Saints Row: The Third

Saint's Row: The Third is een third person actiegame. Als lid van een criminele organisatie ligt de wereld aan je voeten, maar dat dreigt te verdwijnen wanneer een andere machtige groep gangster jouw stad betreedt. Humor en actie gaan hand in hand in deze bizarre actiegame, Saint's Row: The Third!

Als leider van de Third Street Saints heerst de speler over de stad Stilwater. De internationaal opererende bende The Syndicate heeft het op de Third Street Saints gemunt. Als leider moet de speler voorop gaan in deze nieuwe bendeoorlog. Daarom verleg je de strijd naar een nieuwe terrein, de stad Steelport, een plaats voor de sinners en de saints. De nieuwe stad vormt de achtergrond voor de strijd tussen de Saints en het Syndicaat!

In tegenstelling tot het tweede deel uit de serie beschikt Saint's Row: The Third niet langer over online multiplayer-functies. Wel is het spel samen met een vriend te spelen in de coöperatieve speloptie.

Opdrachten die je in Saint's Row: The Third krijgt, zijn op verschillende manieren op te lossen. Wanneer een controlepost vernietigd moet worden, kan je deze opblazen. Je kunt ook de controlepost aanvallen en overnemen. Vervolgens heb je de mogelijkheid om de controlepost in je eigen voordeel te gebruiken.

Afhankelijk van datgene wat je met je personage doet, kan je jouw personage op allerlei manieren aanpassen. Niet alleen kan je diverse wapens en perks verdienen en vinden, ook is het mogelijk om je kleding aan te passen. Eet je veel fastfood, dan word je een dikkertje. Zit je veel in de gym dan verander je in een gespierde patser.

Welcome to Steelport, city for sinners and saints!

Recensie(s)

Nadat we gelachen, gegierd en gebruld hebben tijdens de voorproefjes die we van Saints Row: The Third hebben gehad, leek de free-roamer een rotsvaste koers naar het predicaat 'must-have' af te leggen. Een game die je vanaf het begin al laat huilen van het lachen en continu blijft verbazen met de meest absurde missies kan weinig meer fout doen zou je zeggen. Het is uiteindelijk misschien wel de leukste game van het jaar geworden, maar tegelijkertijd voelt het soms alsof men bij Volition een flinke stap terug heeft genomen.<br/>En dat is toch best ironisch als je beseft dat de Saints aan de top staan en ware helden zijn in Steelport en omstreken. Ze worden aanbeden door fans, evenbeelden van Shaundi prijken op reclameborden langs de snelwegen en kijk niet raar op als het volk massaal op Pierce stemt tijdens de eerstvolgende presidentsverkiezingen. Kortom: ze hebben het plafond van awesomeness bereikt. Dat betekent ook dat het vanaf hier alleen nog maar bergafwaarts kan gaan. En dat gebeurt ook in The Third op het moment dat vijandige bendes en uiteindelijk zelfs de Special Tactical Anti-Gang-eenheid (STAG) halverwege het verhaal de Saints in het vizier krijgen, want dan breekt de hel los.<br/><br/>Je neemt het onder andere op tegen worstelaars, emo-nerds en geharnaste, supersonisch bewapende militairen en je maatk dingen mee die je in geen enkele andere game te zien zijn. Zo moet je in gedrogeerde staat uit een sekshotel ontsnappen, transformeer je in een laserschietende opblaaspop in een virtuele wereld, sla je in het rond met plastic haaien voor de kampioensriem in een worstelwedstrijd en slacht je zombies af voor de burgemeester van Steelport: Burt 'f*cking' Reynolds. Het is zó komisch en onvoorspelbaar dat bijna elke missie weer een aangename verrassing is. En dan heb je de grand finale nog niet in zicht. De game neemt zichzelf nooit te serieus, dat zouden meer games moeten doen!<br/><br/>Daar hangt wel een nadeel aan vast: de verschillende bendes staan eigenlijk in dienst van de humor, waardoor de bendes weinig eigen identiteit meekrijgen. Missies zijn een slecht excuus om je in zo belachelijk mogelijke situaties te werpen; een aanleiding hiervoor is meestal ver te zoeken. Voor het uitdiepen van personages zoals handlangers, bendeleiders en nota bene de antagonist van de hoofdpersoon wordt amper de tijd genomen. Soms krijg je zelfs het gevoel dat er (letterlijk) tussenscènes ontbreken.<br/><br/>De optionele activiteiten die je in Steelport kan ondernemen hebben daar natuurlijk minder onder te lijden. Voor een dosis geld, respect en humor hoef je niet verder te kijken dan Professor Genki's Super Ethical Reality Climax-show. Of Tiger Escort, waarin je… nou ja, de naam zegt het al. Zie het stuur maar eens recht te houden als je een klauw in je gezicht krijgt. Het is jammer dat de meeste activiteiten erg kort en makkelijk zijn, geen highscores bijhouden of leaderbord-integratie bevatten, waardoor je ze al snel weer vergeten bent. Ten opzichte van Saints Row 2 zijn er slechts een paar nieuwe activiteiten bijgekomen, wat bovendien varianten blijken te zijn op oude bekenden. Ook hebben we tevergeefs gezocht naar onder andere Septic Avenger en FUZZ. Helaas is het niet meer mogelijk om mensen met mest te besproeien of mee te doen in een parodiërende politieserie.<br/><br/>Het gemis van onze favorieten neemt niet weg dat het rondvliegen in een gevechtshelikopter, jezelf zo pijnlijk mogelijk voor een auto werpen of chaos veroorzaken in een tank leuk zat is. En laten we de moordcontracten, autodiefstalopdrachten en uitdagingen niet vergeten. Deze vormen één van de manieren om je respectniveau te verhogen. Hoe hoger dat niveau, hoe meer vaardigheden en upgrades je vrij kunt kopen. Deze variëren van handige dingen, zoals een grotere levensbalk of sprintvermogen, tot ontzettend vette dingen als een oproepbaar SWAT-team of een Saints-hulpje dat braaf een straaljager komt brengen. Je bepaalt dus grotendeels zelf wát en wanneer je iets vrij koopt.<br/><br/>Op technisch vlak komt Saints Row: The Third net als zijn voorgangers helaas tekort. De Xbox 360-versie draait over het algemeen prima, maar op de PlayStation 3 komt het toch regelmatig voor dat de framerate inkakt. Grafisch gezien kan de game prima mee, maar onder de motorkap gebeuren die dingen die écht niet meer door de beugel kunnen. Wederom komen we met ons personage af en toe vast te zitten achter bepaalde objecten of in het wegdek met ons voertuig. Handlangers hebben vaak de grootste moeite om langs obstakels te komen en lopen zich meermaals vast, waardoor je genoodzaakt een missie of activiteit moet afbreken. Vijanden zijn minstens zo klungelig: soms merken ze niet op dat je naast ze staat, zelfs als je een collega trakteert op een hoofdschot.<br/><br/>Toch boekt Saints Row: The Third op genoeg vlakken vooruitgang. De game speelt simpelweg een heel stuk lekkerder weg. Zo is de besturing van voertuigen niet meer absurd gevoelig. Ze hebben meer gewicht en besturen nu zoals je zou verwachten: een SUV heeft een grote draaicirkel, een sportwagen heeft meer grip en van een motor vlieg je gewoon af na een flinke botsing. Daarnaast wijzen handige pijlen in de wereld naar het doel op je GPS, zodat je niet na elke bocht op de minimap aan het kijken bent. Ook hoef je niet langer meer wanhopig te zoeken naar een Forgive & Forget drive-through om van politie of bendeleden af te raken, het volstaat al om binnen te wandelen bij een gekochte winkel of schuilplaats. Zo staat er nog minder in de weg om urenlang plezier te beleven in Steelport.<br/><br/>Toch komen op de langere termijn de teleurstellingen aan het licht, veel dingen zijn namelijk verdwenen. Naast eerdergenoemde activiteiten, zijn het vooral kleine dingen die de overstap naar het derde deel in de serie vreemd genoeg niet gemaakt hebben. Waarom kunnen we bijvoorbeeld geen voorwerpen meer oppakken? We konden ons prima vermaken door een oud dametje omver te beuken met een vuilnisbak of verkeersbord. Waarom wordt de nadruk gelegd op het aanpassen van ons personage terwijl de game minder kledingstukken bevat dan voorheen? Waar zijn de parodiërende fastfood-, drank- en drugsketens gebleven waar je je gezondheid mee aan kon vullen? En waarom kunnen we, op een handvol locaties na, onze schuilplaatsen niet meer inrichten? Het zijn stuk voor stuk relatief lichte teleurstellingen, maar alles bij elkaar opgeteld, zijn ze niet te negeren.<br/><br/>Whored Mode is, naast een grappige woordspeling, een wave-based multiplayermodus die wél genegeerd mag worden. Het inmiddels bekende concept, waarbij je ronde na ronde steeds moeilijkere vijanden moet verslaan, klinkt helaas interessanter dan het is. De ronden, waarin je bijvoorbeeld twintig prostituees moet neerknuppelen of gigantische pluchen mascottes afschiet, zijn allesbehalve boeiend. Ze zijn ook nog eens erg kort en simpel, waardoor je de modus al snel voorbij kijkt in het hoofdmenu.<br/><br/>Saints Row: The Third biedt een ervaring die geen enkele andere game je dit jaar kan geven. Bijzonder grappige missies, een flinke dosis flauwe humor en een stad vol activiteiten. Bovendien kun je met een vriend (weliswaar alleen online) heerlijk aanklooien of missies aangaan, waardoor Steelport nog langer leuk blijft. Toch krijg je gaandeweg de lol het gevoel dat er meer in had gezeten. De game laat hier en daar steekjes vallen en als je de voorganger hebt gespeeld, dan vallen deze nog meer op.<br/><br/>Bekijk ook:Lange videorecensieVoorspelUser Preview EventDagboekConclusie: Saints Row: The Third doet op sommige vlakken een stap terug ten opzichte van Saints Row 2. Daardoor is het niet de ultieme 'aanklootgame' waar we op hadden gehoopt. Desondanks is het veruit de grappigste game van dit jaar en staat het garant voor tientallen uren lol, met of zonder een co-op-partner.