moderne geschiedenis (1870-nu) , 1910-1920

Ook verkrijgbaar

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (1)

2 januari 2012 | Door: superdave007 | 40-49 jaar | Rotterdam

De verwachtingen waren wel erg hoog gespannen, een van de topstukken uit de literatuurgeschiedenis… ’t is me wat! Toch doet het me wel iets. ’t Lijkt wel of de helaasheid der dingen de expliciete ’t opgedaan heeft door ’t lezen van deze roman, deze reis naar het einde van de nacht. Hij neemt geen blad voor de mond, deze hoofdpersoon, Ferdinand: de zwaarte van het leven is potdomme in alle kleuren en geuren beschreven, vanuit de ik-vorm via een hoofdpersoon die arts is zonder de nobele roeping van ’t vak, of in ieder geval raakt ie dat meteen kwijt wanneer de oorlog uitbreekt, een oorlog waar hij als enige van alle mannen liever voor zou wegvluchten, maar zich toch spontaan aanmeld, in een stompzinnige opwelling, dat was ’t, Meer niet! Eigenlijk leer je de persoon maar langzaam kennen, als dat al kan, want als arts/psychiater blijkt hij zelfs moeite te hebben om het karakter van een van zijn beste vrienden, die ’t uiteindelijk begaf voor zijn ogen, en op het moment dat ’t hem geen moer meer kon schelen, of in ieder geval toen hij het medelijden niet meer op kon brengen, te beschrijven in meer dan twee zinnen; ’t lukte hem goddomme gewoonweg niet. En wat zou ’t ook. ’t Is maar beter dat niemand er ooit nog over sprak. In Publieke vijanden schrijft Michel Houellebecq over Céline onder andere het volgende: ‘…wat niet wegneemt dat Céline, een goede romancier zonder genie, uitblinkt in het pamflet, het genre dat het beste past bij zijn kwaadaardige, haatdragende inborst, en dat ‘de reis naar het einde van de nacht’ net als sommige bladzijden van zijn antisemitische teksten gruwelijk komisch is, van een volstrekt onweerstaanbare snibbigheid. Ik maak geen enkele kans om hem daarin te evenaren, daarvoor ben ik niet driftig genoeg, ik geef een steek en dan bedaart het weer, in wezen kunnen mijn tegenstanders (welke tegenstanders?) me geen ene moer schelen. Haat en minachting, dat begin ik steeds duidelijker te beseffen, zijn fundamenteel onverenigbaar.’

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?