Tot Ziens, Justine Keller

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (11)

Alle reviews (4)

Gemiddelde beoordeling:

 Topper

12 december 2011 | Door: marsje85 | 20-29 jaar | Haarlem

Ik ben niet helemaal thuis bij de muziek van Spinvis en Hanco Kolk was tot op heden voor mij nog een onbekende striptekenaar. Mijn moeder is onlangs naar het concert geweest van Spinvis en sprak lovend over de kunsten van Hanco en de prachtige muziek. Het boek was helaas al uitverkocht, ik heb deze voor haar besteld en ik moet zeggen, wat een pracht boek. Wie weet volgende keer voor mij ook maar een kaartje voor het concert.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

 De randjes van de vergankelijkheid

6 december 2011 | Door: Weiland | 50-59 jaar | Nijmegen

“Begin de dag met tequila. Dan is het randje er een beetje af en doet het niet meteen zo’n zeer.” schrijft de toondichter Spinvis in “Oostende”, het eerste nummer van “tot ziens, Justine Keller”, de audiovisuele samenwerking van Spinvis en de stripvernieuwer Hanco Kolk. De liedjes zijn prachtig, de grafische vertellingen zijn prachtig. Maar schrijver en tekenaar lijken beiden wel hun dagen te zijn begonnen met tequila: de randjes zijn er een beetje af, bij de liedjes afzonderlijk, bij de grafiek op zich zelf bekeken. Te mooi, te lief, te zacht, te perfect, te terughoudend. Maar juist wat liedjesschrijvers en hun vertolkers doen met de scherpe randjes van het leven is wat mij intrigeert. (De tequila neemt de randjes weg, maar wat doet de tequila met jou, als je op die manier zo heel veel randjes kwijt bent geraakt? Het refrein van “Like a rolling stone” en alles wat daar na kwam.) Maar je hoeft de liedjes en de grafiek niet afzonderlijk te genieten, juist niet. Het scherpe, dat wat een beetje zeer doet, al aan het begin van de dag, dat treedt naar voren in de wisselwerking tussen grafiek en muziek: de muziek maakt het beeldverhaal een beetje vreemd, het beeldverhaal zet het liedje uit het lood. “Tot ziens, Justine Keller” lijkt eigenlijk op een live-concert, op hoe dat verloopt: het eerste nummer wordt precies gespeeld, zo dicht mogelijk bij het album blijvend. Gaandeweg raakt de band –al zoekend naar aansluiting bij het publiek- op streek en aan het eind gaat het dak er af, en is het concert mooier dan wat de plaat beloofde. Zo is “Oostende” nog een beetje precieus: Eric de Kuyper, J.C. Bloem (hoewel het nummer in december en niet in november speelt), de nostalgie van de verloren lopende soul-legende Marvin Gaye, een vleugje Couperus, McEwan en Mortier, casino, eerste wereldoorlog, een heleboel tegelijk en wat vaag in elkaar overlopend. Mist. En de stem van Spinvis bereikt me bijna als door watten heen gezongen. Het scherpe komt van Kolk: opeens duiken er in het grijs een enkel stel echt zwarte lijnen op, het tequilaglas is een en hetzelfde als het boze oog, het oog waar de vervorming vandaan komt (ja, dat doet de tequila met jou). Niet dat het beeld echt scherp wordt. De muziek van Spinvis is zeer veelzijdig, en even veelzijdig is steeds de solo van Kolk. En voor mij maakt die solo steeds het nummer af. Transparant waar Spinvis bijna Boudewijn de Groot zingt (“De grote zon”). Duister in het vileine “Club insomnia”, fletse schets bij de fletse anecdote van “Ronnie knipt zijn haar”, glashelder wanneer het om alcohol gaat (“Koning Alcohol”), een waanzinnig mooi van de tekst afwijkend heus stripverhaal in “We vieren het toch”, het monomane in “Jij wint”. Tenslotte valt alles prachtig samen in de laatste twee nummers (“Overvecht” en het titelnummer): de dreiging die nog net niet bewaarheid wordt, het afscheid dat nog voor het daagt al tot hopeloos stemmende melancholie noopt. Dit zijn ook de thematische lijnen die door het hele werk lopen, die de nummers en de beeldverhalen naar elkaar laat verwijzen, kris kras, en bij elke hernieuwde aandacht dwingender. “Tot ziens, Justine Keller” is een glosse bij de tijd, bij de de schoonheid dienende vergankelijkheid. Fascinerend. Fascinerend genoeg om er nog ettelijke keren naar te gaan luisteren en kijken. Misschien dat ik dan een oordeel kan vellen over de teksten van Spinvis. De soloos van Kolk maken deze onbetwistbaar, maar los daarvan gelezen geeft het parlando van Spinvis mij de kriebels: hebben we hier niet te maken met een incarnatie van de “wijsheid” van de tuinman uit “Being there”? Niet dat dat heel erg zou zijn: songteksten schrijven is wat anders dan poëzie. Ze moeten functioneren in de muziek, bij het optreden. En dat doen ze in dit geval. Maar zonder de beeldverhalen van Kolk zou ik dat moeilijker waar kunnen maken.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (1)

Conditie	Verkoper	Prijs
Als nieuw "CD+BOEK SPINVIS - TOT ZIENS JUSTINE KELLER (MA. t/m VR. voor 17.00 UUR besteld>>Brievenbuspost volgende werkdag in huis!/..." Bekijk exemplaar	Verkoper: CD/SACD/DVD WEBSHOP 429 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 31,99

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

Spinvis

Co-auteur

Hanco Kolk

Overige betrokkenen

Catherine Keszei

Soort

Met illustraties

Taal

Nederlands

Afmetingen

17x246x161 mm

Gewicht

456 gr

Druk

1

ISBN10

906169910X

ISBN13

9789061699101

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Kunst & Cultuur > Muziek

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (4)

12 december 2011 | Door: marsje85 | 20-29 jaar | Haarlem

Ik ben niet helemaal thuis bij de muziek van Spinvis en Hanco Kolk was tot op heden voor mij nog een onbekende striptekenaar. Mijn moeder is onlangs naar het concert geweest van Spinvis en sprak lovend over de kunsten van Hanco en de prachtige muziek. Het boek was helaas al uitverkocht, ik heb deze voor haar besteld en ik moet zeggen, wat een pracht boek. Wie weet volgende keer voor mij ook maar een kaartje voor het concert.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

6 december 2011 | Door: Weiland | 50-59 jaar | Nijmegen

“Begin de dag met tequila. Dan is het randje er een beetje af en doet het niet meteen zo’n zeer.” schrijft de toondichter Spinvis in “Oostende”, het eerste nummer van “tot ziens, Justine Keller”, de audiovisuele samenwerking van Spinvis en de stripvernieuwer Hanco Kolk. De liedjes zijn prachtig, de grafische vertellingen zijn prachtig. Maar schrijver en tekenaar lijken beiden wel hun dagen te zijn begonnen met tequila: de randjes zijn er een beetje af, bij de liedjes afzonderlijk, bij de grafiek op zich zelf bekeken. Te mooi, te lief, te zacht, te perfect, te terughoudend. Maar juist wat liedjesschrijvers en hun vertolkers doen met de scherpe randjes van het leven is wat mij intrigeert. (De tequila neemt de randjes weg, maar wat doet de tequila met jou, als je op die manier zo heel veel randjes kwijt bent geraakt? Het refrein van “Like a rolling stone” en alles wat daar na kwam.) Maar je hoeft de liedjes en de grafiek niet afzonderlijk te genieten, juist niet. Het scherpe, dat wat een beetje zeer doet, al aan het begin van de dag, dat treedt naar voren in de wisselwerking tussen grafiek en muziek: de muziek maakt het beeldverhaal een beetje vreemd, het beeldverhaal zet het liedje uit het lood. “Tot ziens, Justine Keller” lijkt eigenlijk op een live-concert, op hoe dat verloopt: het eerste nummer wordt precies gespeeld, zo dicht mogelijk bij het album blijvend. Gaandeweg raakt de band –al zoekend naar aansluiting bij het publiek- op streek en aan het eind gaat het dak er af, en is het concert mooier dan wat de plaat beloofde. Zo is “Oostende” nog een beetje precieus: Eric de Kuyper, J.C. Bloem (hoewel het nummer in december en niet in november speelt), de nostalgie van de verloren lopende soul-legende Marvin Gaye, een vleugje Couperus, McEwan en Mortier, casino, eerste wereldoorlog, een heleboel tegelijk en wat vaag in elkaar overlopend. Mist. En de stem van Spinvis bereikt me bijna als door watten heen gezongen. Het scherpe komt van Kolk: opeens duiken er in het grijs een enkel stel echt zwarte lijnen op, het tequilaglas is een en hetzelfde als het boze oog, het oog waar de vervorming vandaan komt (ja, dat doet de tequila met jou). Niet dat het beeld echt scherp wordt. De muziek van Spinvis is zeer veelzijdig, en even veelzijdig is steeds de solo van Kolk. En voor mij maakt die solo steeds het nummer af. Transparant waar Spinvis bijna Boudewijn de Groot zingt (“De grote zon”). Duister in het vileine “Club insomnia”, fletse schets bij de fletse anecdote van “Ronnie knipt zijn haar”, glashelder wanneer het om alcohol gaat (“Koning Alcohol”), een waanzinnig mooi van de tekst afwijkend heus stripverhaal in “We vieren het toch”, het monomane in “Jij wint”. Tenslotte valt alles prachtig samen in de laatste twee nummers (“Overvecht” en het titelnummer): de dreiging die nog net niet bewaarheid wordt, het afscheid dat nog voor het daagt al tot hopeloos stemmende melancholie noopt. Dit zijn ook de thematische lijnen die door het hele werk lopen, die de nummers en de beeldverhalen naar elkaar laat verwijzen, kris kras, en bij elke hernieuwde aandacht dwingender. “Tot ziens, Justine Keller” is een glosse bij de tijd, bij de de schoonheid dienende vergankelijkheid. Fascinerend. Fascinerend genoeg om er nog ettelijke keren naar te gaan luisteren en kijken. Misschien dat ik dan een oordeel kan vellen over de teksten van Spinvis. De soloos van Kolk maken deze onbetwistbaar, maar los daarvan gelezen geeft het parlando van Spinvis mij de kriebels: hebben we hier niet te maken met een incarnatie van de “wijsheid” van de tuinman uit “Being there”? Niet dat dat heel erg zou zijn: songteksten schrijven is wat anders dan poëzie. Ze moeten functioneren in de muziek, bij het optreden. En dat doen ze in dit geval. Maar zonder de beeldverhalen van Kolk zou ik dat moeilijker waar kunnen maken.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

22 november 2011 | Door: Coolcat | 40-49 jaar

Ik sluit me geheel aan bij het eerste commentaar. De muziek en de beelden daarbij ontroeren, zij laten veel plaats voor je eigen fantasie en beleving. Weergaloos.

Pluspunten: inspirerend, mooi vormgegeven, harmonieus en melodieus, toegankelijk, compleet
Minpunten: te weinig nummers misschien ;-)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

17 november 2011 | Door: Walvistick | 70+ jaar

De cd zit achterin het boek, weliswaar compact als 1 geheel in een doorzichtige PVC envelop. Maar ik had de cd liever in een eigen (los) doosje gezien. < Als zijnde verzamelaar praktisch. In mijn hoofd verzon ik soms mijn eigen beelden bij de muziek van Spinvis. Dus het was voor mijn zintuigen even wennen: audio + tekeningen/tekst. Ik ben een liefhebber van stripboeken, maar kende de tekeningen van Hanco Kolk nog niet. Muzikaal en Illustratief: Mooie samenwerking. Mis alleen de geuren nog;)

Pluspunten: toegankelijk, reukloos, niets ontziend, inspirerend, mooi vormgegeven
Minpunten: mijn minpunten zijn op, cd heeft geen eigen doosje

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?