Na de dood van zijn te jong overleden vriendin Paule zoekt de
hoofdpersoon zijn toevlucht tot Feil, een dorpje aan de oever van
de Maas. Hij huurt een kamer bij de vriendelijke Madame Outsander
en raakt bevriend met de cafébezoekers, de pastoor en de
doodgraver. In het ooit bruisende dorp zijn de mensen ongelukkig,
maar stuk voor stuk helpen ze hem over het verlies heen. En de
Maas, die ouwe trouwe onopzichtige rivier, wordt voor hem een plek
waar hij de rust vindt om verder te gaan. Langzaam dr...
Na de dood van zijn te jong overleden vriendin Paule zoekt de
hoofdpersoon zijn toevlucht tot Feil, een dorpje aan de oever van
de Maas. Hij huurt een kamer bij de vriendelijke Madame Outsander
en raakt bevriend met de cafébezoekers, de pastoor en de
doodgraver. In het ooit bruisende dorp zijn de mensen ongelukkig,
maar stuk voor stuk helpen ze hem over het verlies heen. En de
Maas, die ouwe trouwe onopzichtige rivier, wordt voor hem een plek
waar hij de rust vindt om verder te gaan. Langzaam drijven de
seizoenen voorbij en heelt de verse wond van het verlies. Een bleek
litteken is datgene wat overblijft. Mat Rivier van vergetelheid
schreef Claudel een intense roman waarin hij het verlangen naar de
ander en de eeuwige zoektocht naar zelfinzicht in al zijn
heftigheid heeft verwoord.
Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Treurzang over de dood van een geliefde: Paule uit Zeebrugge.
Deze lyrische debuutroman uit 1999, bekroond met de Prix
Erckmann-Chatrian en de Prix Radio-France, verhaalt het intense
rouwproces van de ik-figuur die na de lijdensweg en dood van zijn
vriendin wegtrekt uit het Vlaamse kustgebied om in het trieste
Maasstadje Feil in de Ardennen een jaar lang zijn verdriet te
koesteren. Nadrukkelijke sfeerbeschrijving, wel vergeleken met die
van Simenon, domineert. De handeling varieert van somber gepeins
over zijn verloren liefde en zijn jeugd als zoon van een prostituee
tot frequent bezoek aan cafe Het Anker, doorschoten met
significante wandelingen en gesprekken. De naweeen van de oorlog
zijn nog sterk voelbaar en de toekomst biedt weinig perspectief.
Zielenroerselen weerkaatst in de aftakeling van een eens zo
bedrijvig plaatsje. Claudel (1962) preludeert duidelijk op motieven
herkenbaar in zijn (inmiddels ook verfilmde) meesterwerk 'Grijze
zielen' en slaagt er ook hier al in boven de enkelvoudige anekdote
uit te stijgen. Normale druk.