The Golden Compass

Recensie(s)

De game loopt natuurlijk samen met de film die vanaf 6 december hier in de bioscopen moet gaan draaien. De film op zijn beurt is gebaseerd op de fantasy-trilogie ‘His Dark Materials’ van auteur Philip Pullman, en het eerste deel volgt de avonturen van Lyra, een 11-jarig weesmeisje dat op het Jordan College zit in een fictief universum. Op een dag ziet ze de hoofdmeester van de school een poging doen om Lord Asriël, haar oom, te vermoorden. Uiteindelijk weet Lord Asriël zijn dood te voorkomen, en vertrekt enkele dagen na het incident richting het noorden. Kort daarna wordt Lyra’s vriend Roger echter gekidnapped door de ‘Gobblers’, en zoals het een heldin betaamt besluit Lyra hem natuurlijk te redden.

In de wereld van Het Gouden Kompas hebben alle mensen een daemon, een letterlijke manifestatie van hun ziel. Deze daemons nemen altijd de vorm van een dier aan, en kunnen deze vorm op elk moment ook in een ander dier veranderen. Deze wezens vormen een belangrijk onderdeel in de gameplay van Het Gouden Kompas. In principe heb je meestal de controle over Lyra in het spel, en met haar doorkruis je de platform-gedeeltes in de game. Hierbij krijgt ze hulp van haar daemon Pantalaimon. Moet Lyra bijvoorbeeld over een balk balanceren, dan zal Pantalaimon haar in de vorm van een kat bijstaan door haar extra tegenwicht te geven als ze bijna valt. Grote dieptes kunnen overbrugd worden door Pantalaimon te laten veranderen in een vogel of een luiaard, die met zijn lange armen punten kan vastpakken om aan te slingeren.

Daarnaast komt Lyra ergens in het verhaal de gepantserde ijsbeer Iorek tegen. In het spel zul je hiermee vooral de battles uitvoeren. Verwacht hiervan niet al te innoverende gameplay, maar gewoon lekker knopjes rammen, speciale aanvallen uitvoeren en tussen de gevechten door genoeg ervaring opdoen om deze aanvallen weer uit te breiden. Grafisch zag de game er nog wat matig uit, maar het was dan ook nog een vroege build. Textures van ijsschotsen zagen er prima uit, maar de effecten van speciale aanvallen waren echt nog in een heel vroeg stadium geanimeerd. Wel leuk is dat de game als het goed is wordt afgewisseld met beelden uit de film.

De film heeft duidelijk die Harry Potter- en Chronicles of Narnia-vibe en zal ongetwijfeld vooral bij een jong publiek heel goed gaan scoren. Voor de game kunnen we hetzelfde verwachten. De game kent verschillende soorten gameplay, en daarnaast sprak het verhaal mij na het zien van een extra lange filmtrailer ook best aan, maar voor de wat oudere gamers onder ons is dit niet een game die per se extra aandacht verdient.

Het verhaal gaat, zoals de titel al suggereert, over een gouden kompas. Dit kompas kan vragen beantwoorden door middel van symbolen die op de juiste manier gecombineerd moeten worden. Echter alleen het meisje Lyra is hier toe bekwaam. Lyra woont in een strenge elitaire school waar ze droomt van avontuur. Nadat ze geruchten hoort van een object dat werelden kan samenbrengen besluit ze er op uit te trekken. Het verhaal is natuurlijk wat complexer dan hier beschreven, maar daarvoor zou je de film moeten bekijken, die trouwens lang niet slecht is. Feit is dat de game nauwlettend het verhaal van de film volgt en dat zorgt ervoor dat je heel wat avontuurtjes kunt beleven met Lyra.

De game start wat vreemd, doordat je een heel eind in het verhaal begint. Na deze introductie draait de game echter de tijd enkele weken terug en dan kan het avontuur pas echt beginnen. Wat meteen opvalt, is het feit dat deze game duidelijk voor de wat jongere gamertjes is bedoeld. De presentatie doet kinderlijk aan en de gameplay is poepsimpel, maar wel effectief. Gedurende het spel neem je voornamelijk de controle over Lyra en af en toe over een bevriende ijsbeer. Ze besturen beide heel gemakkelijk en dat zorgt er voor dat de game lekker soepel verloopt. De gameplay is behoorlijk gevarieerd te noemen. Er zijn stukken waar gevochten moet worden en dat leidt, ondanks dat je kunt blokken, als snel tot standaard button bashen. De AI van de vijanden is namelijk niet verbazingwekkend goed en de game is zeer vergeeflijk.

Gelukkig is het niet alleen vechten wat de klok slaat in The Golden Compass. Er moet namelijk ook heel wat gepuzzeld worden en er zijn zowaar ook enkele platformpassages te bekennen. De puzzels zijn aardig uitgewerkt en bovendien vrij gevarieerd. Eigenlijk kun je het meer zien als minigames, want wil je de puzzels oplossen dan moet er vaak eerst wat gebabbeld worden hier en daar. Om te vorderen in het verhaal dien je vaak te praten met de aanwezige NPC’s. Dit is grappig uitgewerkt aangezien je ze tijdens het gesprek kunt beïnvloeden. De makers hebben vast de mosterd gehaald bij Bioware. Het gaat echter niet zo diep als in bijvoorbeeld Mass Effect. Het beïnvloeden gebeurd aan de hand van enkele minigames die vrij eenvoudig zijn. In het begin is dit leuk, maar naar verloop van tijd begint dit meer te irriteren waardoor gesprekken aangaan ineens niet meer zo leuk is.

Het goede is dat The Golden Compass niet alleen om vechten, puzzels oplossen en praten gaat, maar ook om verkennen. Lyra is niet voor niks een avonturier. Je doet behoorlijk wat omgevingen aan waar Lyra de omgevingen kan verkennen op NPC’s en voorwerpen. Er zijn genoeg voorwerpen en power ups te vinden en dat wordt keurig bijgehouden in je logboek. Voor de verzamelaars onder ons zal de niet al te lange speelduur hierdoor wat gerekt worden. Af en toe zijn er ook passages waarin weer andere minigames moeten gedaan worden. Denk dan aan dingen als een wedstrijdje rennen of pitten op de hoofden van personen smijten. Dit zijn leuke afwisselingen die prima in het voor de rest lineaire verhaal geïmplementeerd zijn. Je wordt overigens de gehele game bijgestaan door een soort van stinkdier of das die verschillende vaardigheden heeft die je kunt gebruiken. Dit is echter een stuk minder interessant dan dat het klinkt, maar het is wel een essentieel onderdeel van de gameplay.

Nu lijkt het misschien dat The Golden Compass een geslaagd spel is, maar dat is niet helemaal het geval. Grafisch is de game niet al te best, het ziet er behoorlijk gedateerd uit en dat is ook goed te zien aan de gezichten van de personages die geenszins tot de verbeelding spreken. Al moet er wel bij gezegd worden dat de personages wel te herkennen zijn als de echte acteurs. De animaties zijn ook niet van de bovenste plank. Alle personages bewegen nogal houterig en onnatuurlijk en de geluidseffecten zijn ook niet optimaal. Het is dan wel weer mooi om te zien dat er af en toe echte stukjes uit de film voorbij schieten waardoor je nog meer het gevoel hebt dat je de film interactief beleeft. De sfeer van de film is goed terug te vinden in de game. Nee, wat dat betreft gaan de film en de game hand in hand. De echte acteurs hebben het stemmenwerk voor hun evenbeelden zelf prima ingesproken, alleen is het wel jammer dat er geen Nederlandse stemmen zijn om de jonge kinderen tegemoet te komen. Want dat zijn toch voornamelijk diegenen die deze game gaan spelen.

Conclusie: The Golden Compass slaagt er vrij goed in de film te benaderen. Het is uiteindelijk nog niet eens zo’n slechte game geworden, wat filmgames vaak wel zijn. De game biedt voldoende gevarieerde gameplay die bij vlagen best vermakelijk is te noemen. Daar moet wel bij gezegd worden dat diezelfde gameplay en de besturing te eenvoudig zijn en de game daardoor wellicht niet echt geschikt is voor de oudere gamers. Jongere gamers zullen hier echter waarschijnlijk een goede tijd mee hebben, dus in dat opzicht is de game zeker geslaagd. Toch blijft het verstandiger om eerst de film te checken en mocht je die heel tof vinden, dan is de game wellicht van toegevoegde waarde.