Sunshine

Recensie(s)

Voor niets gaat de zon op, maar hoe lang nog? Ooit houdt onze ster op met branden, en gaat ook hier het licht definitief uit. In Sunshine is de houdbaarheidsdatum van de zon een paar miljard jaar naar voren gehaald. Terwijl de aarde in een permanente winter gedompeld is, vertrekt ruimteschip Icarus II richting koperen ploert voor wat welhaast een zelfmoordmissie is: het opnieuw opstarten van het hemellichaam door middel van een kernexplosie. Klinkt simpel, maar is natuurlijk buitengewoon complex, gevaarlijk en onvoorspelbaar. Maar wacht eens: Icarus II? Wat is er dan met Icarus I gebeurd? Dat raadsel lijkt te worden opgelost wanneer de bemanning van de tweede missie zo'n negentig miljoen kilometer van aarde op diens voorganger stuit.

Serieuze sciencefiction is al jaren een zeldzaamheid in de bioscopen - Solaris was zo'n beetje de laatste poging. Dus als iemand van het kaliber Danny Boyle (Trainspotting, 28 Days Later) zich aan het genre waagt, mag je stevige verwachtingen hebben. En Boyle stelt niet teleur.

Sunshine is een indrukwekkend schouwspel geworden, een ode aan verschillende grote voorgangers met net voldoende eigen smoel om zelf ook een gooi naar een klassieke status te kunnen doen. Ruimtereizen zijn per definitie saai, dus zodra de betovering van al die mooie lichtjes uitgewerkt is, moet je als regisseur wel met iets spannends komen. Boyle (en zijn inmiddels vaste schrijfpartner Alex Garland) hebben dat goed aangevoeld, en in Sunshine een hele reeks nagelbijtende momenten gestopt. Penibele ruimtewandelingen, mislukte koppelingen en andere benauwde ogenblikken wisselen momenten van adembenemende schoonheid af. Missie volbracht dus. 

© Copyright Preview Filmmagazine BV