Vroeger wilde Kate kunstenares worden en groots en meeslepend leven, net als haar artistieke jeugdvrienden Carrie en Seth. Nu is ze getrouwd met een lieve, gewone man en is ze moeder van een lastige kleuter. Op een dag meent Kate in de trein haar oude vriendin Carrie te herkennen, die al jarenlang vermist wordt. Wat is er met Carrie gebeurd? Die vraag brengt haar weer in contact met de excentrieke ouders van Carrie, en met haar oude liefde Seth, een aan lager wal geraakte cellist tot wie ze zich...
Het boek leest lekker weg, ik had het vrij snel uit. Ik vind het geen bevredigend verhaal/einde. Je komt er inderdaad achter wat er met Carrie is gebeurd, maar na de eerste onverwachte wending zie je de meeste ontwikkelingen van te voren wel aankomen. Ook loopt het raar af, het lijkt wel alsof er een maximaal aantal bladzijdes mocht zijn. Niet dat het een open einde betreft, maar voor mijn gevoel viel er nog wel wat meer over te zeggen. Al met al best een aardig boek maar er had meer in kunnen zitten.
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Vroeger wilde Kate kunstenares worden en groots en meeslepend leven, net als haar artistieke jeugdvrienden Carrie en Seth. Nu is ze getrouwd met een lieve, gewone man en is ze moeder van een lastige kleuter. Op een dag meent Kate in de trein haar oude vriendin Carrie te herkennen, die al jarenlang vermist wordt. Wat is er met Carrie gebeurd? Die vraag brengt haar weer in contact met de excentrieke ouders van Carrie, en met haar oude liefde Seth, een aan lager wal geraakte cellist tot wie ze zich nog altijd sterk aangetrokken voelt. Langzaam maar zeker achterhaalt Kate de schokkende toedracht rond Carries mysterieuze verdwijning. Haar heftige gevoelens voor Seth zetten intussen haar eigen leven op losse schroeven. Zal zij haar man en kind verlaten voor een onzeker bestaan met haar jeugdliefde? Een stille verdwijning is niet alleen spannend en meeslepend, maar snijdt ook belangrijke vragen aan over ambities, huwelijk en moederschap: waar kun je het geluk vinden? Kun je leven zonder verraad te plegen aan jezelf of anderen, of hoort bedrog bij het volwassen bestaan? Moet je trouw blijven aan je idealen of moet je realistisch zijn en je aanpassen? Net als in de literaire thriller Een perfecte glimlach slaagt Jacqui Lofthouse erin een intrigerend verhaal te vertellen dat de lezer bij de keel grijpt en niet meer loslaat.
Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Als Kate (± 32) in de Londense metro jeugdvriendin Carrie
ziet, die 3 jaar eerder spoorloos verdween, neemt ze contact op met
Carrie's ouders. Bij hen ontmoet ze haar jeugdliefde Seth, met wie
ze haar eerste relatie had, waaraan een eind kwam door de
plotselinge dood van haar vader. Hoewel Kate getrouwd is met de
rustige, begrijpende Paul en moeder is van peuter Oscar, raakt ze
opnieuw in de ban van de artistieke, egocentrische Seth. Zo erg dat
ze overweegt om haar gezin te verlaten. Terwijl ze stap-voor-stap
ontdekt waar Carrie is en waarom, wordt ook duidelijk waarom er
geen toekomst is voor haar en Seth. Ze gaat terug naar Paul, die
net heeft ontdekt dat ze hem bedroog. De derde roman van de Engelse
schrijfster (1965), wier vorige 'Een perfecte glimlach' een
bestseller werd. Deze roman zal het ook zeker goed doen. Het heel
prettig leesbare verhaal is uitstekend opgebouwd, met twee boeiende
verhaallijnen die sterk samenkomen in een heel goed geregisseerde
ontknoping. De vertaling leest prettig. Omslagillustratie in groen
met het beeldje van een vrouw; normale druk.
(Biblion recensie, Drs. Madelon de Swart)
Crimezone.nl
Onlangs verscheen Een stille verdwijning van Jacqui Lofthouse
bij Uitgeverij Cargo. Het is de tweede thriller van deze Engelse
dame, die ook al de succesvolle roman De Maagdentempel schreef. Van
deze roman was ik onder de indruk. Lofthouse wist een origineel
verhaal te gieten in een pakkende en ëeigen´ schrijfstijl. Ik was
dan ook erg benieuwd hoe ze zich zou handhaven in het
thrillergenre. Haar eerste thriller Een perfecte glimlach kreeg
lovende recensies dus met hooggespannen verwachtingen begon ik aan
Een stille verdwijning...Kate is getrouwd, heeft een zoontje en
haar leventje kabbelt rustig voort. Als ze na een
sollicitatiegesprek naar huis gaat, ziet ze haar oude
schoolvriendin Carrie lopen op het station. Er is weinig over van
de vrolijke, elegante meid die Kate als haar hartsvriendin
beschouwde. Carrie heeft een lege blik in haar ogen, ziet er
slonzig uit en loopt Kate straal voorbij. Een beetje beduusd keert
ze huiswaarts. In de daaropvolgende dagen laat de gedachte aan
Carrie haar niet los en besluit ze de ouders van haar vroegere
vriendin te bellen. Hierdoor komt ze er achter dat Carrie al een
aantal jaar op de lijst van vermiste personen staat en misschien
wel dood is. Maar Kate weet wat ze gezien heeft en gaat op
onderzoek uit. Daarbij stuit ze op een andere schim uit haar
verleden, haar ex-vriendje Seth. Alle oude gevoelens voor hem komen
weer boven en zette haar hele wereld op zijn kop. Ze is niet meer
zeker van haar huwelijk en begint zich enorm te irriteren aan haar
man Paul. De twijfels over haar huidige leven en wat ze ermee
aanmoet slaan in volle hevigheid toe als ze overspel pleegt met
Seth. En dan is er nog het raadsel rondom Carrie waar het allemaal
om begon...Na veel wikken en wegen moet ik toch concluderen dat ik
niet erg enthousiast ben over Een stille verdwijning. Het verhaal
bevat geen originele elementen en kabbelt maar voort. Spanning en
vaart zit er daardoor niet in en ook de karakters zijn niet bijster
interessant. Het kind Oscar is een razend vervelend ventje dat bij
het minste of geringste een hysterische huilbui inzet als hij zijn
zin niet krijgt. Aan de manier waarop zijn ouders daarmee omgaan
heb ik me mateloos geïrriteerd. Hoofdpersoon Kate is een ingedutte
huisvrouw die nostalgisch mijmert over het verleden en daarmee haar
toekomst verwaarloost. Dan de verhaallijn rondom de spoorloos
verdwenen Carrie. Je kunt al vrij snel op je klompen aanvoelen wat
er aan de hand is, alleen heeft Lofthouse bijna een heel boek nodig
om naar de ietwat vergezochte, gekunstelde ontknoping toe te
werken. Hierdoor was het soms moeilijk om mijn aandacht er bij te
houden.Qua schrijfstijl valt er niets op aan te merken. Het boek
leest makkelijk weg, maar heeft weinig ëbody´. In ieder geval niet
genoeg om mij in vuur en vlam te zetten op de manier zoals
Lofthouse dat wel lukte met De Maagdentempel. Ik ben van mening dat
Lofthouse meer in huis heeft dan ze met Een stille verdwijning
heeft laten zien. Een gemiste kans dus en daarom voor mij niet meer
dan 2 sterren waard.
Het boek leest lekker weg, ik had het vrij snel uit. Ik vind het geen bevredigend verhaal/einde. Je komt er inderdaad achter wat er met Carrie is gebeurd, maar na de eerste onverwachte wending zie je de meeste ontwikkelingen van te voren wel aankomen. Ook loopt het raar af, het lijkt wel alsof er een maximaal aantal bladzijdes mocht zijn. Niet dat het een open einde betreft, maar voor mijn gevoel viel er nog wel wat meer over te zeggen. Al met al best een aardig boek maar er had meer in kunnen zitten.
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?