Need For Speed, Carbon Own The City (essentials) Psp

Recensie(s)

Ik zal niet beginnen met een introductie waarin ik loop te klagen op het feit dat de laatste tijd alles altijd maar gepimpt moet worden en dat alles 'urban' moet zijn. Sterker nog, ik merk van die trend, die we in 2005 en begin 2006 veelvuldig de kop op zagen steken, nog maar erg weinig (en gelukkig maar!). Daarnaast ga ik ook niet beginnen over het feit dat ik geen race-fan ben, dat deze game niet echt mijn ding is, en ik ga ook niet één of ander geschiedenis-verhaaltje over de Need for Speed-serie ophangen. Het zijn allen van die cliché intro's die je als redacteur gebruikt als je weinig hebt met de game die gerecenseerd moet worden. Een game als Need for Speed Carbon: Own The City op de Playstation Portable bijvoorbeeld.

Carbon dus, het nieuwste deel uit de NFS-serie, en eigenlijk mag meteen wel gezegd worden dat de game net als op de consoles weinig vernieuwing biedt in vergelijking met eerdere delen. De achtervolgingen uit Hot Persuit en Most Wanted zitten erin, en het free-roaming-aspect en tunen van je supersnelle bolide uit de Underground-delen zijn ook van de partij. Dit alles komt samen in een soort story-modus met de naam die we ook in de titel van het spel terug zien: de Own The City-modus. In deze modus volg je een flinterdun verhaaltje over je overleden broer, zijn mysterieuze moordenaar en het nemen van wraak. Genoeg reden om daarom je eigen race-gang op te richten en een hele hoop lachgas te verbranden met je fine-getunede snelheidsmonster.

Dat kun je op twee manieren aanpakken. Of je kiest welke race je wilt rijden vanuit het menu, of je gaat de straat op met je auto om zelf op zoek te gaan naar races. Je rijdt dan door de stad, waar verschillende plekken gemarkeerd staan. Op die plekken zijn verschillende races te rijden, zoals Circuit, Sprint, Knock-out en Escape. Uiteraard komt het bij al die modi aan op hard jagen, maar het houdt de variatie er wel in, zodat je niet alleen maar elke race rondes aan het rijden bent.

Het zou niet eerlijk zijn om te zeggen dat er totaal geen vernieuwing zat in NFS:C. Er is nu namelijk de leuke mogelijkheid om een 'partner' mee te nemen tijdens de races. Deze zijn er in verschillende klassen. Zo heb je de Brawler die voor jou een tegenstander van de weg kan beuken. Voor meer tijdsgerichte wedstrijden is de Drafter weer handig. Hij kan namelijk voor jouw auto gaan rijden om een soort 'slipstream' te veroorzaken waar jij achter kunt gaan hangen om meer snelheid op te bouwen. Tot slot heb je nog de Assassin, die spikestrips neer kan leggen.

In het begin van het spel zijn de races nog erg makkelijk te winnen en zul je zonder al te veel problemen als eerste over de finish rijden. Wat ik daarbij een beetje jammer vind, is dat het soms een beetje Burnout-achtige taferelen oplevert. Remmen hoeft vrijwel niet gebruikt te worden (slechts hier en daar een drift door een bocht) en wanneer je op tegenliggers inbeukt vliegen ze als blokken piepschuim aan de kant. Pas na een paar uur spelen merk je dat de moeilijkheidsgraad wat omhoog gaat, en dan worden de races een stuk leuker.

Voor de multiplayer-fans onder ons ook goed nieuws: de game is te spelen via een ad hoc-verbinding, maar ook via het internet. Online racen dus met je vrienden. Verder ziet het spel er grafisch prima uit, en is ook de soundtrack weer zoals je die van EA kunt verwachten. Veel hip-hop en dance-nummers, die goed bij de stijl van het spel passen.Conclusie: Wederom levert EA een totaalpakketje af zoals je het van ze gewend bent. Een paar kleine doch leuke vernieuwingen, mooie graphics, een goede soundtrack en een multiplayer-modus die bovendien via het internet te spelen is. Realistisch is de game niet, maargoed, waar hebben we het over. Need for Speed is al jaren een arcade-racer, dus als dat jouw ding is, dan doe je met NFSC: Own The City geen slechte aankoop. De wat non-enthousiaste ondertoon in de eerste paar alinea's van dit artikel heeft in dit geval dus meer te maken met de redacteur dan met het spel.