Zo begint het

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (12)

Alle reviews (7)

Gemiddelde beoordeling:

 Grandioze leeservaring

29 mei 2009 | Door: Carolien | Amstelveen

Er verschijnen heel veel boeken die je van alles voorschotelen maar die je, waarbij je als je het boek dichtslaat, vrijwel met blaco gedachten achterlaten. Deze roman van Jan van Mersbergen doet het omgekeerde: heel subtiel komen de gevoelens van de hoofdpersonen tot je en als je aan het einde van het boek bent neemt de hoop het over van de angst en besef je dat deze leeservaring grandioos is.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

 Grandioze leeservaring

29 mei 2009 | Door: Carolien | Amstelveen

Er verschijnen heel veel boeken die je van alles voorschotelen maar die je, waarbij je als je het boek dichtslaat, vrijwel met blaco gedachten achterlaten. Deze roman van Jan van Mersbergen doet het omgekeerde: heel subtiel komen de gevoelens van de hoofdpersonen tot je en als je aan het einde van het boek bent neemt de hoop het over van de angst en besef je dat deze leeservaring grandioos is.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (2)

Conditie	Verkoper	Prijs
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: Boeken-kraam 17879 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 13,95
Als nieuw Eerste editie "ongelezen/nieuw" Bekijk exemplaar	Verkoper: Joie de livre 475 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 14,00

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

Jan van Mersbergen

Taal

Nederlands

Afmetingen

26x200x126 mm

Gewicht

317 gr

Druk

1

ISBN10

9059362454

ISBN13

9789059362451

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Literatuur > Romans

Trefwoord(en)

Honden|Ongelukken|Ouderschap|Schuldgevoelens

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (7)

29 mei 2009 | Door: Carolien | Amstelveen

Er verschijnen heel veel boeken die je van alles voorschotelen maar die je, waarbij je als je het boek dichtslaat, vrijwel met blaco gedachten achterlaten. Deze roman van Jan van Mersbergen doet het omgekeerde: heel subtiel komen de gevoelens van de hoofdpersonen tot je en als je aan het einde van het boek bent neemt de hoop het over van de angst en besef je dat deze leeservaring grandioos is.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

29 mei 2009 | Door: Carolien | Amstelveen

Er verschijnen heel veel boeken die je van alles voorschotelen maar die je, waarbij je als je het boek dichtslaat, vrijwel met blaco gedachten achterlaten. Deze roman van Jan van Mersbergen doet het omgekeerde: heel subtiel komen de gevoelens van de hoofdpersonen tot je en als je aan het einde van het boek bent neemt de hoop het over van de angst en besef je dat deze leeservaring grandioos is.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

29 mei 2009 | Door: Carolien | Amstelveen

Er verschijnen heel veel boeken die je van alles voorschotelen maar die je, waarbij je als je het boek dichtslaat, vrijwel met blaco gedachten achterlaten. Deze roman van Jan van Mersbergen doet het omgekeerde: heel subtiel komen de gevoelens van de hoofdpersonen tot je en als je aan het einde van het boek bent neemt de hoop het over van de angst en besef je dat deze leeservaring grandioos is.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

24 mei 2009 | Door: Eef | amsterdam

In al die kleine hoofdstukjes, in al die korte zinnetjes zit een spanning opgesloten die nergens expliciet genoemd wordt, maar onder de regels ligt en die met een ding te maken heeft: zorg voor de mensen waar we van houden. Of dat een hond of een baby is, maakt niet uit. We hebben elkaar nodig, ook als er juist afstand is, verdriet, ongeloof, cynisme. Dit is geen thriller, maar dezspanning in dit boek is superieur aan de zogenaamde spannende boeken die verschijnen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

24 mei 2009 | Door: Eef | amsterdam

In al die kleine hoofdstukjes, in al die korte zinnetjes zit een spanning opgesloten die nergens expliciet genoemd wordt, maar onder de regels ligt en die met een ding te maken heeft: zorg voor de mensen waar we van houden. Of dat een hond of een baby is, maakt niet uit. We hebben elkaar nodig, ook als er juist afstand is, verdriet, ongeloof, cynisme. Dit is geen thriller, maar dezspanning in dit boek is superieur aan de zogenaamde spannende boeken die verschijnen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

24 mei 2009 | Door: Eef | amsterdam

In al die kleine hoofdstukjes, in al die korte zinnetjes zit een spanning opgesloten die nergens expliciet genoemd wordt, maar onder de regels ligt en die met een ding te maken heeft: zorg voor de mensen waar we van houden. Of dat een hond of een baby is, maakt niet uit. We hebben elkaar nodig, ook als er juist afstand is, verdriet, ongeloof, cynisme. Dit is geen thriller, maar dezspanning in dit boek is superieur aan de zogenaamde spannende boeken die verschijnen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

21 mei 2009 | Door: Rene | Egmond

Ik hoorde deze schrijver over dit boek spreken tijdens een literaire bijeenkomst, hij las een fragment voor en vertelde over het verhaal en ik bestelde het boek en las het direct uit. Op iedere bladzijde is voelbaar wat drie moeders doormaken. Heel knap gedaan, vooral uit de pen van een man. Het is alsof deze schrijver zelf moeder is geweest. Zijn 'mannen' boeken ga ik ook lezen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

21 mei 2009 | Door: Rene | Egmond

Ik hoorde deze schrijver over dit boek spreken tijdens een literaire bijeenkomst, hij las een fragment voor en vertelde over het verhaal en ik bestelde het boek en las het direct uit. Op iedere bladzijde is voelbaar wat drie moeders doormaken. Heel knap gedaan, vooral uit de pen van een man. Het is alsof deze schrijver zelf moeder is geweest. Zijn 'mannen' boeken ga ik ook lezen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

21 mei 2009 | Door: Rene | Egmond

Ik hoorde deze schrijver over dit boek spreken tijdens een literaire bijeenkomst, hij las een fragment voor en vertelde over het verhaal en ik bestelde het boek en las het direct uit. Op iedere bladzijde is voelbaar wat drie moeders doormaken. Heel knap gedaan, vooral uit de pen van een man. Het is alsof deze schrijver zelf moeder is geweest. Zijn 'mannen' boeken ga ik ook lezen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

15 mei 2009 | Door: Gilles | Heemstede

Hoe voelt het om een kind te verliezen en vooral: hoe voelt het om dichtbij een dader te staan in hetzelfde drama? Een hond bijt een baby dood. Voor de ouders een drama, voor de mensen die de hond gekend hebben ook een drama. Jan van Mersbergen bouwt heel rustig zijn verhaal, in korte scenes die verspringen tussen drie hoofdpersonen en die ook verspringen in de tijd, en een mooi kaleidoscopisch beeld van een ongeluk ontstaat, van ongeluk op zoich en van menselijk handelen na een ongeluk.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

15 mei 2009 | Door: Gilles | Heemstede

Hoe voelt het om een kind te verliezen en vooral: hoe voelt het om dichtbij een dader te staan in hetzelfde drama? Een hond bijt een baby dood. Voor de ouders een drama, voor de mensen die de hond gekend hebben ook een drama. Jan van Mersbergen bouwt heel rustig zijn verhaal, in korte scenes die verspringen tussen drie hoofdpersonen en die ook verspringen in de tijd, en een mooi kaleidoscopisch beeld van een ongeluk ontstaat, van ongeluk op zoich en van menselijk handelen na een ongeluk.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

15 mei 2009 | Door: Gilles | Heemstede

Hoe voelt het om een kind te verliezen en vooral: hoe voelt het om dichtbij een dader te staan in hetzelfde drama? Een hond bijt een baby dood. Voor de ouders een drama, voor de mensen die de hond gekend hebben ook een drama. Jan van Mersbergen bouwt heel rustig zijn verhaal, in korte scenes die verspringen tussen drie hoofdpersonen en die ook verspringen in de tijd, en een mooi kaleidoscopisch beeld van een ongeluk ontstaat, van ongeluk op zoich en van menselijk handelen na een ongeluk.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

14 mei 2009 | Door: Maarten Dessing (recensent BOEK)

Van Mersbergen heeft voor dit verhaal een mooie vorm en een schitterende ingehouden toon gevonden. Snel schakelen tussen de drie verhaallijnen en heden en verleden roept hij - zonder ooit zo expliciet te worden als ik in deze recensie - indringend de gevoelens op van wat de vrouwen ten diepste bezighoudt: de zorg voor hun geliefden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

14 mei 2009 | Door: Maarten Dessing (recensent BOEK)

Van Mersbergen heeft voor dit verhaal een mooie vorm en een schitterende ingehouden toon gevonden. Snel schakelen tussen de drie verhaallijnen en heden en verleden roept hij - zonder ooit zo expliciet te worden als ik in deze recensie - indringend de gevoelens op van wat de vrouwen ten diepste bezighoudt: de zorg voor hun geliefden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

14 mei 2009 | Door: Maarten Dessing (recensent BOEK)

Van Mersbergen heeft voor dit verhaal een mooie vorm en een schitterende ingehouden toon gevonden. Snel schakelen tussen de drie verhaallijnen en heden en verleden roept hij - zonder ooit zo expliciet te worden als ik in deze recensie - indringend de gevoelens op van wat de vrouwen ten diepste bezighoudt: de zorg voor hun geliefden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

1 mei 2009 | Door: Danielle Serdijn / Volkskrant | Amsterdam

Doeltreffend zwijgen en daarmee alles vertellen. In zijn nieuwe roman Zo begint het laat Jan van Mersbergen drie vrouwen een groot drama aanduiden. Dat zwijgende vertellen is typerend voor Van Mersbergen. In deze nieuwe roman vervolmaakt hij dit procédé. (...) Drie vrouwen, twee daarvan net bevallen en entje moeder op afstand. Van Mersbergen durft wel. Maar hij doet het met verve en met oog voor detail: zijn bevallen vrouwen voelen zich leeg van binnen, strijken met hun hand over het losse vel op hun buik wanneer ze in bad dobberen, dragen kraamverbanden, op sommige dagen zelfs twee op elkaar, wat toch echt een tip is van insiders. Deze drie máken het verhaal. In strak gemonteerde scènes waarin we Evana, Edyta of Emma volgen wordt veel gezwegen - het blijven Van Mersbergenpersonages - maar uitstekend geobserveerd en gededuceerd. De drie moeten zich, net als de lezer, behelpen met delen van het totale verhaal. Puzzelen, combineren, opletten en dan pas weet je hoe het in elkaar zit. Het effect daarvan is niet de spanning die bijvoorbeeld een detective kan geven, eerder laat het zien hoe eenzaam en introvert deze mensen zijn. Zwoegers zijn het, die zich nauwelijks uiten en alles in hun eentje proberen op te lossen. Door deze manier van vertellen - ingehouden, niets weggevend - dwingt Van Mersbergen zijn lezer in een vergelijkbare rol. Ook wij worden eenzame, deducerende zwoegers die pas vat krijgen op dit verhaal door omtrekkende bewegingen te maken. De omvang van het drama komt via een omweg binnen, nooit direct. Om een voorbeeld te geven: de vader van de Friese baby heeft per ongeluk de verkeerde maat luiers gekocht. Te groot. Geeft niks, denkt Emma. Bewaar maar voor later. Hoe lang verdraag je het tegen een pak luiers aan te kijken waar je baby nooit in zal groeien? Het moet een gruwel zijn. Met deze vijfde roman laat Van Mersbergen zien hoe stijl en vorm steeds verder inklinken, en hoe hij zich ontwikkelt tot een krachtige zwijger binnen onze letteren. (Daniel Serdijn)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

1 mei 2009 | Door: Danielle Serdijn / Volkskrant | Amsterdam

Doeltreffend zwijgen en daarmee alles vertellen. In zijn nieuwe roman Zo begint het laat Jan van Mersbergen drie vrouwen een groot drama aanduiden. Dat zwijgende vertellen is typerend voor Van Mersbergen. In deze nieuwe roman vervolmaakt hij dit procédé. (...) Drie vrouwen, twee daarvan net bevallen en entje moeder op afstand. Van Mersbergen durft wel. Maar hij doet het met verve en met oog voor detail: zijn bevallen vrouwen voelen zich leeg van binnen, strijken met hun hand over het losse vel op hun buik wanneer ze in bad dobberen, dragen kraamverbanden, op sommige dagen zelfs twee op elkaar, wat toch echt een tip is van insiders. Deze drie máken het verhaal. In strak gemonteerde scènes waarin we Evana, Edyta of Emma volgen wordt veel gezwegen - het blijven Van Mersbergenpersonages - maar uitstekend geobserveerd en gededuceerd. De drie moeten zich, net als de lezer, behelpen met delen van het totale verhaal. Puzzelen, combineren, opletten en dan pas weet je hoe het in elkaar zit. Het effect daarvan is niet de spanning die bijvoorbeeld een detective kan geven, eerder laat het zien hoe eenzaam en introvert deze mensen zijn. Zwoegers zijn het, die zich nauwelijks uiten en alles in hun eentje proberen op te lossen. Door deze manier van vertellen - ingehouden, niets weggevend - dwingt Van Mersbergen zijn lezer in een vergelijkbare rol. Ook wij worden eenzame, deducerende zwoegers die pas vat krijgen op dit verhaal door omtrekkende bewegingen te maken. De omvang van het drama komt via een omweg binnen, nooit direct. Om een voorbeeld te geven: de vader van de Friese baby heeft per ongeluk de verkeerde maat luiers gekocht. Te groot. Geeft niks, denkt Emma. Bewaar maar voor later. Hoe lang verdraag je het tegen een pak luiers aan te kijken waar je baby nooit in zal groeien? Het moet een gruwel zijn. Met deze vijfde roman laat Van Mersbergen zien hoe stijl en vorm steeds verder inklinken, en hoe hij zich ontwikkelt tot een krachtige zwijger binnen onze letteren. (Daniel Serdijn)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

1 mei 2009 | Door: Danielle Serdijn / Volkskrant | Amsterdam

Doeltreffend zwijgen en daarmee alles vertellen. In zijn nieuwe roman Zo begint het laat Jan van Mersbergen drie vrouwen een groot drama aanduiden. Dat zwijgende vertellen is typerend voor Van Mersbergen. In deze nieuwe roman vervolmaakt hij dit procédé. (...) Drie vrouwen, twee daarvan net bevallen en entje moeder op afstand. Van Mersbergen durft wel. Maar hij doet het met verve en met oog voor detail: zijn bevallen vrouwen voelen zich leeg van binnen, strijken met hun hand over het losse vel op hun buik wanneer ze in bad dobberen, dragen kraamverbanden, op sommige dagen zelfs twee op elkaar, wat toch echt een tip is van insiders. Deze drie máken het verhaal. In strak gemonteerde scènes waarin we Evana, Edyta of Emma volgen wordt veel gezwegen - het blijven Van Mersbergenpersonages - maar uitstekend geobserveerd en gededuceerd. De drie moeten zich, net als de lezer, behelpen met delen van het totale verhaal. Puzzelen, combineren, opletten en dan pas weet je hoe het in elkaar zit. Het effect daarvan is niet de spanning die bijvoorbeeld een detective kan geven, eerder laat het zien hoe eenzaam en introvert deze mensen zijn. Zwoegers zijn het, die zich nauwelijks uiten en alles in hun eentje proberen op te lossen. Door deze manier van vertellen - ingehouden, niets weggevend - dwingt Van Mersbergen zijn lezer in een vergelijkbare rol. Ook wij worden eenzame, deducerende zwoegers die pas vat krijgen op dit verhaal door omtrekkende bewegingen te maken. De omvang van het drama komt via een omweg binnen, nooit direct. Om een voorbeeld te geven: de vader van de Friese baby heeft per ongeluk de verkeerde maat luiers gekocht. Te groot. Geeft niks, denkt Emma. Bewaar maar voor later. Hoe lang verdraag je het tegen een pak luiers aan te kijken waar je baby nooit in zal groeien? Het moet een gruwel zijn. Met deze vijfde roman laat Van Mersbergen zien hoe stijl en vorm steeds verder inklinken, en hoe hij zich ontwikkelt tot een krachtige zwijger binnen onze letteren. (Daniel Serdijn)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

27 april 2009 | Door: Jolanda | Huizen

Hele mooie roman over drie vrouwen die door een verschrikkelijke tragiek verbonden zijn, en waarin een zwarte herdershond de rode draad vormt. Zeer goed is de tragiek voelbaar, zeer goed zijn de scenes terloops uitgewerkt en subtiel onderling verbonden, en zeer goed is het plot naar de achtergrond gedrukt zodat sfeer en drama vergroot worden. Petje af!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

27 april 2009 | Door: Jolanda | Huizen

Hele mooie roman over drie vrouwen die door een verschrikkelijke tragiek verbonden zijn, en waarin een zwarte herdershond de rode draad vormt. Zeer goed is de tragiek voelbaar, zeer goed zijn de scenes terloops uitgewerkt en subtiel onderling verbonden, en zeer goed is het plot naar de achtergrond gedrukt zodat sfeer en drama vergroot worden. Petje af!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?