Sinds zijn wederopstanding als dichter in het jaar 2000 met
Triomfantelijke Wandelingen is Hans Verhagen productiever
dan ooit. In vier vervolgbundels geselt hij zijn lezers met een
heel persoonlijke lyriek die samengaat met een vertoornde blik op
de illusieloze jaren nul van de 21ste eeuw. Zijn oude fans zijn hem
trouw gebleven en onder een nieuwe generatie dichters en critici
heeft hij opnieuw furore gemaakt. Na het unaniem geprezen
Draak is Zwarte Gaten een nieuw hoogtepunt in het
oeuvre van Verhagen.
Sinds zijn wederopstanding als dichter in het jaar 2000 met
Triomfantelijke Wandelingen is Hans Verhagen productiever
dan ooit. In vier vervolgbundels geselt hij zijn lezers met een
heel persoonlijke lyriek die samengaat met een vertoornde blik op
de illusieloze jaren nul van de 21ste eeuw. Zijn oude fans zijn hem
trouw gebleven en onder een nieuwe generatie dichters en critici
heeft hij opnieuw furore gemaakt. Na het unaniem geprezen
Draak is Zwarte Gaten een nieuw hoogtepunt in het
oeuvre van Verhagen.
Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Deze in 2006 en 2007 ontstane gedichten van de bijna 70-jarige
ervaren auteur, met vijf tekeningen uit 2008, gaan uit van een
gesloten, soms gaten vertonende binnenwereld. Ze handelen over
opstandigheid en verzet tegen een vreemde situatie, waardoor je -
of je nu wilt of niet - wordt meegesleurd. De poezie stelt zich
teweer tegen 'het schreeuwen van de elementen op het scherm', of:
de dichter moet als 'de instigator' zich terugtrekken in de 'zwarte
gaten' van zijn 'Aards bestaan'. In zijn verzen, die eerder apart
in bibliofiele edities verschenen, uit hij kritiek op de
zelfgenoegzaamheid in 'Vesting Holland'. De taal is gemetseld in
een hechte constructie, die de inhoud soms moeilijk toegankelijk
maakt, soms ook heel direct in kort genoteerde regels: 'het moet
niet veel gekker worden'. Overtuigend tot overrompelend van stijl
is het meestal wel; een sterke bundel tegen de 'ratrace van de
geest'. Het herlezen meer dan waard.