Spyhunter Nowhere To Run

In Spy Hunter: Nowhere to Run speel je als Alec Decker (gespeeld door Dwayne “The Rock” Johnson) die een spionnenjager is voor een overheideenheid bekend als IES. Je wordt op de missie gestuurd om de gestolen Interceptor terug te brengen en de waarheid achter de verwijding van top IES onderzoeksters Karin boven water te halen. Je zult hierbij te maken krijgen met de criminele groep, Nostra en het de schurk Gomez.

Je zult uit je Interceptor kunnen stappen en de vijanden te lijf gaan met een arsenaal aan vuurwapens of gebruik te maken van de brute kracht van The Rock en je vijanden met je blote vuisten bewerken.

Recensie(s)

Ik heb altijd al willen tijdreizen. Gewoon even terug gaan naar het verleden en kijken hoe het er aan toe ging. Je weet wel, even dat gevoel van vroeger opsnuiven, even weer meemaken wat voor sfeer er rond hing. Onlangs heb ik onbewust de kans gehad om dit mee te maken, en ik moet zeggen dat ik toch liever in het heden verblijf.<br/>Nu zul je je wellicht afvragen wat dit met SpyHunter: Nowhere to Run te maken heeft, dat voor de PlayStation 2 en Xbox verschijnt. In eerste instantie natuurlijk niks, en daarom houden we voor nu even op met dat tijdreis-verhaal. In SpyHunter: Nowhere to Run neem je de controle over Alex Decker, een superspion in dienst van een geheime organisatie die voor de Amerikaanse overheid werkt. Deze organisatie zorgt er voor dat jij mag rondrijden met ‘The Interceptor’ om een mysterieuze contra-organisatie, genaamd ‘NOTRA’, te bestrijden. De Interceptor is een zwaar bewapende sportwagen. Zo bevinden zich links en rechts aan de auto een zooitje raketwerpers, zitten er machinegeweren op het dak, en kun je met een druk op de knop vlijmscherpe messen uit je banden toveren die korte metten maken met de wagens van de tegenstanders. Daarnaast verandert je voertuig, wanneer je het water in jaagt, automatisch in een speedboot.<br/><br/>Al die functies en wapens heb je ook wel nodig. Want ondanks dat je tegenstanders niet bijster intelligent zijn, zijn het er wel veel. Zo hangen er op een willekeurig genomen moment drie helikopters boven je, word je achtervolgd door zeven auto’s en beschieten onderzeeboten je vanuit het water naast je. De actie voelt gelukkig goed en overzichtelijk aan, zodat je zonder problemen iedereen wegmaait. Je knalt zo met vier hittezoekende raketten een stel helikopters uit de lucht, knalt met je machinegeweer de onderzeeboten lek en tegelijkertijd gebruik je de messen op je wielen om eens wat rubber te verscheuren van de auto’s naast je. Het spel is dan ook vrij simpel, zowel om te leren als om te spelen. Dit gegeven wordt nog meer versterkt doordat je, mits je genoeg tegenstanders hebt uitgeschakeld, de tijd tijdelijk stil kunt zetten. Vervolgens kun je een paar tegenstanders selecteren, waarna the Interceptor ze allemaal tegelijk raakt met een stelletje raketten. Nu vind ik dit allemaal wel heel cool, maar feit blijft dat ik dit vier jaar geleden al heb gezien in andere spellen. Het voelt dus een beetje aan als ouwe koek, die ondanks zijn leeftijd nog wel lekker smaakt.<br/><br/>Overigens, om het bovenstaand beschreven geweld in beeld te brengen moest Midway blijkbaar inleveren op de grafische kwaliteit. Spyhunter: Nowhere to Run ziet er namelijk uit als een eerste generatie PlayStation 2-game. De wagens, helikopters en andere voertuigen zien er te ‘hoekig’ uit wegens het gebrek aan polygonen. Daarnaast zien de explosies en andere effecten er ook behoorlijk onecht uit. Ik ben dit gewoon niet gewend van de hedendaagse spellen, en slik dit eigenlijk ook niet meer.<br/><br/>Dan wil ik nog even iets kwijt. Hou je vast, zet de muziek zachter en lees aandachtig: je kunt uit je auto stappen! Ja, je leest het goed, voor het eerst in een SpyHunter-spel, waarvan er al twee zijn verschenen deze generatie, kunnen we zien wie er in die auto zit. En warempel, het is ‘The Rock’, de overbekende worstelaar die zijn gezicht dus heeft geleend aan het spel. De gelijkenis is gelukkig best goed, zowel qua lichaamsbouw als qua stem die door The Rock zelf is ingesproken. Zo zijn de worstelbewegingen van de beste man door middel van motion capturing naar het spel vertaald. Verder kun je natuurlijk een verscheidenheid aan wapens hanteren om je tegenstanders overhoop te knallen. Hier voelt de intelligentie van de tegenstanders niet echt slim aan, en lijkt de actie dus ook hier niet uitdagend te zijn. Dat ‘lijkt’ echter maar zo, want de camera in het spel zorgt ervoor dat je alsnog een moeilijke tijd zult hebben. Regelmatig neemt het namelijk zulke vreemde posities in dat ik geen goed zicht heb op mijn tegenstanders. Jammer.Conclusie: Ondanks dat de actie in de Interceptor goed aanvoelt, The Rock een passende rol heeft in het spel en de vele wapens je met een positief gevoel achterlaten, zijn er genoeg minpunten op te noemen. Teb eerste de kunstmatige intelligentie van je tegenstanders, die er gewoon niet is, en dat is jammer. Daarnaast hebben we al vaak zat de tijd stilgezet in andere spellen, en begint het nu een beetje afgezaagd aan te voelen, al blijft het natuurlijk een aardige gimmick. Verder ziet het spel er grafisch gewoon niet uit, en daar wil ik verder ook geen woorden meer aan vuil maken. SpyHunter: Nowhere to Run is een goed spel hoor, maar we hebben hier gewoon te maken met een spel dat vier jaar geleden uit had kunen komen. Voor 44,99 boek je dus een reisje naar het verleden, en dat vind je misschien best goedkoop. Maar die tijdreis was voor mij niet nodig geweest.