Vuur

Recensie(s)

Een gevarieerde dichtbundel, waarin Ter Balkt geen sonnetten heeft opgenomen (zoals in zijn 'Laaglandse hymnen'), maar gedichten in wisselende versvorm die voor een deel bewerkingen zijn van eerder gebundeld werk. Vergelijking met de eerdere versie leert ons veel over de ontwikkeling van Ter Balkts poezieopvattingen (zie bij voorbeeld 'De wan' en 'De onwillige slijpsteen'). Ter Balkt is de geinspireerde, protesterende, lyrische dichter gebleven die hij altijd was. Zijn protest geldt de tijdgeest, maar in wijdere zin het verdwijnen van alles en iedereen; de zin van de poezie is juist gelegen in haar karakter van toevluchtsoord. Alles wat blijft heeft de voorkeur: 'Aan een standhoudende zandweg' heet een gedicht, of misschien bedoelt de dichter zichzelf wel: “Geen grotere drinkers dan zandwegen”. Van de drukte in de (historische) werkelijkheid, waarvan Ter Balkt zich van Middeleeuwen tot heden virtuoos bedient, is de stap vaak gezet naar de simpele maar overweldigende natuur: “over 't ijsvogeltje boven de beek”, “vliertje, vlier, blijf jij bij mij”, “Opdat de dichter zingt zingt de vogel / Bevolkt de roggekorrel de aar / Bloeit de gentiaan blauw”. Ook dat is Ter Balkt.

T. van Deel