Richard Wagner - Rienzi: Der Letzte Der Tribunen (Berlijn, 2010)

Richard Wagners vierde opera "Rienzi" staat stilistisch dichter bij Meyerbeer en belcanto dan zijn latere meesterwerken. Maar zelfs dit vroege werk - met name zoals gepresenteerd in deze opname – is "Zo fantastisch mooi dat het je de adem beneemt" (Berliner Zeitung). En in deze enscenering van Philipp Stölzl, die de vijf bedrijven presenteert in een iets meer dan twee uur, wordt "Rienzi" een verrassend krachtige en tijdloze parabel van de macht en misbruik. Hoewel het verhaal van de opkomst en ondergang van een charismatische leider en zijn totalitair regime plaats vindt in de 14e-eeuwse Rome, plaatst Stölzl het ergens in het recente verleden. Het onderwerp houdt rekening met de geschiedenis van de 20e-eeuw op een visionaire manier", zegt Stölzl. En hij verwijst naar de verrassende analogieën van vele despoten van deze tijd: Stalin, Mussolini, Hitler, Ceausescu ... ".
Aangezien film een belangrijk propaganda-instrument was van de 20ste-eeuwse totalitaire systemen, maakt Stölzl gebruik van projecties om de tribuun Rienzi boven de massa te verheffen, in de stijl van oude journaals. Stölzl begon zijn carrière met films: met het regisseren van videoclips voor Rammstein en Madonna en vervolgens de speelfilms "North Face" en"Goethe!" en de enscenering van opera's op grote podia, met inbegrip van de Salzburger Festspiele.

Tenor Torsten Kerl, die zichtbaar de gebaren bestudeerd heeft van de 20e eeuw grote dictators, verzorgt een briljante en welbespraakte Rienzi; zijn plichtsgetrouwe zuster Irene, gezongen door Camilla Nylund met grote lyrische intensiteit, is gekoppeld aan een minnaar, Adriano, de bijzondere mezzo Kate Aldrich, "de ontdekking van de avond" (Süddeutsche Zeitung). Ook verdient het koor veellof. De veeleisende partijen worden met verbluffende aanwezigheid en nauwkeurigheid verzorgd. Het orkest van de Deutsche Oper Berlijn wordt met uitbundigheid en precisie geleid door de jonge dirigent Sebastian Lang-Lessing