Olympisch bewogen

In 1906 werd het Belgisch Olympisch Comité (BOC) opgericht, met als doel de deelname aan de Olympische Tussenspelen van Athene in dat jaar. Nadien zijn Belgische atleten present geweest op alle Zomerspelen vanaf 1908 tot heden.
Antwerpen schreef olympische geschiedenis met de organisatie van de Spelen in 1920,maar het BOC hield er een fianciële kater aan over en fusioneerde in 1925 tot het Nationaal Comité vlor Lichamelijke Opvoeding en Belgisch Olympisch Comité (NC/BOC). Dit NC/BOC, onder leiding van de toenmalige IOC-voorzitter Henri de Baillet-Latour, kreeg onderdak en administratieve steun van de Voetbalbond, maar was er daardoor ook afhankelijk van.
Toen Raoul Mollet in 1965 Victor Boin opvolgde als BOC-voorzitter, kwam er een eind aan de afhankelijkheid van de Voetbalbond en werd er gestreefd naar meer financiële armslag voor het BOC.
Het decreet van 1977 over de betoelaging van de sportbonden door de cultuurgemeenschappen noodzaakte een dialoog met deze gemeenschappen, waarbij alle registers van liefde en haat werden opengetrokken, Als reactie vormde het BOC zich om tot een interfederale koepel voor alle nationale sportbonden en ging vanaf 1978 door het leven als BOIC.
Dit verhaal van het BOIC is nochtans geen kroniek van zijn voorzitters,maar een boeiende geschiedenis van ambitieuze atleten, merkwaardige olympische triomfen en ook dramatische tegenslagen.het schetst bovendien een beeld van de enorme veranderingen die zich honderd jaar geleden hebben voltrokken in het Belgische sociale en politieke leven en dus ook in het sportlandschap én in het dagelijkse leven van de sportende landgenoten.
In een addendum wordt door Marc Maes de huidige werking van het BOIC doorgelicht.