Sicko

Recensie(s)

Het is te hopen dat Michael Moore nooit ernstig ziek wordt, zo verwoestend haalt hij in Sicko uit naar de Amerikaanse zorgindustrie. 

In de VS lopen naar schatting zo'n vijftig miljoen mensen rond zonder ziektekostenverzekering. Ze zijn of illegaal in dienst, of kunnen simpelweg de torenhoge premies niet betalen. Een schande voor zo'n rijk land, laat Michael Moore ons in Sicko weten. Om er vervolgens aan toe te voegen: ‘Maar daar gaat deze film niet over.' Huh? Wat kan er dan nóg erger zijn dan geen verzekering hebben in Amerika? Nou, wél een verzekering hebben. Inderdaad, in Sicko voert Moore landgenoten op die de pech hadden ernstig ziek te worden, en vervolgens niet geholpen werden. Als reden kreeg bijvoorbeeld de jonge vrouw met borstkanker te horen: ‘U bent te jong om kanker te krijgen.' Deze is ook goed: ‘Uw hersentumor is niet levensbedreigend.' En als niet gelijk een reden gevonden kon worden, liet de zorgverzekeraar een detective de polis of het verleden van de zieke napluizen om maar belastend materiaal boven water te krijgen. Gevolg van deze praktijken is dat de bedrijven (met namen als Good Samaritan en Humana) monsterwinsten kunnen maken voor hun aandeelhouders. Maar het is geld waar bloed aan kleeft.

Een aantal zaken uit Sicko haalde al eerder het nieuws. Het bekendste geval is dat van de hulpverleners die ziek waren geworden van hun werk op Ground Zero en geen behandeling kregen. In de kranten heeft uitgebreid gestaan waar ze uiteindelijk opdoken: op Cuba! Ondanks die voorkennis weet Sicko te verbazen, te ontroeren, en je als kijker ziedend te maken. Een land, een systeem dat de gezondheid van zijn burgers verkwanselt is ziek, zwaar ziek. En dat is de echte vraag die Moore hier stelt: ‘Has America lost its soul?' Die vraag stellen is hem beantwoorden.  

© Copyright Preview Filmmagazine BV