De sonnetten van de kleine waanzin

Recensie(s)

NBD|Biblion recensie
Al in de titel zitten de motieven van deze bundel. Sonnetten zijn bijna exemplarisch voor het keurslijf van de vorm en de kleine waanzin is het ondoorzichtige, absurde geheel van codes waarmee mensen met elkaar omgaan. Andreus, die als Vijftiger al in de bloemlezing van Simon Vinkenoog "Atonaal" werd opgenomen, nam met deze bundel afscheid van de na-oorlogse dichtersgeneratie die steeds intellectualistischer werd. Met deze sonnetten, die hij eind 1955 begon te schrijven, liet hij zien dat de traditionele sonnetvorm omgesmeed kan worden tot een instrument om hevige spanningen voelbaar te maken. Door alledaags taalgebruik enerzijds en woordspel anderzijds profileert de ik-figuur zich middels de vrouw als lyrisch subject tot een nieuw soort mens die na een periode van twijfel de wereld weer vol optimisme tegemoet gaat. Een belangrijke dichtbundel die je met plezier leest.

(NBD|Biblion recensie, Hans Renders.)