Tbs

Recensie(s)

Kan een thriller Nederlandser dan Nederlands zijn en tegelijkertijd on-Nederlands goed? Wij zeggen: zie TBS.

TBS-er Johan (Theo Maassen) heeft zijn vader vermoord. Als het aan de beoordelingscommissie ligt, komt-ie nooit meer op vrije voeten. Alleen de getuigenis van zijn onvindbare moeder kan zijn onschuld bewijzen. Voor Johan zit er maar een wanhoopsdaad op: ontsnappen! Het plan ontspoort wanneer een dertienjarige puber (Lisa Smit) zijn pad kruist en Johan zich gedwongen voelt haar als gijzelaar mee te nemen.

De oorspronkelijke, smartlap-achtige titel Niets Te Verliezen werd het stevigere TBS. Maar de plagerige ondertitel (Niet Álles is Liefde) levert stiekem het beste statement. Geen kneuterige en gezellige Hollandse tafereeltjes, maar een actueel Nederlands onderwerp zonder spruitjeslucht, door regisseur Pieter Kuijpers verbeeld in een beklemmende en meedogeloze thriller. Niet echt een genre waar de vaderlandse cinema bekend om staat, maar met TBS hebben we dan toch eindelijk de opvolger van Spoorloos in huis. Zo'n film waar je niet snel over bent uitgesproken.

Net als in Van God Los en Offscreen combineert Kuijpers een actuele aanleiding met zijn fascinatie voor het Kwaad in de mens. Van God Los kwam destijds aan als een mokerslag, maar TBS levert een subtielere als ook venijniger tik uit. Dat hij als filmmaker enorm gegroeid is, spat in ieder geval van het doek af. Het goeie is dat hij camera en montage volledig in dienst stelt van het verhaal, én het spel. En wat voor spel! De casting van Theo Maassen is een echte meesterzet. De cabaretier oogt als een gevaarlijk beest, maar kan tegelijkertijd ook gekwetst en aaibaar overkomen. Minstens zo knap is hoe de relatieve nieuwkomer Smit (ze debuteerde in Kuijpers' Griezelbus) al dat onderhuidse acteergeweld pareert. De titel suggereert anders, maar TBS is een film over mensen, niet over zaken.

© Copyright Preview Filmmagazine BV