Pride & Prejudice

Recensie(s)

Ook in de periodekostuums van Pride and Prejudice maakt Keira Knightley een mooi plaatje. Maar kan ze het dramatisch aan? Ach, regisseur Joe Wright doet zo veel goed dat het amper wat uitmaakt.

De drie andere grote romans van Jane Austen waren recent al aan de beurt geweest: Emma Thompson en Kate Winslet schitterden in Sense and Sensibility (1995), Gwyneth Paltrow had een authentiek Engels accent in Emma (1996), en Mansfield Park (1999) was zonder grote namen ook heel goed. Dan Pride and Prejudice maar weer eens verfilmen; daarvan was de laatste tijd immers alleen een alom geprezen miniserie gemaakt. Die tv-versie duurde vijf uur, de nieuwe bioscoopverfilimng klaart 't in twee. Kwestie van rigide snijden in de subplots. De ontwikkeling van de relatie tussen Elizabeth Bennet en Mr. Darcy blijft fier overeind: van haat naar onverschilligheid naar ware liefde. Dat Lizzie (Keira Knightley) Darcy in den beginne niet moet, dat kunnen we haar vergeven. Matthew MacFadyen speelt 'm zo ploertig dat je je aanvankelijk niet kunt voorstellen dat het ooit wat zal worden tussen die twee. Maar Austens plot voert ons met een ijzeren psychologische logica naar een situatie waarin ze optimaal bij elkaar blijken te passen. Echte passie moet je er zelf bij bedenken: afstandelijkheid troef in de vroege 19-de eeuw.

Debuterend regisseur Joe Wright heeft er respect voor. Zijn lezing is in hoofdlijnen traditioneel (gelukkig maar; geen gerommel en nieuwlichterij met onze Jane graag!), en die paar moderne accenten die hij zich in montage en cameravoering permitteert verlevendigen de boel alleen maar. Keira blijft op charme en naturel overeind, al is ze geen actrice met een surplus aan diepgang en charisma. Nee, dan Judi Dench: die steelt óók deze show, hoe kort ze ook in beeld is. Al met al een buitengewoon bevredigende verfilming. Ik wilde Austens boek er meteen van herlezen.

© Copyright Preview Filmmagazine BV