Snakes On A Plane

Recensie(s)

‘I’ve had it with these motherfuckin’ snakes on this motherfuckin’ plane!’, roept Samuel Jackson tegen het einde van Snakes on a Plane uit. Het is de kreet waar de fans al die tijd op heb zitten wachten. Niet omdat ze het scenario  kennen, maar omdat ze de tekst zelf hebben aangedragen via de internetsites waar het maanden voor de release van de film al gonsde van de geruchten. De hype was niet in de laatste plaats aan Jackson zelf te danken, die openlijk verklaarde niet akkoord te gaan met een door de studio gesuggereerde titelwijziging. Kortom, Snakes on a Plane was al een fenomeen toen de film zelf nog niet eens afgemonteerd was.

De plot is snel naverteld: de getuige van een moord (Nathan Phillips) wordt onder begeleiding van FBI-agent Flynn (Jackson) op een lijnvliegtuig gezet om naar L.A. te worden overgebracht voor de rechtszaak. De moordenaar in kwestie, een boosaardige gangster, laat ongemerkt een lading levensgevaarlijke slangen aan boord smokkelen, die uiteraard ontsnappen en de passagiers een voor een te grazen nemen. Iemand wordt in zijn kruis gebeten (‘Get the fuck off my dick!’), iemand anders in zijn kont (‘Get the fuck off my ass!’), en een arrogante Britse (!) zakenman wordt in zijn geheel verzwolgen. Omdat de slangen overduidelijk uit de digitale trucendoos komen, hebben zelfs de ranzigste en goorste scènes iets van een kermisattractie. Echt eng wordt het dus nooit, maar waar het tempo even verslapt, knalt Jackson er wel weer enthousiast een one-liner uit. Het is eigenlijk allemaal zo onschuldig dat Snakes on a Plane zomaar de eerste rampenfilm rond een vliegtuig zou kunnen zijn, die met een gerust hart als in-flight entertainment kan worden ingezet.

© Copyright Preview Filmmagazine BV