Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu
Een Persoonlijke Visie Op Groei Professionaliteit En Pedagogisch Vermogen
Nederlands - Paperback
160 pagina's | Damon | december 2007
5.0 van de 5 (13 reviews)
De leerkracht als mens
10 mei 2011 | Door: KarinMelis | 50-59 jaar
Tijdens een gesprek met collega identiteitsbegeleider Bill Banning over de communicatie tussen onderwijsmensen, stond de criticus in mij op. Ik wilde er van alles tegenin brengen. Wonder boven wonder wist ik mijn innerlijke, kritische rechter het zwijgen op te leggen. Bill Banning (52), die tevens docent levensbeschouwing is, kon zijn hele verhaal doen. Er ontstond contact door wederzijdse betrokkenheid. We waren geen talking heads, geen sceptici, maar met heel ons wezen betrokken in het gesprek.
Deze Bill Banning heeft hierover een zeer toegankelijk en ontwapenend boek geschreven: ‘Onderwijsdier in hart en nieren; Een persoonlijke visie op groei, professionaliteit en pedagogisch vermogen’. Hij schreef dit vanuit zijn overtuiging dat ons vermogen tot persoonlijke groei de belangrijkste voorwaarde is voor een dynamisch pedagogisch klimaat. Anders gezegd: de verbinding, de werkelijke relatie met de leerling, is de basis van alle vakinhoudelijke didactiek.
In zijn boek laat Banning zien hoe de verwerking van en reflectie op persoonlijke ervaringen ons gaan en staan als leerkracht, en dus ook als pedagoog, diepgaand beïnvloeden. De schrijver kan het niet vaak genoeg zeggen: het gaat om heel de mens, heel de leerling, heel de leerkracht. Het gaat nadrukkelijk niet om vooropgezette beelden en vooroordelen; die mogen welbewust naar de sloop omdat ze verdere groei hinderen en een werkelijke verbinding met de leerling beletten. ‘Mens genoemd worden is benoemd worden door anderen’, schrijft Bill.
Dat rijmt op een gedichtje van Neeltje Maria Min dat als een mantra door mijn hoofd ging terwijl ik het boek las:
‘Noem mij, bevestig mijn bestaan
Laat mijn naam zijn als een keten
Noem mij, noem mij, spreek mij aan
o Noem mij bij mijn diepste naam
Voor wie ik liefheb, wil ik heten’.
Dat is de kern van onze persoonlijke groei en daarmee het vermogen om de relatie met je medemens, de leerling aan te gaan. De rest is commentaar.
Karin Melis – identiteitsbegeleider Laurentius Stichting (in Laurier (6) 23, maart 2011)
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Diepgaande visie op onderwijs en persoonlijke groei !
26 augustus 2008 | Tilburg
De heer Banning beschouwt zijn pedagogisch vermogen heel bewust als een existentieel groeiproces. Door een theoretische inkadering van een meerdimensionaal model, dat meer nog dan het model van Korthagen de diepte zoekt, ontwikkelt hij een duidelijke visie op de mogelijkheid van pedagogische groei. Dat betekent dat hij zich diametraal opstelt tegen de wijd verspreide en vaak gehoorde mening dat een dergelijke groei in feite onmogelijk is. Deze stellingname is uiteraard heel belangrijk, omdat de pedagogische instelling van de leerkrachten zich dagelijks bezighoudt met de opvoeding van onze kinderen en jonge mensen en daardoor een enorme invloed uitoefent op de manier waarop deze zich ontwikkelen en op de wijze waarop zij mensen worden. In een boeiende reflexie op zijn eigen jeugdjaren en zijn theologische opleiding in Rolduc ontdekt hij dat iemand niet moet presteren om aanvaard te worden. Deze bladzijden deden me denken aan de Confessiones van Augustinus. Maar zijn bevindingen zijn zo verrassend, dat zij een ware ontdekking betekenen, die verregaand past in de visie van de intussen overleden Anna Terruwe. Hij komt tot de vaststelling dat hij, zoals alle andere mensen, niet het centrum van de wereld is. Zangervaringen en een bio-energetische therapie na een fietsongeluk leren hem de wezensverbondenheid van lichaam en ziel kennen en de betekenis van spierspanning en ademhaling. Ook enkele dromen leren hem dat ze symbolen zijn van een wereld die hongert naar zingeving. Deze en andere elementen brengen de auteur dan tot een reflexie over het onderwijs, die hij samenvat als communicatie en pedagogisch handelen! Hij opteert voor verbondenheid met de natuur als een stilzwijgende beeldspraak van het complete leven van de mens. Deze verbondenheid wordt verdiept door het geloof in de Felix Culpa, waardoor hij leerlingen nooit laat vallen. Hij beschouwt hun subjectiviteit als een vraag om acceptatie. Zo ontstaat de haptische ruimte, die hij overneemt van Anna Terruwe. Door zijn bio-energetische ervaringen heeft hij daarbij grote aandacht voor het element van de non-verbaliteit. Zelfs de betekenis van dromen voor het pedagogisch klimaat wordt overtuigend geïllustreerd. Een en ander leert hem om nooit beelden te maken van de leerlingen. In zijn slotbeschouwingen kan hij heel concreet zeggen wat al het voorgaande betekent voor de sfeer in een klas en geeft hij bij de verschillende lagen van de mens aspecten aan die daarmee corresponderen in het onderwijs. Dit alles mondt uit in een vernieuwende visie op professionaliteit. De titel Onderwijsdier in hart en nieren verwijst naar zijn natuurverbondenheid. Een persoonlijke visie op groei, professionaliteit en pedagogisch vermogen wijst op de eigenlijke inhoud van dit boek. Dat alles werd geschreven in het kader van een promotieonderzoek over het begrip roeping aan de Universiteit van Tilburg (faculteit Geesteswetenschappen). In een uitgebreide reeks voetnoten worden kritische aanmerkingen gemaakt bij en steun gezocht in publicaties van Korthagen, Turkstra, Maslow, Geerlings, Parker Palmer, Rogers, Terruwe, Stevens, Verkuyl en vele anderen. Het onderwijs staat opnieuw in de belangstelling. De heer Banning heeft kleur bekend. Ik heb zijn geëngageerde studie ademloos gelezen. Ik kijk uit naar zijn dissertatie. Prof.dr. Herman Vekeman
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
| Conditie | Verkoper | Prijs |
|---|---|---|
|
Goed "Schaars." Bekijk exemplaar |
Verkoper: het beste 2ehandse boek |
€ 44,95
|
Selecteer één of meer kenmerken:
De leerkracht als mens
10 mei 2011 | Door: KarinMelis | 50-59 jaar
Tijdens een gesprek met collega identiteitsbegeleider Bill Banning over de communicatie tussen onderwijsmensen, stond de criticus in mij op. Ik wilde er van alles tegenin brengen. Wonder boven wonder wist ik mijn innerlijke, kritische rechter het zwijgen op te leggen. Bill Banning (52), die tevens docent levensbeschouwing is, kon zijn hele verhaal doen. Er ontstond contact door wederzijdse betrokkenheid. We waren geen talking heads, geen sceptici, maar met heel ons wezen betrokken in het gesprek.
Deze Bill Banning heeft hierover een zeer toegankelijk en ontwapenend boek geschreven: ‘Onderwijsdier in hart en nieren; Een persoonlijke visie op groei, professionaliteit en pedagogisch vermogen’. Hij schreef dit vanuit zijn overtuiging dat ons vermogen tot persoonlijke groei de belangrijkste voorwaarde is voor een dynamisch pedagogisch klimaat. Anders gezegd: de verbinding, de werkelijke relatie met de leerling, is de basis van alle vakinhoudelijke didactiek.
In zijn boek laat Banning zien hoe de verwerking van en reflectie op persoonlijke ervaringen ons gaan en staan als leerkracht, en dus ook als pedagoog, diepgaand beïnvloeden. De schrijver kan het niet vaak genoeg zeggen: het gaat om heel de mens, heel de leerling, heel de leerkracht. Het gaat nadrukkelijk niet om vooropgezette beelden en vooroordelen; die mogen welbewust naar de sloop omdat ze verdere groei hinderen en een werkelijke verbinding met de leerling beletten. ‘Mens genoemd worden is benoemd worden door anderen’, schrijft Bill.
Dat rijmt op een gedichtje van Neeltje Maria Min dat als een mantra door mijn hoofd ging terwijl ik het boek las:
‘Noem mij, bevestig mijn bestaan
Laat mijn naam zijn als een keten
Noem mij, noem mij, spreek mij aan
o Noem mij bij mijn diepste naam
Voor wie ik liefheb, wil ik heten’.
Dat is de kern van onze persoonlijke groei en daarmee het vermogen om de relatie met je medemens, de leerling aan te gaan. De rest is commentaar.
Karin Melis – identiteitsbegeleider Laurentius Stichting (in Laurier (6) 23, maart 2011)
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Diepgaande visie op onderwijs en persoonlijke groei !
26 augustus 2008 | Tilburg
De heer Banning beschouwt zijn pedagogisch vermogen heel bewust als een existentieel groeiproces. Door een theoretische inkadering van een meerdimensionaal model, dat meer nog dan het model van Korthagen de diepte zoekt, ontwikkelt hij een duidelijke visie op de mogelijkheid van pedagogische groei. Dat betekent dat hij zich diametraal opstelt tegen de wijd verspreide en vaak gehoorde mening dat een dergelijke groei in feite onmogelijk is. Deze stellingname is uiteraard heel belangrijk, omdat de pedagogische instelling van de leerkrachten zich dagelijks bezighoudt met de opvoeding van onze kinderen en jonge mensen en daardoor een enorme invloed uitoefent op de manier waarop deze zich ontwikkelen en op de wijze waarop zij mensen worden. In een boeiende reflexie op zijn eigen jeugdjaren en zijn theologische opleiding in Rolduc ontdekt hij dat iemand niet moet presteren om aanvaard te worden. Deze bladzijden deden me denken aan de Confessiones van Augustinus. Maar zijn bevindingen zijn zo verrassend, dat zij een ware ontdekking betekenen, die verregaand past in de visie van de intussen overleden Anna Terruwe. Hij komt tot de vaststelling dat hij, zoals alle andere mensen, niet het centrum van de wereld is. Zangervaringen en een bio-energetische therapie na een fietsongeluk leren hem de wezensverbondenheid van lichaam en ziel kennen en de betekenis van spierspanning en ademhaling. Ook enkele dromen leren hem dat ze symbolen zijn van een wereld die hongert naar zingeving. Deze en andere elementen brengen de auteur dan tot een reflexie over het onderwijs, die hij samenvat als communicatie en pedagogisch handelen! Hij opteert voor verbondenheid met de natuur als een stilzwijgende beeldspraak van het complete leven van de mens. Deze verbondenheid wordt verdiept door het geloof in de Felix Culpa, waardoor hij leerlingen nooit laat vallen. Hij beschouwt hun subjectiviteit als een vraag om acceptatie. Zo ontstaat de haptische ruimte, die hij overneemt van Anna Terruwe. Door zijn bio-energetische ervaringen heeft hij daarbij grote aandacht voor het element van de non-verbaliteit. Zelfs de betekenis van dromen voor het pedagogisch klimaat wordt overtuigend geïllustreerd. Een en ander leert hem om nooit beelden te maken van de leerlingen. In zijn slotbeschouwingen kan hij heel concreet zeggen wat al het voorgaande betekent voor de sfeer in een klas en geeft hij bij de verschillende lagen van de mens aspecten aan die daarmee corresponderen in het onderwijs. Dit alles mondt uit in een vernieuwende visie op professionaliteit. De titel Onderwijsdier in hart en nieren verwijst naar zijn natuurverbondenheid. Een persoonlijke visie op groei, professionaliteit en pedagogisch vermogen wijst op de eigenlijke inhoud van dit boek. Dat alles werd geschreven in het kader van een promotieonderzoek over het begrip roeping aan de Universiteit van Tilburg (faculteit Geesteswetenschappen). In een uitgebreide reeks voetnoten worden kritische aanmerkingen gemaakt bij en steun gezocht in publicaties van Korthagen, Turkstra, Maslow, Geerlings, Parker Palmer, Rogers, Terruwe, Stevens, Verkuyl en vele anderen. Het onderwijs staat opnieuw in de belangstelling. De heer Banning heeft kleur bekend. Ik heb zijn geëngageerde studie ademloos gelezen. Ik kijk uit naar zijn dissertatie. Prof.dr. Herman Vekeman
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Diepgaande visie op onderwijs en persoonlijke groei !
26 augustus 2008 | Tilburg
De heer Banning beschouwt zijn pedagogisch vermogen heel bewust als een existentieel groeiproces. Door een theoretische inkadering van een meerdimensionaal model, dat meer nog dan het model van Korthagen de diepte zoekt, ontwikkelt hij een duidelijke visie op de mogelijkheid van pedagogische groei. Dat betekent dat hij zich diametraal opstelt tegen de wijd verspreide en vaak gehoorde mening dat een dergelijke groei in feite onmogelijk is. Deze stellingname is uiteraard heel belangrijk, omdat de pedagogische instelling van de leerkrachten zich dagelijks bezighoudt met de opvoeding van onze kinderen en jonge mensen en daardoor een enorme invloed uitoefent op de manier waarop deze zich ontwikkelen en op de wijze waarop zij mensen worden. In een boeiende reflexie op zijn eigen jeugdjaren en zijn theologische opleiding in Rolduc ontdekt hij dat iemand niet moet presteren om aanvaard te worden. Deze bladzijden deden me denken aan de Confessiones van Augustinus. Maar zijn bevindingen zijn zo verrassend, dat zij een ware ontdekking betekenen, die verregaand past in de visie van de intussen overleden Anna Terruwe. Hij komt tot de vaststelling dat hij, zoals alle andere mensen, niet het centrum van de wereld is. Zangervaringen en een bio-energetische therapie na een fietsongeluk leren hem de wezensverbondenheid van lichaam en ziel kennen en de betekenis van spierspanning en ademhaling. Ook enkele dromen leren hem dat ze symbolen zijn van een wereld die hongert naar zingeving. Deze en andere elementen brengen de auteur dan tot een reflexie over het onderwijs, die hij samenvat als communicatie en pedagogisch handelen! Hij opteert voor verbondenheid met de natuur als een stilzwijgende beeldspraak van het complete leven van de mens. Deze verbondenheid wordt verdiept door het geloof in de Felix Culpa, waardoor hij leerlingen nooit laat vallen. Hij beschouwt hun subjectiviteit als een vraag om acceptatie. Zo ontstaat de haptische ruimte, die hij overneemt van Anna Terruwe. Door zijn bio-energetische ervaringen heeft hij daarbij grote aandacht voor het element van de non-verbaliteit. Zelfs de betekenis van dromen voor het pedagogisch klimaat wordt overtuigend geïllustreerd. Een en ander leert hem om nooit beelden te maken van de leerlingen. In zijn slotbeschouwingen kan hij heel concreet zeggen wat al het voorgaande betekent voor de sfeer in een klas en geeft hij bij de verschillende lagen van de mens aspecten aan die daarmee corresponderen in het onderwijs. Dit alles mondt uit in een vernieuwende visie op professionaliteit. De titel Onderwijsdier in hart en nieren verwijst naar zijn natuurverbondenheid. Een persoonlijke visie op groei, professionaliteit en pedagogisch vermogen wijst op de eigenlijke inhoud van dit boek. Dat alles werd geschreven in het kader van een promotieonderzoek over het begrip roeping aan de Universiteit van Tilburg (faculteit Geesteswetenschappen). In een uitgebreide reeks voetnoten worden kritische aanmerkingen gemaakt bij en steun gezocht in publicaties van Korthagen, Turkstra, Maslow, Geerlings, Parker Palmer, Rogers, Terruwe, Stevens, Verkuyl en vele anderen. Het onderwijs staat opnieuw in de belangstelling. De heer Banning heeft kleur bekend. Ik heb zijn geëngageerde studie ademloos gelezen. Ik kijk uit naar zijn dissertatie. Prof.dr. Herman Vekeman
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Diepgaande visie op onderwijs en persoonlijke groei !
26 augustus 2008 | Tilburg
De heer Banning beschouwt zijn pedagogisch vermogen heel bewust als een existentieel groeiproces. Door een theoretische inkadering van een meerdimensionaal model, dat meer nog dan het model van Korthagen de diepte zoekt, ontwikkelt hij een duidelijke visie op de mogelijkheid van pedagogische groei. Dat betekent dat hij zich diametraal opstelt tegen de wijd verspreide en vaak gehoorde mening dat een dergelijke groei in feite onmogelijk is. Deze stellingname is uiteraard heel belangrijk, omdat de pedagogische instelling van de leerkrachten zich dagelijks bezighoudt met de opvoeding van onze kinderen en jonge mensen en daardoor een enorme invloed uitoefent op de manier waarop deze zich ontwikkelen en op de wijze waarop zij mensen worden.
In een boeiende reflexie op zijn eigen jeugdjaren en zijn theologische opleiding in Rolduc ontdekt hij dat iemand niet moet presteren om aanvaard te worden. Deze bladzijden deden me denken aan de Confessiones van Augustinus. Maar zijn bevindingen zijn zo verrassend, dat zij een ware ontdekking betekenen, die verregaand past in de visie van de intussen overleden Anna Terruwe. Hij komt tot de vaststelling dat hij, zoals alle andere mensen, niet het centrum van de wereld is. Zangervaringen en een bio-energetische therapie na een fietsongeluk leren hem de wezensverbondenheid van lichaam en ziel kennen en de betekenis van spierspanning en ademhaling. Ook enkele dromen leren hem dat ze symbolen zijn van een wereld die hongert naar zingeving. Deze en andere elementen brengen de auteur dan tot een reflexie over het onderwijs, die hij samenvat als communicatie en pedagogisch handelen!
Hij opteert voor verbondenheid met de natuur als een stilzwijgende beeldspraak van het complete leven van de mens. Deze verbondenheid wordt verdiept door het geloof in de Felix Culpa, waardoor hij leerlingen nooit laat vallen. Hij beschouwt hun subjectiviteit als een vraag om acceptatie. Zo ontstaat de haptische ruimte, die hij overneemt van Anna Terruwe. Door zijn bio-energetische ervaringen heeft hij daarbij grote aandacht voor het element van de non-verbaliteit. Zelfs de betekenis van dromen voor het pedagogisch klimaat wordt overtuigend geïllustreerd. Een en ander leert hem om nooit beelden te maken van de leerlingen.
In zijn slotbeschouwingen kan hij heel concreet zeggen wat al het voorgaande betekent voor de sfeer in een klas en geeft hij bij de verschillende lagen van de mens aspecten aan die daarmee corresponderen in het onderwijs. Dit alles mondt uit in een vernieuwende visie op professionaliteit.
De titel Onderwijsdier in hart en nieren verwijst naar zijn natuurverbondenheid. Een persoonlijke visie op groei, professionaliteit en pedagogisch vermogen wijst op de eigenlijke inhoud van dit boek. Dat alles werd geschreven in het kader van een promotieonderzoek over het begrip roeping aan de Universiteit van Tilburg (faculteit Geesteswetenschappen). In een uitgebreide reeks voetnoten worden kritische aanmerkingen gemaakt bij en steun gezocht in publicaties van Korthagen, Turkstra, Maslow, Geerlings, Parker Palmer, Rogers, Terruwe, Stevens, Verkuyl en vele anderen.
Het onderwijs staat opnieuw in de belangstelling. De heer Banning heeft kleur bekend. Ik heb zijn geëngageerde studie ademloos gelezen. Ik kijk uit naar zijn dissertatie.
Prof.dr. Herman Vekeman
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Inspirerend leesvoer !
5 juni 2008
Juist die ene leraar waar u het zo goed mee kon vonden heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat de liefde voor uw vak ontlook en tot bloei kwam. Die ene leraar waar eigenlijk alle leerlingen het goed mee konden vinden, die leraar die iets extras had, een fijn persoon was. En nu in de docentenkamer kunt u die collegas ook zo aanwijzen [ of ze wijzen u aan! ]
Oud-hoogleraar pedagogie Luc Stevens heeft herhaaldelijk betoogd dat juist de persoon van de docent er in hoogste mate toe doet. Maar wat is dat nou precies, dat die fantastische collega zo aimabel maakt. Een aangeboren persoonlijkheid? Een gelukkige jeugd
? Banning beweert dat de wil en het feitelijke vermogen tot persoonlijke groei kernaspecten zijn van het pedagogische vermogen en dat het altijd in ontwikkeling is. In deze uitgave zet hij een aantal argumenten voor deze stelling uiteen en deelt hij vooral ook zijn persoonlijke ervaringen op dit gebied. Heerlijk inspirerend leesvoer voor wie (als docent en als mens) het beste uit zichzelf wil halen.
Joris van de Weerd
In: Vives, jrg. 84, april 2008.
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Inspirerend leesvoer !
5 juni 2008
Juist die ene leraar waar u het zo goed mee kon vonden heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat de liefde voor uw vak ontlook en tot bloei kwam. Die ene leraar waar eigenlijk alle leerlingen het goed mee konden vinden, die leraar die iets extras had, een fijn persoon was. En nu in de docentenkamer kunt u die collegas ook zo aanwijzen [ of ze wijzen u aan! ]
Oud-hoogleraar pedagogie Luc Stevens heeft herhaaldelijk betoogd dat juist de persoon van de docent er in hoogste mate toe doet. Maar wat is dat nou precies, dat die fantastische collega zo aimabel maakt. Een aangeboren persoonlijkheid? Een gelukkige jeugd
? Banning beweert dat de wil en het feitelijke vermogen tot persoonlijke groei kernaspecten zijn van het pedagogische vermogen en dat het altijd in ontwikkeling is. In deze uitgave zet hij een aantal argumenten voor deze stelling uiteen en deelt hij vooral ook zijn persoonlijke ervaringen op dit gebied. Heerlijk inspirerend leesvoer voor wie (als docent en als mens) het beste uit zichzelf wil halen. Joris van de Weerd In: Vives, jrg. 84, april 2008.
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Inspirerend leesvoer !
5 juni 2008
Juist die ene leraar waar u het zo goed mee kon vonden heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat de liefde voor uw vak ontlook en tot bloei kwam. Die ene leraar waar eigenlijk alle leerlingen het goed mee konden vinden, die leraar die iets extras had, een fijn persoon was. En nu in de docentenkamer kunt u die collegas ook zo aanwijzen [ of ze wijzen u aan! ]
Oud-hoogleraar pedagogie Luc Stevens heeft herhaaldelijk betoogd dat juist de persoon van de docent er in hoogste mate toe doet. Maar wat is dat nou precies, dat die fantastische collega zo aimabel maakt. Een aangeboren persoonlijkheid? Een gelukkige jeugd
? Banning beweert dat de wil en het feitelijke vermogen tot persoonlijke groei kernaspecten zijn van het pedagogische vermogen en dat het altijd in ontwikkeling is. In deze uitgave zet hij een aantal argumenten voor deze stelling uiteen en deelt hij vooral ook zijn persoonlijke ervaringen op dit gebied. Heerlijk inspirerend leesvoer voor wie (als docent en als mens) het beste uit zichzelf wil halen. Joris van de Weerd In: Vives, jrg. 84, april 2008.
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Een echt groei-boek voor binnen en buiten het onderwijs!
14 mei 2008 | den Bosch
Met belangstelling heb ik zojuist Bill Bannings boek "Onderwijsdier in hart en nieren" gelezen. Ik zou toch zo graag willen, dat alle onderwijsgevenden hier kennis van namen opdat het een aanzet is tot persoonlijke groei! Wat ontzettend mooi, wat er verwoord is. Ik mis dit zo in de maatschappij, dat mensen ècht naar zichzelf willen en kunnen kijken, vooral ( excusez!) mannen. Hij is een uitzondering in positieve zin en daarmee wil ik hem een groot compliment geven. Omdat hij, zoals bewezen door dit boek, ook het vermogen heeft het om te zetten in taal, wil ik hem vragen vooral hiermee door te gaan. Het is zo ontzettend belangrijk voor onze jeugd. Is er al contact met Pabo's? Het zou een goede zaak zijn, als dit boek opgenomen wordt als gespreksstof rond het kerndoel "pedagogische competentie". Het is een wezenlijke aanzet tot groei van de persoon van de aankomend docent en dus van de pedagogische grondhouding. Lilian Muijs
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Een echt groei-boek voor binnen en buiten het onderwijs!
14 mei 2008 | den Bosch
Met belangstelling heb ik zojuist Bill Bannings boek "Onderwijsdier in hart en nieren" gelezen. Ik zou toch zo graag willen, dat alle onderwijsgevenden hier kennis van namen opdat het een aanzet is tot persoonlijke groei! Wat ontzettend mooi, wat er verwoord is. Ik mis dit zo in de maatschappij, dat mensen ècht naar zichzelf willen en kunnen kijken, vooral ( excusez!) mannen. Hij is een uitzondering in positieve zin en daarmee wil ik hem een groot compliment geven. Omdat hij, zoals bewezen door dit boek, ook het vermogen heeft het om te zetten in taal, wil ik hem vragen vooral hiermee door te gaan. Het is zo ontzettend belangrijk voor onze jeugd. Is er al contact met Pabo's? Het zou een goede zaak zijn, als dit boek opgenomen wordt als gespreksstof rond het kerndoel "pedagogische competentie". Het is een wezenlijke aanzet tot groei van de persoon van de aankomend docent en dus van de pedagogische grondhouding. Lilian Muijs
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Groeien in communicatie !
14 mei 2008 | Den Haag
Zoals uit de titel blijkt, geeft Bill Banning in dit boek zijn persoonlijke visie op persoonlijke groei en relateert die groei aan het onderwijs. Zijn kernthema is groeien-in-communicatie. Die groei geldt voor hemzelf, maar evenzeer voor de relatie met zijn leerlingen. Ook roept hij docenten op om - in verband met hun persoonlijke ontwikkeling - te reflecteren op hun eigen ervaringen. Zon reflectieve houding bevordert de kwaliteit van het docentschap en het welbevinden van de docent. De auteur werkt deze boodschap uit in vier hoofdstukken. OPENHARTIG Het eerste hoofdstuk gebruikt hij om een kader te schetsen en zich af te zetten tegen een toenemende verzakelijking van het onderwijs. In reactie op dit laatste pleit hij voor een persoonlijke, betrokken en pedagogische opstelling. Theoretisch is hij geïnspireerd door het meerdimensionale gelaagde model van Fred Korthagen. Hij brengt hier een eigen accent in aan door ruimte te vragen voor leegte en stilte
In hoofdstuk twee staat de auteur stil bij een aantal ervaringen die zijn leven diepgaand beïnvloed hebben. Aan de hand daarvan laat hij zien dat persoonlijke groei mogelijk is. De auteur is zeer openhartig over zichzelf en zijn eigen levensgeschiedenis. Het culmineert allemaal rond een ervaring van een ongeluk. Het is een crisis-als-kans-verhaal. Banning beschrijft zijn zoeken naar genezing en ontdekt dat genezing alles te maken heeft met het loslaten van negatieve ervaringen en een onverwerkt verleden. Loslaten en verwerken maken voor hem het leven rijker en dieper. Banning hanteert daarbij vaak het begrip diepte. Bij de lezer dringt zich dan ook de vraag op wat de auteur hiermee bedoelt en welke inhoud die diepte heeft. In ieder geval bevat het boek als subthema ook de hechtheid van zijn relatie met het katholieke geloof, afgezet tegen een zoektocht naar spirituele vernieuwing en openheid. DANKBAARHEID In hoofdstuk drie en vier verbindt Bill Banning zijn ervaringen met het onderwijs. De persoon van de leraar beïnvloedt immers het pedagogisch vermogen. Ook in de communicatie met zijn leerlingen hanteert hij humane maatstaven. In de geest van Anna Terruwe ziet hij acceptatie, bevestiging en aanvaarding van de ander als een belangrijke en essentiële waarde, en wijst hij ook op het belang van echtheid en authenticiteit achter alle instrumentaliteit en doel/middelrationaliteit, die het onderwijs helaas ook kenmerken. Banning wijst op de mogelijkheid van groeiende betrokkenheid en gevoelsverbondenheid met leerlingen, alsook op een groeiende houding van dankbaarheid. Onderwijs is voor hem dan ook veel meer dan doel/middelrationaliteit en een zakelijke gerichtheid op prestaties. Belangrijker dan instrumentaliteit is voor Banning de pedagogische grondhouding. PEDAGOGISCHE GROEI IN HET ONDERWIJS IS MOGELIJK. Dat is zijn krachtigste en meest essentiële boodschap. Dr.Ton Roumen - onderwijsadviseur
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Groeien in communicatie !
14 mei 2008 | Den Haag
Zoals uit de titel blijkt, geeft Bill Banning in dit boek zijn persoonlijke visie op persoonlijke groei en relateert die groei aan het onderwijs. Zijn kernthema is groeien-in-communicatie. Die groei geldt voor hemzelf, maar evenzeer voor de relatie met zijn leerlingen. Ook roept hij docenten op om - in verband met hun persoonlijke ontwikkeling - te reflecteren op hun eigen ervaringen. Zon reflectieve houding bevordert de kwaliteit van het docentschap en het welbevinden van de docent. De auteur werkt deze boodschap uit in vier hoofdstukken. OPENHARTIG Het eerste hoofdstuk gebruikt hij om een kader te schetsen en zich af te zetten tegen een toenemende verzakelijking van het onderwijs. In reactie op dit laatste pleit hij voor een persoonlijke, betrokken en pedagogische opstelling. Theoretisch is hij geïnspireerd door het meerdimensionale gelaagde model van Fred Korthagen. Hij brengt hier een eigen accent in aan door ruimte te vragen voor leegte en stilte
In hoofdstuk twee staat de auteur stil bij een aantal ervaringen die zijn leven diepgaand beïnvloed hebben. Aan de hand daarvan laat hij zien dat persoonlijke groei mogelijk is. De auteur is zeer openhartig over zichzelf en zijn eigen levensgeschiedenis. Het culmineert allemaal rond een ervaring van een ongeluk. Het is een crisis-als-kans-verhaal. Banning beschrijft zijn zoeken naar genezing en ontdekt dat genezing alles te maken heeft met het loslaten van negatieve ervaringen en een onverwerkt verleden. Loslaten en verwerken maken voor hem het leven rijker en dieper. Banning hanteert daarbij vaak het begrip diepte. Bij de lezer dringt zich dan ook de vraag op wat de auteur hiermee bedoelt en welke inhoud die diepte heeft. In ieder geval bevat het boek als subthema ook de hechtheid van zijn relatie met het katholieke geloof, afgezet tegen een zoektocht naar spirituele vernieuwing en openheid. DANKBAARHEID In hoofdstuk drie en vier verbindt Bill Banning zijn ervaringen met het onderwijs. De persoon van de leraar beïnvloedt immers het pedagogisch vermogen. Ook in de communicatie met zijn leerlingen hanteert hij humane maatstaven. In de geest van Anna Terruwe ziet hij acceptatie, bevestiging en aanvaarding van de ander als een belangrijke en essentiële waarde, en wijst hij ook op het belang van echtheid en authenticiteit achter alle instrumentaliteit en doel/middelrationaliteit, die het onderwijs helaas ook kenmerken. Banning wijst op de mogelijkheid van groeiende betrokkenheid en gevoelsverbondenheid met leerlingen, alsook op een groeiende houding van dankbaarheid. Onderwijs is voor hem dan ook veel meer dan doel/middelrationaliteit en een zakelijke gerichtheid op prestaties. Belangrijker dan instrumentaliteit is voor Banning de pedagogische grondhouding. PEDAGOGISCHE GROEI IN HET ONDERWIJS IS MOGELIJK. Dat is zijn krachtigste en meest essentiële boodschap. Dr.Ton Roumen - onderwijsadviseur
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Een echt groei-boek voor binnen en buiten het onderwijs!
14 mei 2008 | den Bosch
Met belangstelling heb ik zojuist Bill Bannings boek "Onderwijsdier in hart en nieren" gelezen. Ik zou toch zo graag willen, dat alle onderwijsgevenden hier kennis van namen opdat het een aanzet is tot persoonlijke groei! Wat ontzettend mooi, wat er verwoord is. Ik mis dit zo in de maatschappij, dat mensen ècht naar zichzelf willen en kunnen kijken, vooral ( excusez!) mannen. Hij is een uitzondering in positieve zin en daarmee wil ik hem een groot compliment geven. Omdat hij, zoals bewezen door dit boek, ook het vermogen heeft het om te zetten in taal, wil ik hem vragen vooral hiermee door te gaan. Het is zo ontzettend belangrijk voor onze jeugd. Is er al contact met Pabo's? Het zou een goede zaak zijn, als dit boek opgenomen wordt als gespreksstof rond het kerndoel "pedagogische competentie". Het is een wezenlijke aanzet tot groei van de persoon van de aankomend docent en dus van de pedagogische grondhouding. Lilian Muijs
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Groeien in communicatie !
14 mei 2008 | Den Haag
Zoals uit de titel blijkt, geeft Bill Banning in dit boek zijn persoonlijke visie op persoonlijke groei en relateert die groei aan het onderwijs. Zijn kernthema is groeien-in-communicatie. Die groei geldt voor hemzelf, maar evenzeer voor de relatie met zijn leerlingen. Ook roept hij docenten op om - in verband met hun persoonlijke ontwikkeling - te reflecteren op hun eigen ervaringen. Zon reflectieve houding bevordert de kwaliteit van het docentschap en het welbevinden van de docent. De auteur werkt deze boodschap uit in vier hoofdstukken. OPENHARTIG Het eerste hoofdstuk gebruikt hij om een kader te schetsen en zich af te zetten tegen een toenemende verzakelijking van het onderwijs. In reactie op dit laatste pleit hij voor een persoonlijke, betrokken en pedagogische opstelling. Theoretisch is hij geïnspireerd door het meerdimensionale gelaagde model van Fred Korthagen. Hij brengt hier een eigen accent in aan door ruimte te vragen voor leegte en stilte
In hoofdstuk twee staat de auteur stil bij een aantal ervaringen die zijn leven diepgaand beïnvloed hebben. Aan de hand daarvan laat hij zien dat persoonlijke groei mogelijk is. De auteur is zeer openhartig over zichzelf en zijn eigen levensgeschiedenis. Het culmineert allemaal rond een ervaring van een ongeluk. Het is een crisis-als-kans-verhaal. Banning beschrijft zijn zoeken naar genezing en ontdekt dat genezing alles te maken heeft met het loslaten van negatieve ervaringen en een onverwerkt verleden. Loslaten en verwerken maken voor hem het leven rijker en dieper. Banning hanteert daarbij vaak het begrip diepte. Bij de lezer dringt zich dan ook de vraag op wat de auteur hiermee bedoelt en welke inhoud die diepte heeft. In ieder geval bevat het boek als subthema ook de hechtheid van zijn relatie met het katholieke geloof, afgezet tegen een zoektocht naar spirituele vernieuwing en openheid. DANKBAARHEID In hoofdstuk drie en vier verbindt Bill Banning zijn ervaringen met het onderwijs. De persoon van de leraar beïnvloedt immers het pedagogisch vermogen. Ook in de communicatie met zijn leerlingen hanteert hij humane maatstaven. In de geest van Anna Terruwe ziet hij acceptatie, bevestiging en aanvaarding van de ander als een belangrijke en essentiële waarde, en wijst hij ook op het belang van echtheid en authenticiteit achter alle instrumentaliteit en doel/middelrationaliteit, die het onderwijs helaas ook kenmerken. Banning wijst op de mogelijkheid van groeiende betrokkenheid en gevoelsverbondenheid met leerlingen, alsook op een groeiende houding van dankbaarheid. Onderwijs is voor hem dan ook veel meer dan doel/middelrationaliteit en een zakelijke gerichtheid op prestaties. Belangrijker dan instrumentaliteit is voor Banning de pedagogische grondhouding. PEDAGOGISCHE GROEI IN HET ONDERWIJS IS MOGELIJK. Dat is zijn krachtigste en meest essentiële boodschap. Dr.Ton Roumen - onderwijsadviseur
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Een boek naar mijn hart...
28 januari 2008 | Drunen
Allicht, want het gaat over schoolpedagogiek en de betekenis van de leerkracht als persoon. Wat we organisatorisch en methodisch voor het onderwijs allemaal verzinnen, werkt niet of nauwelijks als er geen mensen zijn die professioneel onderwijs geven; dat is zelfbewust, met hart en ziel voor leerlingen en leerstof. Banning maakt dat op een aansprekende manier duidelijk. 1. Ten eerste heeft hij een persoonlijke manier van schrijven, dichtbij en herkenbaar. 2. Ten tweede blijft hij zelf als persoon niet buiten schot omdat hij openhartig is. Daardoor is de inhoud van zijn boek niet alleen herkenbaar maar ook invoelbaar, waardoor vakgenoten er als mens iets mee kunnen. Speciaal wat hij laat weten over het verloop van zijn persoonlijke groei door, met en aan zijn leerlingen, is van grote waarde. Ook voor mensen buiten het onderwijs! Ik heb zijn boek aan een toevallig aanwezige servicemonteur voor de computer geleend. Een paar dagen later mailde hij me dat hij nu anders tegen zijn vak en zich zelf aankijkt. Een betere aanbeveling is onmogelijk... Prof.dr. Wim ter Horst emeritus hoogleraar orthopedagogiek
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Een boek naar mijn hart...
28 januari 2008 | Drunen
Allicht, want het gaat over schoolpedagogiek en de betekenis van de leerkracht als persoon. Wat we organisatorisch en methodisch voor het onderwijs allemaal verzinnen, werkt niet of nauwelijks als er geen mensen zijn die professioneel onderwijs geven; dat is zelfbewust, met hart en ziel voor leerlingen en leerstof. Banning maakt dat op een aansprekende manier duidelijk. 1. Ten eerste heeft hij een persoonlijke manier van schrijven, dichtbij en herkenbaar. 2. Ten tweede blijft hij zelf als persoon niet buiten schot omdat hij openhartig is. Daardoor is de inhoud van zijn boek niet alleen herkenbaar maar ook invoelbaar, waardoor vakgenoten er als mens iets mee kunnen. Speciaal wat hij laat weten over het verloop van zijn persoonlijke groei door, met en aan zijn leerlingen, is van grote waarde. Ook voor mensen buiten het onderwijs! Ik heb zijn boek aan een toevallig aanwezige servicemonteur voor de computer geleend. Een paar dagen later mailde hij me dat hij nu anders tegen zijn vak en zich zelf aankijkt. Een betere aanbeveling is onmogelijk... Prof.dr. Wim ter Horst emeritus hoogleraar orthopedagogiek
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Een boek naar mijn hart...
28 januari 2008 | Drunen
Allicht, want het gaat over schoolpedagogiek en de betekenis van de leerkracht als persoon. Wat we organisatorisch en methodisch voor het onderwijs allemaal verzinnen, werkt niet of nauwelijks als er geen mensen zijn die professioneel onderwijs geven; dat is zelfbewust, met hart en ziel voor leerlingen en leerstof.
Banning maakt dat op een aansprekende manier duidelijk. 1. Ten eerste heeft hij een persoonlijke manier van schrijven, dichtbij en herkenbaar. 2. Ten tweede blijft hij zelf als persoon niet buiten schot omdat hij openhartig is. Daardoor is de inhoud van zijn boek niet alleen herkenbaar maar ook invoelbaar, waardoor vakgenoten er als mens iets mee kunnen. Speciaal wat hij laat weten over het verloop van zijn persoonlijke groei door, met en aan zijn leerlingen, is van grote waarde. Ook voor mensen buiten het onderwijs! Ik heb zijn boek aan een toevallig aanwezige servicemonteur voor de computer geleend. Een paar dagen later mailde hij me dat hij nu anders tegen zijn vak en zich zelf aankijkt. Een betere aanbeveling is onmogelijk... Prof.dr. Wim ter Horst emeritus hoogleraar orthopedagogiek
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Banning laat achterste van zijn tong zien...
26 januari 2008
Je zult niet veel boeken tegenkomen waarin een docent het achterste van zijn tong laat zien. In zijn onlangs uitgekomen boek 'Onderwijsdier in hart en nieren' doet Bill Banning, docent catechese en levensbeschouwing op het d'Oultremontcollege in Drunen dat wel. Hij onderzoekt aan de hand van cruciale gebeurtenissen in zijn eigen leven en zelfs betekenisvolle dromen, welke rol zijn levensverhaal speelt in zijn docentschap. Bill Banning is ervan overtuigd dat je alleen een goede leraar kunt zijn als je weet wie je zelf bent en ook in de klas jezelf durft te zijn. De leraar is de professional van wie je mag verwachten dat hij een sfeer kan scheppen waarin iedere leerling tot zijn recht komt.
Uit zijn boek blijkt een grote betrokkenheid bij en warmte voor de leerlingen. En dankbaarheid dat hij dit werk mag doen. Denk nu niet dat het Bill Banning allemaal is komen aanwaaien. Toen hij op zijn 35-ste het onderwijs instroomde, kende hij de eerste lesjaren ook de nodige moeilijkheden zoals te vast houden aan de lesstof en problemen met enkele klassen maar Banning laat overtuigend zien dat het onderwijs voor wie het avontuur met zichzelf en de leerlingen durft aan te gaan, het mooiste beroep van de wereld is...
Kitty Mul redacteur radio KRO
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Vor hoogleraar en computer-reparateur interessant
26 januari 2008
Een boek naar mijn hart... Allicht, want het gaat over schoolpedagogiek en de betekenis van de leerkracht als persoon. Wat we organisatorisch en methodisch voor het onderwijs allemaal verzinnen, werkt niet of nauwelijks als er geen mensen zijn die professioneel onderwijs geven; dat is zelfbewust, met hart en ziel voor leerlingen en leerstof.
Banning maakt dat op een aansprekende manier duidelijk. 1. Ten eerste heeft hij een persoonlijke manier van schrijven, dichtbij en herkenbaar. 2. Ten tweede blijft hij zelf als persoon niet buiten schot omdat hij openhartig is. Daardoor is de inhoud van zijn boek niet alleen herkenbaar maar ook invoelbaar, waardoor vakgenoten er als mens iets mee kunnen. Speciaal wat hij laat weten over het verloop van zijn persoonlijke groei door, met en aan zijn leerlingen, is van grote waarde. Ook voor mensen buiten het onderwijs! Ik heb zijn boek aan een toevallig aanwezige servicemonteur voor de computer geleend. Een paar dagen later mailde hij me dat hij nu anders tegen zijn vak en zich zelf aankijkt. Een betere aanbeveling is onmogelijk....
Prof.dr. Wim ter Horst emeritus hoogleraar orthopedagogiek
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Banning laat achterste van zijn tong zien...
26 januari 2008
Je zult niet veel boeken tegenkomen waarin een docent het achterste van zijn tong laat zien. In zijn onlangs uitgekomen boek 'Onderwijsdier in hart en nieren' doet Bill Banning, docent catechese en levensbeschouwing op het d'Oultremontcollege in Drunen dat wel. Hij onderzoekt aan de hand van cruciale gebeurtenissen in zijn eigen leven en zelfs betekenisvolle dromen, welke rol zijn levensverhaal speelt in zijn docentschap. Bill Banning is ervan overtuigd dat je alleen een goede leraar kunt zijn als je weet wie je zelf bent en ook in de klas jezelf durft te zijn. De leraar is de professional van wie je mag verwachten dat hij een sfeer kan scheppen waarin iedere leerling tot zijn recht komt. Uit zijn boek blijkt een grote betrokkenheid bij en warmte voor de leerlingen. En dankbaarheid dat hij dit werk mag doen. Denk nu niet dat het Bill Banning allemaal is komen aanwaaien. Toen hij op zijn 35-ste het onderwijs instroomde, kende hij de eerste lesjaren ook de nodige moeilijkheden zoals te vast houden aan de lesstof en problemen met enkele klassen maar Banning laat overtuigend zien dat het onderwijs voor wie het avontuur met zichzelf en de leerlingen durft aan te gaan, het mooiste beroep van de wereld is... Kitty Mul redacteur radio KRO
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Banning laat achterste van zijn tong zien...
26 januari 2008
Je zult niet veel boeken tegenkomen waarin een docent het achterste van zijn tong laat zien. In zijn onlangs uitgekomen boek 'Onderwijsdier in hart en nieren' doet Bill Banning, docent catechese en levensbeschouwing op het d'Oultremontcollege in Drunen dat wel. Hij onderzoekt aan de hand van cruciale gebeurtenissen in zijn eigen leven en zelfs betekenisvolle dromen, welke rol zijn levensverhaal speelt in zijn docentschap. Bill Banning is ervan overtuigd dat je alleen een goede leraar kunt zijn als je weet wie je zelf bent en ook in de klas jezelf durft te zijn. De leraar is de professional van wie je mag verwachten dat hij een sfeer kan scheppen waarin iedere leerling tot zijn recht komt. Uit zijn boek blijkt een grote betrokkenheid bij en warmte voor de leerlingen. En dankbaarheid dat hij dit werk mag doen. Denk nu niet dat het Bill Banning allemaal is komen aanwaaien. Toen hij op zijn 35-ste het onderwijs instroomde, kende hij de eerste lesjaren ook de nodige moeilijkheden zoals te vast houden aan de lesstof en problemen met enkele klassen maar Banning laat overtuigend zien dat het onderwijs voor wie het avontuur met zichzelf en de leerlingen durft aan te gaan, het mooiste beroep van de wereld is... Kitty Mul redacteur radio KRO
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Exemplaar 1 t/m 1
| Conditie | Verkoper | Prijs |
|---|---|---|
|
Goed "Schaars." Bekijk exemplaar |
Verkoper: het beste 2ehandse boek |
€ 44,95
|
Betaal gemakkelijk met acceptgiro!
Ook daarom koop je bij bol.com
Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu Ga naar het begin van deze pagina
(158 stemmen)
158 stemmen
