Omwille van de troon / Midprice

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (1)

Alle reviews (2)

Gemiddelde beoordeling:

 Een Sappig Schandaal en een Goed Plot

8 april 2005 | Greenville, NC, USA

Omwille van de Troon” is wat in het Engels een “page turner” wordt genoemd. Nog nooit heb ik een boek van meer dan 500 pagina’s zo snel en met zoveel geestdrift uitgelezen. Nog nooit heb ik in de loop van een week zoveel slaaptekort opgelopen. Ik heb dit genre wel eens omschreven gezien als “faction.” De Greet Hofmans affaire voorzien in de “facts” waarop dit boek is gebaseerd. Ook in types die er niet voor uit willen komen schuilt er vaak een op Oranjeschandalen beluste Privé-lezer. Welnu, een deel van de aantrekkingskracht van dit boek ligt zonder meer in het tegemoet komen aan het roddelinstinct. De “fiction” in dit boek bestaat uit een gecompliceerd web van moordaanslagen, complotten en contracomplotten dat Ross om de feiten heen construeert. Geheime diensten, ex-nazi’s, communistische spionnen, ze komen er allemaal in voor. En het is een echte thriller in de zin dat er aan het eind ook een heel verassende wending plaatsgrijpt die alles in een nieuw perspectief zet. Ross beheerst z’n vak goed. Vaak werkt ie een hoofdstuk lang naar een confrontatie toe, maar uiteindelijk vertraagt hij de actie dan door het hoofdstuk af te breken juist voordat die confrontatie plaatsgrijpt. Het volgende hoofdstuk speelt zich dan weer elders af met andere personages. In de laatste hoofdstukken komt alles tesamen in één grote apotheose. Wat me tegen het eind van het boek enigszins begon te irriteren was dat veel van de spanning gecreeerd wordt als personages andere personages schaduwen. Het iets te grondig uitmelken van dit motief vormt het enige technische schoonheidsfoutje. Tegen het einde van het boek begonnen die achtervolgingen soms wat grotesk aan te doen. Na het lezen van het boek ben ik op het web nog wat documentatie over de Greet Hofmans affaire gaan nazoeken. Er is daar heel veel te vinden; zelfs ingescande rapporten en briefwisselingen van betrokkenen uit die tijd kan men er opduiken. Ross heeft z’n research heel grondig gedaan. De journalist Daniel Schorr (die in de VS nog meedere malen per week als “senior political commentator” op de radio te horen is) blijkt een klein rolletje te hebben gespeeld en hij staat ook met naam en toenaam in Ross’ boek. Zelfs Ross’ fictieve Engelse journalist Kenton Delmar blijkt bij nader onderzoek gebaseerd te zijn op een werkelijke Engelse journalist. Voorin het boek staat een lange lijst van personages. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen fictieve en niet-fictieve figuren. Het boek is inderdaad één grote vermenging van verbeelding en werkelijkheid. Eigenlijk zit daar iets bedrieglijks in. Dit is geen kritiek op het boek van Ross, maar veeleer op het “faction” genre. Zo vormt de aanleiding voor veel van de actie in Ross’ boek een brief die Prins Bernhard tijdens de oorlogsjaren aan Heinrich Himmler geschreven zou hebben. Die brief bevat een vredesvoorstel. Het gonst al decennialang van de geruchten als zoude Bernhard in z’n Londense jaren dergelijke initiatieven ontplooid hebben. Gezien z’n achtergrond als adelijke Pruisische jetsetter zou ie natuurlijk ook de meest geschikte voorman geweest zijn bij een geallieerd vredesinitiatief. Echter, hard bewijs voor kwade trouw van Bernhard tijdens WO2 bestaat er bij mijn weten niet. Het is dus eigenlijk bijna een vorm van laster om zo’n fictieve brief tussen zoveel goed ge-research-t feitenmateriaal te laten figureren. Toegegeven moet worden dat Tomas Ross teveel een goed schrijver is om Bernhard bij dit alles tot een “flat character” en een pure booswicht te maken. In de hoofdstukken waarin op Bernhard ingezoemd wordt komt de prins juist als heel menselijk naar voren; als een levensgenieter die na ’45 op tragische wijze gevangen kwam te zitten in koningshuisprotocollen. Dit was het eerste boek dat ik ooit van Tomas Ross las. Ik vrees dat het uiterst waarschijnlijk is dat ik in de nabije toekomst nog eens ga toegeven aan mijn zucht naar een sappig schandaal en een goed plot

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?

 Waardeloze conspiracy quatsch

15 februari 2009 | Door: Ronald | Groningen

Als een Republikein boeken gaat schrijven over het koningshuis valt daar veel over te zeggen. Dit verhaal is dan ook te eenzijdig maar strookt wel met ander wegwerpmateriaal van Ros.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (1) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (12)

Conditie	Verkoper	Prijs
Als nieuw "Lijkt niet gebruikt! Schoon en intact! Geschikt als cadeau! Geen ezelsoren!" Bekijk exemplaar	Verkoper: Job Nouwens 8 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 6,40
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: Goedkope studieboeken 287 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 6,95
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: Huize van Erp 5 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 7,50

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

Tomas Ross

Taal

Nederlands

Afmetingen

47x215x136 mm

Gewicht

716 gr

Druk

3

ISBN10

9023411544

ISBN13

9789023411543

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Literatuur > Literaire thrillers

 

Nederlandse boeken > Thrillers & Fantasy > Literaire thrillers

Locatie

Europa , Nederland

Trefwoord(en)

Greet Hofmans-affaire|Juliana (koningin der Nederlanden)|Bernhard (prins der Nederlanden)

Ook verkrijgbaar

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (2)

15 februari 2009 | Door: Ronald | Groningen

Als een Republikein boeken gaat schrijven over het koningshuis valt daar veel over te zeggen. Dit verhaal is dan ook te eenzijdig maar strookt wel met ander wegwerpmateriaal van Ros.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

15 februari 2009 | Door: Ronald | Groningen

Als een Republikein boeken gaat schrijven over het koningshuis valt daar veel over te zeggen. Dit verhaal is dan ook te eenzijdig maar strookt wel met ander wegwerpmateriaal van Ros.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

15 februari 2009 | Door: Ronald | Groningen

Als een Republikein boeken gaat schrijven over het koningshuis valt daar veel over te zeggen. Dit verhaal is dan ook te eenzijdig maar strookt wel met ander wegwerpmateriaal van Ros.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (1) | Ongepast?

8 april 2005 | Greenville, NC, USA

Omwille van de Troon” is wat in het Engels een “page turner” wordt genoemd. Nog nooit heb ik een boek van meer dan 500 pagina’s zo snel en met zoveel geestdrift uitgelezen. Nog nooit heb ik in de loop van een week zoveel slaaptekort opgelopen. Ik heb dit genre wel eens omschreven gezien als “faction.” De Greet Hofmans affaire voorzien in de “facts” waarop dit boek is gebaseerd. Ook in types die er niet voor uit willen komen schuilt er vaak een op Oranjeschandalen beluste Privé-lezer. Welnu, een deel van de aantrekkingskracht van dit boek ligt zonder meer in het tegemoet komen aan het roddelinstinct. De “fiction” in dit boek bestaat uit een gecompliceerd web van moordaanslagen, complotten en contracomplotten dat Ross om de feiten heen construeert. Geheime diensten, ex-nazi’s, communistische spionnen, ze komen er allemaal in voor. En het is een echte thriller in de zin dat er aan het eind ook een heel verassende wending plaatsgrijpt die alles in een nieuw perspectief zet. Ross beheerst z’n vak goed. Vaak werkt ie een hoofdstuk lang naar een confrontatie toe, maar uiteindelijk vertraagt hij de actie dan door het hoofdstuk af te breken juist voordat die confrontatie plaatsgrijpt. Het volgende hoofdstuk speelt zich dan weer elders af met andere personages. In de laatste hoofdstukken komt alles tesamen in één grote apotheose. Wat me tegen het eind van het boek enigszins begon te irriteren was dat veel van de spanning gecreeerd wordt als personages andere personages schaduwen. Het iets te grondig uitmelken van dit motief vormt het enige technische schoonheidsfoutje. Tegen het einde van het boek begonnen die achtervolgingen soms wat grotesk aan te doen. Na het lezen van het boek ben ik op het web nog wat documentatie over de Greet Hofmans affaire gaan nazoeken. Er is daar heel veel te vinden; zelfs ingescande rapporten en briefwisselingen van betrokkenen uit die tijd kan men er opduiken. Ross heeft z’n research heel grondig gedaan. De journalist Daniel Schorr (die in de VS nog meedere malen per week als “senior political commentator” op de radio te horen is) blijkt een klein rolletje te hebben gespeeld en hij staat ook met naam en toenaam in Ross’ boek. Zelfs Ross’ fictieve Engelse journalist Kenton Delmar blijkt bij nader onderzoek gebaseerd te zijn op een werkelijke Engelse journalist. Voorin het boek staat een lange lijst van personages. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen fictieve en niet-fictieve figuren. Het boek is inderdaad één grote vermenging van verbeelding en werkelijkheid. Eigenlijk zit daar iets bedrieglijks in. Dit is geen kritiek op het boek van Ross, maar veeleer op het “faction” genre. Zo vormt de aanleiding voor veel van de actie in Ross’ boek een brief die Prins Bernhard tijdens de oorlogsjaren aan Heinrich Himmler geschreven zou hebben. Die brief bevat een vredesvoorstel. Het gonst al decennialang van de geruchten als zoude Bernhard in z’n Londense jaren dergelijke initiatieven ontplooid hebben. Gezien z’n achtergrond als adelijke Pruisische jetsetter zou ie natuurlijk ook de meest geschikte voorman geweest zijn bij een geallieerd vredesinitiatief. Echter, hard bewijs voor kwade trouw van Bernhard tijdens WO2 bestaat er bij mijn weten niet. Het is dus eigenlijk bijna een vorm van laster om zo’n fictieve brief tussen zoveel goed ge-research-t feitenmateriaal te laten figureren. Toegegeven moet worden dat Tomas Ross teveel een goed schrijver is om Bernhard bij dit alles tot een “flat character” en een pure booswicht te maken. In de hoofdstukken waarin op Bernhard ingezoemd wordt komt de prins juist als heel menselijk naar voren; als een levensgenieter die na ’45 op tragische wijze gevangen kwam te zitten in koningshuisprotocollen. Dit was het eerste boek dat ik ooit van Tomas Ross las. Ik vrees dat het uiterst waarschijnlijk is dat ik in de nabije toekomst nog eens ga toegeven aan mijn zucht naar een sappig schandaal en een goed plot

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

8 april 2005 | Greenville, NC, USA

Omwille van de Troon” is wat in het Engels een “page turner” wordt genoemd. Nog nooit heb ik een boek van meer dan 500 pagina’s zo snel en met zoveel geestdrift uitgelezen. Nog nooit heb ik in de loop van een week zoveel slaaptekort opgelopen. Ik heb dit genre wel eens omschreven gezien als “faction.” De Greet Hofmans affaire voorzien in de “facts” waarop dit boek is gebaseerd. Ook in types die er niet voor uit willen komen schuilt er vaak een op Oranjeschandalen beluste Privé-lezer. Welnu, een deel van de aantrekkingskracht van dit boek ligt zonder meer in het tegemoet komen aan het roddelinstinct. De “fiction” in dit boek bestaat uit een gecompliceerd web van moordaanslagen, complotten en contracomplotten dat Ross om de feiten heen construeert. Geheime diensten, ex-nazi’s, communistische spionnen, ze komen er allemaal in voor. En het is een echte thriller in de zin dat er aan het eind ook een heel verassende wending plaatsgrijpt die alles in een nieuw perspectief zet. Ross beheerst z’n vak goed. Vaak werkt ie een hoofdstuk lang naar een confrontatie toe, maar uiteindelijk vertraagt hij de actie dan door het hoofdstuk af te breken juist voordat die confrontatie plaatsgrijpt. Het volgende hoofdstuk speelt zich dan weer elders af met andere personages. In de laatste hoofdstukken komt alles tesamen in één grote apotheose. Wat me tegen het eind van het boek enigszins begon te irriteren was dat veel van de spanning gecreeerd wordt als personages andere personages schaduwen. Het iets te grondig uitmelken van dit motief vormt het enige technische schoonheidsfoutje. Tegen het einde van het boek begonnen die achtervolgingen soms wat grotesk aan te doen. Na het lezen van het boek ben ik op het web nog wat documentatie over de Greet Hofmans affaire gaan nazoeken. Er is daar heel veel te vinden; zelfs ingescande rapporten en briefwisselingen van betrokkenen uit die tijd kan men er opduiken. Ross heeft z’n research heel grondig gedaan. De journalist Daniel Schorr (die in de VS nog meedere malen per week als “senior political commentator” op de radio te horen is) blijkt een klein rolletje te hebben gespeeld en hij staat ook met naam en toenaam in Ross’ boek. Zelfs Ross’ fictieve Engelse journalist Kenton Delmar blijkt bij nader onderzoek gebaseerd te zijn op een werkelijke Engelse journalist. Voorin het boek staat een lange lijst van personages. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen fictieve en niet-fictieve figuren. Het boek is inderdaad één grote vermenging van verbeelding en werkelijkheid. Eigenlijk zit daar iets bedrieglijks in. Dit is geen kritiek op het boek van Ross, maar veeleer op het “faction” genre. Zo vormt de aanleiding voor veel van de actie in Ross’ boek een brief die Prins Bernhard tijdens de oorlogsjaren aan Heinrich Himmler geschreven zou hebben. Die brief bevat een vredesvoorstel. Het gonst al decennialang van de geruchten als zoude Bernhard in z’n Londense jaren dergelijke initiatieven ontplooid hebben. Gezien z’n achtergrond als adelijke Pruisische jetsetter zou ie natuurlijk ook de meest geschikte voorman geweest zijn bij een geallieerd vredesinitiatief. Echter, hard bewijs voor kwade trouw van Bernhard tijdens WO2 bestaat er bij mijn weten niet. Het is dus eigenlijk bijna een vorm van laster om zo’n fictieve brief tussen zoveel goed ge-research-t feitenmateriaal te laten figureren. Toegegeven moet worden dat Tomas Ross teveel een goed schrijver is om Bernhard bij dit alles tot een “flat character” en een pure booswicht te maken. In de hoofdstukken waarin op Bernhard ingezoemd wordt komt de prins juist als heel menselijk naar voren; als een levensgenieter die na ’45 op tragische wijze gevangen kwam te zitten in koningshuisprotocollen. Dit was het eerste boek dat ik ooit van Tomas Ross las. Ik vrees dat het uiterst waarschijnlijk is dat ik in de nabije toekomst nog eens ga toegeven aan mijn zucht naar een sappig schandaal en een goed plot

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?

8 april 2005 | Greenville, NC, USA

Omwille van de Troon” is wat in het Engels een “page turner” wordt genoemd. Nog nooit heb ik een boek van meer dan 500 pagina’s zo snel en met zoveel geestdrift uitgelezen. Nog nooit heb ik in de loop van een week zoveel slaaptekort opgelopen. Ik heb dit genre wel eens omschreven gezien als “faction.” De Greet Hofmans affaire voorzien in de “facts” waarop dit boek is gebaseerd. Ook in types die er niet voor uit willen komen schuilt er vaak een op Oranjeschandalen beluste Privé-lezer. Welnu, een deel van de aantrekkingskracht van dit boek ligt zonder meer in het tegemoet komen aan het roddelinstinct. De “fiction” in dit boek bestaat uit een gecompliceerd web van moordaanslagen, complotten en contracomplotten dat Ross om de feiten heen construeert. Geheime diensten, ex-nazi’s, communistische spionnen, ze komen er allemaal in voor. En het is een echte thriller in de zin dat er aan het eind ook een heel verassende wending plaatsgrijpt die alles in een nieuw perspectief zet. Ross beheerst z’n vak goed. Vaak werkt ie een hoofdstuk lang naar een confrontatie toe, maar uiteindelijk vertraagt hij de actie dan door het hoofdstuk af te breken juist voordat die confrontatie plaatsgrijpt. Het volgende hoofdstuk speelt zich dan weer elders af met andere personages. In de laatste hoofdstukken komt alles tesamen in één grote apotheose. Wat me tegen het eind van het boek enigszins begon te irriteren was dat veel van de spanning gecreeerd wordt als personages andere personages schaduwen. Het iets te grondig uitmelken van dit motief vormt het enige technische schoonheidsfoutje. Tegen het einde van het boek begonnen die achtervolgingen soms wat grotesk aan te doen. Na het lezen van het boek ben ik op het web nog wat documentatie over de Greet Hofmans affaire gaan nazoeken. Er is daar heel veel te vinden; zelfs ingescande rapporten en briefwisselingen van betrokkenen uit die tijd kan men er opduiken. Ross heeft z’n research heel grondig gedaan. De journalist Daniel Schorr (die in de VS nog meedere malen per week als “senior political commentator” op de radio te horen is) blijkt een klein rolletje te hebben gespeeld en hij staat ook met naam en toenaam in Ross’ boek. Zelfs Ross’ fictieve Engelse journalist Kenton Delmar blijkt bij nader onderzoek gebaseerd te zijn op een werkelijke Engelse journalist. Voorin het boek staat een lange lijst van personages. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen fictieve en niet-fictieve figuren. Het boek is inderdaad één grote vermenging van verbeelding en werkelijkheid. Eigenlijk zit daar iets bedrieglijks in. Dit is geen kritiek op het boek van Ross, maar veeleer op het “faction” genre. Zo vormt de aanleiding voor veel van de actie in Ross’ boek een brief die Prins Bernhard tijdens de oorlogsjaren aan Heinrich Himmler geschreven zou hebben. Die brief bevat een vredesvoorstel. Het gonst al decennialang van de geruchten als zoude Bernhard in z’n Londense jaren dergelijke initiatieven ontplooid hebben. Gezien z’n achtergrond als adelijke Pruisische jetsetter zou ie natuurlijk ook de meest geschikte voorman geweest zijn bij een geallieerd vredesinitiatief. Echter, hard bewijs voor kwade trouw van Bernhard tijdens WO2 bestaat er bij mijn weten niet. Het is dus eigenlijk bijna een vorm van laster om zo’n fictieve brief tussen zoveel goed ge-research-t feitenmateriaal te laten figureren. Toegegeven moet worden dat Tomas Ross teveel een goed schrijver is om Bernhard bij dit alles tot een “flat character” en een pure booswicht te maken. In de hoofdstukken waarin op Bernhard ingezoemd wordt komt de prins juist als heel menselijk naar voren; als een levensgenieter die na ’45 op tragische wijze gevangen kwam te zitten in koningshuisprotocollen. Dit was het eerste boek dat ik ooit van Tomas Ross las. Ik vrees dat het uiterst waarschijnlijk is dat ik in de nabije toekomst nog eens ga toegeven aan mijn zucht naar een sappig schandaal en een goed plot

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?