Prison Break: The Conspiracy

Recensie(s)

Vijf jaar geleden zaten ongeveer anderhalf miljoen mensen voor de buis voor de Amerikaanse serie Prison Break. Deze succesvolle serie had het publiek volledig in zijn greep. Het verhaal draait om twee broers. De ene, Lincoln Burrows, is veroordeeld tot de doodstraf wegens de moord op de broer van de vicepresident van Amerika. Een moord die hij niet heeft gepleegd. Vandaar dat de andere broer, Michael Scofield, een bankoverval in scène zet om bij zijn broer in de gevangenis te komen en hem te helpen met een ontsnapping uit die gevangenis.

Anno 2010 zijn we vier seizoenen en een televisiefilm verder en is het tijd voor een vergaming van het eerste seizoen. Volgens ontwikkelaar Zootfly zal het voor zowel de fans als de spelers die niet bekend zijn met het verhaal leuk zijn om te spelen. Het zal fans aanspreken omdat het eerste seizoen bij hen waarschijnlijk redelijk weggeëbd is, en voor de speler die er niet mee bekend is, is het een goede manier om alsnog het verhaal van de serie mee te maken.

Het verhaal van Prison Break: The Conspiracy is serieus aangepakt om de fans wat moois te bieden. Zo hebben de schrijvers van de televisieserie meegewerkt aan het script van de game. De hoofdlijn is het verhaal uit seizoen één, maar zoals vrijwel elke serie kent Prison Break ook een aantal gaten in de plot. Deze zijn door de schrijvers uitgewerkt en worden nu door de game gedicht. Daarnaast zijn er een aantal acteurs uit de serie die hun stem hebben verleend aan hun digitale evenbeeld in de game en is de originele muziek van het eerste seizoen aanwezig. Dat klinkt dus allemaal best goed. De game ziet er ook zeker niet slecht uit en de personages zijn duidelijk herkenbaar.

We spelen echter niet zoals je zou verwachten als Michael Scofield, maar als Tom Paxton, een nieuw personage, speciaal gecreëerd voor de game. Deze gast werkt voor The Company en heeft de opdracht meegekregen dat Burrows hoe dan ook de doodstraf moet krijgen. Zijn doel is om achter de plannen van Scofield te komen en deze te dwarsbomen, om zo te voorkomen dat Burrows ontsnapt. Tom Paxton gaat daarom undercover als medegevangene en moet, net als Scofield in de serie, contact maken met de andere gevangenen. Dit doet hij op bekende plekken als de buitenplaats en het gevangenisblok.

Beruchte criminelen als T-Bag, C-Note en John Abruzzi hebben wel wat te vertellen over Scofield, maar doen dat niet zomaar. Je krijgt via jouw contacten verschillende missies die je moet oplossen om informatie in te winnen over Scofield. Er zijn verschillende typen missies, zoals het stealthy ren-ongemerkt-van-A-naar-B, tussenfilmpjes waar Quick-Time Events in zijn toegevoegd of het vechten met medegevangenen.

Het vinden van de weg binnen de stealth-missies is vaak overzichtelijk dankzij de gele markering van objecten als balken en palen waar je op kunt klimmen en klauteren. De moeilijkheidsgraad wordt omhoog gegooid dankzij de rondlopende bewakers. Word je gevonden, dan word je teruggeplaatst bij je laatste savepoint om het opnieuw te proberen. Er zijn veel van dit soort plaatsen in de game aanwezig, waardoor de snelheid van het spel bewaard blijft. De minimap waarin de bewakers worden aangegeven helpt je bij het voorkomen dat je gevonden wordt.

De Quick-Time Event-missies spreken redelijk voor zich. Er komen plaatjes in beeld van de knoppen die je in moet drukken. Hoe het filmpje verloopt, is dan afhankelijk van jouw acties. Er waren helaas geen keuzemogelijkheden in de voorbeelden die ik speelde. Als ik faalde dan was er dus geen filmpje dat een alternatieve weg insloeg, maar startte het filmpje opnieuw op. Hierdoor kregen deze missies een behoorlijk hoog trial and error-gehalte, wat ze beduidend minder leuk maakte om te spelen.

Ook het vechten liet mijn bloed niet sneller stromen (wel vloeien, maar dat terzijde). Je kunt niet alleen tijdens missies met medegevangenen knokken, want er is hier ook een apart gedeelte voor waar je met gevechten geld kunt winnen, om zo aan bepaalde items te komen in de game. Het vechten was niet overtuigend, vooral omdat de armen niet altijd het lichaam raakten terwijl er wel een animatie aanwezig was dat de tegenstander geraakt werd. Ook het publiek stond er als een stel zandzakken bij en reageerde totaal niet op wat er in het gevecht gebeurde. Je kunt ook tegen andere zoutzakken, uhh, spelers vechten via een offline multiplayermodus, maar met de huidige kwaliteit van de gevechten is dat niet echt een lokkertje voor de echte gamer.

En dat is in feite waar ik tot nu toe mee zit. De game is namelijk echt gericht op de casual gamer en de fanboy en fangirl van Prison Break. Daardoor overheerst het gevoel dat de game tekort gaat schieten en in feite de serie is, waar een aantal spelmechanieken op toegepast zijn. Prison Break: The Conspiracy lijkt een geforceerde mix van weinig verrassende elementen te worden, die waarschijnlijk minder waar voor je geld gaat bieden dan veel van de andere games die in dezelfde periode verschijnen.

Mensen vinden het leuk om dingen te voorspellen. Het geeft namelijk een bepaalde spanning om te zien of datgene waar jij over hebt nagedacht ook uitkomt. Zo heb je het weerbericht, het televisieprogramma ‘Wie is de Mol?’en natuurlijk de wekelijkse lotto. Iedere game kent ook een bepaalde vorm van voorspellen. Vaak is dat het verhaal. Soms komen dingen als een verrassing omdat je ze totaal niet zag aankomen. Soms ben je blij of juist teleurgesteld omdat datgene wat je verwachtte uitkomt. Ben jij iemand die juist niet verrast wil worden, dan zit je met Prison Break helemaal goed, want deze game is zo voorspelbaar als de [expliciete inhoud, red.].

De game begint wel aardig doordat we met het nieuwe personage Tom Paxton spelen. Tom Paxton is een undercoveragent in dienst van The Company en moet ervoor zorgen dat Lincoln Burrows op de stroomstoel komt. Dit lijkt een originele insteek te wezen maar al gauw komen er een hoop dingen in het verhaal naar voren waar de fan allang bekend mee is zoals de gang achter Scofields’ wc en zijn tatoeage die als plattegrond dient van de gevangenis. De game speelt zich af in de periode van het eerste seizoen. Vanwege deze voorkennis lijkt het compleet doelloos om de game te gaan spelen want de antwoorden die Paxton probeert te vinden zijn voor de fan al duidelijk. Het eind van het eerste seizoen kent de ontsnapping en daar was Paxton niet bij. Hoe het verhaal voor Paxton eindigt is dus de grote vraag, en de enige. Voor de fan is er dus weinig nieuws onder de zon.

De voorspelling doet de game de das om. In het begin van de game krijg je een filmpje te zien waarin iemand een voice-recorder bij een dooie gast op de grond opraapt. Het apparaat speelt de stem van Paxton af, dus we gaan er vanuit dat Paxton dood gaat op het eind. Dat betekent dat de speler op het eind doodgaat! De gehele game wacht je dus op het eind. Natuurlijk zit er een plottwist in de game, en deze is zelfs zo erg voor de hand liggend dat de speler hem eerder weet dan Paxton zelf. Uiteindelijk is het verhaal een beetje overbodig, het voegt niets aan de serie toe en was duidelijk teleurstellend, eigenlijk net zoals alles wat na het eerste seizoen van de televisieserie is uitgekomen.

Daarnaast biedt het verhaal ook niet echt ruimte om te worden vertaald naar dingen die je in de game kan doen. Het meeste van de tijd ben je bezig om dingen voor je medegevangenen te regelen. Je treedt dan buiten de veilige zone van de binnenplaats en moet langs bewakers sluipen om je doel te kunnen bereiken. Hierbij moet je uitzoeken wat de patronen van de bewakers zijn omdat ze je niet mogen zien. De regels van wanneer de bewakers je zien zijn totaal niet consistent. Soms wil je gebruik maken van een pilaar en kijkt de bewaker dwars door de muur heen, soms kan je op enkele centimeters afstand langs een bewaker sluipen zonder dat hij je ziet. Een aantal keer was ik in de veronderstelling dat ik een andere uitweg moest vinden. Elke keer werd ik gesnapt tijdens het zoeken van andere routes en uiteindelijk ben ik door wat trial-and-error langs de bewaker geslopen.

Trial-and-error kom je trouwens overal tegen. Naast de bewakers zijn er af en toe Quick-Time Events waarin je op bepaalde knoppen moet drukken om een goed einde van een filmpje te zien. Soms druk je een aantal keer op dezelfde knop om het metertje van de knop in stand te houden en soms gaat het om één druk op de knop. Meerdere malen kwam het voor dat ik nog bezig was met het buttonbashen van de eerste knop dat de tweede knop verscheen en ik daardoor op de verkeerde knop drukte waardoor het filmpje weer opnieuw startte. Zo heb ik sommige filmpjes wel meer dan tien keer gezien. Alsof ik een gevangenisstraf uitzit…

Het vechten met andere gevangenen is ook behoorlijk hersenloos. Je hebt een snelle milde stoot, een langzame krachtige stoot en je kunt blokken. Dit biedt weinig tactiek en al gauw ram je op de snelle stoot om af en toe eens af te wisselen met een langzame krachtige stoot. Wie als eerste de ander heeft kapot geslagen wint en buttonbashen verdient de voorkeur. Een perfecte vertaling van het slaan met je duim in je vuist dus. Het voelt niet alsof je echt invloed hebt in het gevecht met je tegenstander en je duim valt er na een tijdje vanaf. Overigens als je verliest, dien je op een andere knop te beuken om weer op te kunnen staan want (spoiler:) dood ga je niet. De gevangenis een gevaarlijke plek waar je je leven niet zeker bent? Valt wel mee, alleen je duim niet.

En zo kabbelt de game een beetje voort. De mix van stealth, beat ‘em up en platformen is te oppervlakkig en wordt nergens echt spannend. Prison Break: The Conspiracy valt in ongeveer acht uurtjes uit te spelen wat misschien normaal lijkt voor een game gebaseerd op een serie, maar gezien de prijs heeft het toch wel erg weinig om het lijf. Bovendien wordt de game gerekt door er bijna iedere drie minuten een moment in te gooien dat je afgaat door iets waar je niets aan kan doen.Conclusie: De terugkeer naar Fox River is geen bevrijding maar eerder een blok aan je been. Ik wilde de game graag hoger geven want ik heb veel plezier beleefd aan het eerste seizoen van Prison Break. De dingen die je in de game doet, voelen helaas geforceerd aan en met uitzondering van een paar momenten worden de fans van de serie nauwelijks bediend. Voor mensen die Prison Break nog nooit hebben gezien adviseer ik gewoon lekker de serie te gaan kijken. Kun je het echt niet laten om je nieuwsgierigheid te onderdrukken, dan voorspel ik je een zeer matige game-ervaring.