No Country For Old Men

Recensie(s)

Javier Bardem liep twee maanden voor lul met raar haar, maar is nu wel opgenomen in het pantheon der klassieke filmschurken. Zijn Anton Chigurh geeft een mens nachtmerries.

Na drie jaar van louter schrijven lijkt de creatieve batterij van Joel en Ethan Coen weer helemaal opgeladen. Hun spionagekomedie Burn After Reading is net opgenomen, en er liggen scripts voor nog eens twee andere films klaar. En dan is er No Country For Old Men. Een film, zo zwaar beladen met kritische lof en fan-verering, dat hij alleen maar kan tegenvallen. Want is het echt de beste Coens sinds Fargo?

Eerst maar het verhaal. Joel en Ethan bewerkten de gelijknamige roman van Cormac McCarthy over de Texaanse rouwdouwer Llewelyn Moss (een uitmuntende Josh Brolin) die de vondst van zijn leven doet. In de woestijn vindt hij temidden van neergeschoten drugsdealers een koffer met twee miljoen dollar. Moss besluit het geld te houden, maar weet niet dat de eigenaren een zender in de koffer hebben geplaatst. En de man die de opdracht krijgt het signaal te volgen is, in de woorden van Moss zelf, ‘the ultimate bad-ass'. Deze Anton Chigurh (Javier Bardem) heeft de vasthoudendheid van een bloedhond, en het mededogen van een jakhals. Met zijn kille glimlach en luchtdrukpistool heerst hij over leven en dood als een engel der wrake. En hij is niet af te schudden, leert Moss.

No Country is niet eenvoudig te duiden. Dit is een film die voelt, oogt en functioneert als een eersteklas thriller, maar het eigenlijk niet is. Want ondanks talrijke nagelbijt-momenten is dit een verhaal over noodlot en het kwaad in zijn meest pure vorm. Veel kijkers zullen het einde een bittere pil vinden. Maar wie de woorden van sheriff Ed Tom Bell (een melancholieke Tommy Lee Jones) in zijn oren knoopt (‘You can't stop what's coming') beseft dat No Country maar op één manier kan eindigen. Dus toch de beste sinds Fargo. 

© Copyright Preview Filmmagazine BV