Sympathy For The Devil (1968)

Sympathy for the Devil is gemaakt op het moment dat The Rolling Stones creatief piekten, en Jean-Luc Godard, na een aantal grote Franse New Wave cinematitels te hebben gemaakt, het roer omgooide en met zijn films een revolutionair politieke richting insloeg.

De film kan door de idiosyncratische stijl van Godard gezien worden als twee films in één. In de eerste film volgen we The Rolling Stones midden in het proces van het creëren van de song "Sympathy for the Devil" in een studio in Londen tijdens het componeren van materiaal voor hun album "Beggar's Banquet". In de tweede film gebruikt Godard zeer diverse thema's waaronder rassen, pornografie en de ironie van het interviewen van bekende personen om een serie abstracte fictieve vignetten neer te zetten. Hierin unieke beelden van een demonstratie van Black Power radicalen en een TV interview met Eve Democracy over de relatie tussen cultuur en revolutie.

Voor velen is de grote aantrekkingskracht van Sympathy for the Devil toch om de originele Rolling Stones (Mick Jagger, Keith Richards, Brian Jones, Charlie Watts en Bill Wyman) van een losse schets een monumentale volwaardige song te zien creëren. De song begint als een ballad, maar verandert gaandeweg door de groove die het nummer meekrijgt. Mick Jagger raakt zo geïnspireerd dat hij één van z'n beste prestaties ooit neerzet, Godard was in de gelukkige omstandigheid om dit op film vast te leggen.

De film is door de jaren heen te zien geweest in 2 versies, en is gedistribueerd als zowel Sympathy for the Devil en One Plus One. Deze DVD bevat de mogelijkheid om beide versies te zien.