Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu
Engels - Paperback
160 pagina's | Random House Uk | maart 2012
3.0 van de 5 (1 reviews)vandaag besteld, dinsdag in huis
Dat had je gedacht
18 maart 2012 | Door: Weiland | 50-59 jaar | Nijmegen
Wanneer hij diep in de middelbare leeftijd is aangeland, dan levert voor de gemiddelde burger zijn eigen levensverhaal geen enkel probleem op. In de loop van de jaren heeft hij de persoonlijke aanloop naar de tegenwoordige tijd vaak genoeg verteld, aan degenen die op zijn pad kwamen, aan zich zelf. Hij heeft het gepolijst, het soms een beetje verfraaid ten dienste van het vertellen, en de ene periode komt uitgebreider aan bod dan de andere. Dat weet hij wel, maar desalniettemin beleeft hij zijn verhaal als een adequate kroniek van zijn drijfveren en handelingen. Dat geeft een goed gevoel, geen spoken in de herfst van het leven.
Bij het opbouwen van dat levensverhaal helpt het heel erg dat ons geheugen laten we zeggen: multi-interpretabele herinneringen in het leven roept. Het is niet zo moeilijk om ons geheugen te vormen naar wat onze behoefte aan comfort ons ingeeft.
Maar soms gebeurt er iets waardoor duidelijk wordt dat dit levensverhaal een kaartenhuis is, en dat het bij een kritische beschouwing in elkaar dondert.
"The sense of an ending" door Julian Barnes is een mooie essayerende kleine roman hierover. Barnes is een high-brow Brit, een witty intellectual, de sardonische hogepriester van de levenservaring. Hij schrijft van die zinnen waarvan je verzucht: oh, mocht ik zoiets ooit in mijn leven eens een keertje over mijn lippen krijgen. Niet zo vilein als Wilde, maar wel zo scherpzinnig. Met veel plezier trekt hij een kaart weg, en beschrijft vervolgens hoe het bouwsel in elkaar zakt. De boodschap: je hebt meer op je lever dan je denkt.
Iedereen juicht over het boek. Na een drietal nominaties voor eerdere boeken heeft hij er ook de Booker mee gewonnen. Niet onterecht.
Maar er zit volgens mij een instinker in het boek waar ik nog niemand over gehoord heb. Je hebt niet alleen te maken met de wispelturigheid en het egocentrisme van het geheugen bij het op orde proberen te krijgen van je herinneringen (over dat aspect heeft elke recensent het), maar ook met medemensen die uit eigenbelang of uit wraakzucht of uit schaamte het verrekken om je te helpen een beetje de regie over je geheugen te krijgen. Veronica, de eerste geliefde van hoofdpersoon Tony Webster terroriseert hem: "je hebt het nog steeds niet door", maar ze laat het hem fijn zelf uitzoeken, terwijl ze het hem toch gewoon even onder de neus zou kunnen wrijven. Hij raakt daardoor meer en meer opgesloten in "remorse", in wroeging. Geen uitzicht op vergeving, maar hij blijft daar wel als een verslaafde naar haken. Knap, ook dit is een einde dat onder het bereik valt van de gevoeligheid waar de titel van het boek op zinspeelt. Deze Veronica beeindigt na veertig jaar op pijnlijke wijze een relatie waarvan je zou denken dat deze al lang beëindigd had moeten zijn. Barnes kan in ieder geval heel goed kijken. Want natuurlijk is het ook nog eens zo dat ons geheugen geen privé-bezit is, dat blijkt wel weer. (Dit element zie ik niet terug in de besprekingen.) De onwil van Veronica is er echter ook de oorzaak van dat het boek aan het eind wat al te gekunsteld wordt. Bodem na bodem trekt Barnes onder Webster weg om zijn punt duidelijk te maken. Maar de laatste is mij een beetje te gortig, mijn “temporary suspension of disbelief” stort als een kaartenhuis in elkaar.
De verdienste van het boek is dat Barnes met een roman iets duidelijk maakt waar een essay al gauw veel te zware kost zou bieden: voor een mooi einde heb je Fingerspitzengefühl nodig. Blijven oefenen. Voor elk einde weet het geheugen wel nieuwe beginnen te verzinnen.
Het jammere is dat hij zijn punt te duidelijk wil maken door één keer te veel het verleden nog anders te laten zijn dan dat Tony na enkele vergeefse pogingen al dacht dat het zat.
Vond je deze review nuttig? Ja (4) | Nee (6) | Ongepast?
| Conditie | Verkoper | Prijs |
|---|---|---|
|
Als nieuw "Nieuw en ongelezen" Bekijk exemplaar |
Verkoper: Dibbel & Plop |
€ 7,95
|
Selecteer één of meer kenmerken:
Dat had je gedacht
18 maart 2012 | Door: Weiland | 50-59 jaar | Nijmegen
Wanneer hij diep in de middelbare leeftijd is aangeland, dan levert voor de gemiddelde burger zijn eigen levensverhaal geen enkel probleem op. In de loop van de jaren heeft hij de persoonlijke aanloop naar de tegenwoordige tijd vaak genoeg verteld, aan degenen die op zijn pad kwamen, aan zich zelf. Hij heeft het gepolijst, het soms een beetje verfraaid ten dienste van het vertellen, en de ene periode komt uitgebreider aan bod dan de andere. Dat weet hij wel, maar desalniettemin beleeft hij zijn verhaal als een adequate kroniek van zijn drijfveren en handelingen. Dat geeft een goed gevoel, geen spoken in de herfst van het leven.
Bij het opbouwen van dat levensverhaal helpt het heel erg dat ons geheugen laten we zeggen: multi-interpretabele herinneringen in het leven roept. Het is niet zo moeilijk om ons geheugen te vormen naar wat onze behoefte aan comfort ons ingeeft.
Maar soms gebeurt er iets waardoor duidelijk wordt dat dit levensverhaal een kaartenhuis is, en dat het bij een kritische beschouwing in elkaar dondert.
"The sense of an ending" door Julian Barnes is een mooie essayerende kleine roman hierover. Barnes is een high-brow Brit, een witty intellectual, de sardonische hogepriester van de levenservaring. Hij schrijft van die zinnen waarvan je verzucht: oh, mocht ik zoiets ooit in mijn leven eens een keertje over mijn lippen krijgen. Niet zo vilein als Wilde, maar wel zo scherpzinnig. Met veel plezier trekt hij een kaart weg, en beschrijft vervolgens hoe het bouwsel in elkaar zakt. De boodschap: je hebt meer op je lever dan je denkt.
Iedereen juicht over het boek. Na een drietal nominaties voor eerdere boeken heeft hij er ook de Booker mee gewonnen. Niet onterecht.
Maar er zit volgens mij een instinker in het boek waar ik nog niemand over gehoord heb. Je hebt niet alleen te maken met de wispelturigheid en het egocentrisme van het geheugen bij het op orde proberen te krijgen van je herinneringen (over dat aspect heeft elke recensent het), maar ook met medemensen die uit eigenbelang of uit wraakzucht of uit schaamte het verrekken om je te helpen een beetje de regie over je geheugen te krijgen. Veronica, de eerste geliefde van hoofdpersoon Tony Webster terroriseert hem: "je hebt het nog steeds niet door", maar ze laat het hem fijn zelf uitzoeken, terwijl ze het hem toch gewoon even onder de neus zou kunnen wrijven. Hij raakt daardoor meer en meer opgesloten in "remorse", in wroeging. Geen uitzicht op vergeving, maar hij blijft daar wel als een verslaafde naar haken. Knap, ook dit is een einde dat onder het bereik valt van de gevoeligheid waar de titel van het boek op zinspeelt. Deze Veronica beeindigt na veertig jaar op pijnlijke wijze een relatie waarvan je zou denken dat deze al lang beëindigd had moeten zijn. Barnes kan in ieder geval heel goed kijken. Want natuurlijk is het ook nog eens zo dat ons geheugen geen privé-bezit is, dat blijkt wel weer. (Dit element zie ik niet terug in de besprekingen.) De onwil van Veronica is er echter ook de oorzaak van dat het boek aan het eind wat al te gekunsteld wordt. Bodem na bodem trekt Barnes onder Webster weg om zijn punt duidelijk te maken. Maar de laatste is mij een beetje te gortig, mijn “temporary suspension of disbelief” stort als een kaartenhuis in elkaar.
De verdienste van het boek is dat Barnes met een roman iets duidelijk maakt waar een essay al gauw veel te zware kost zou bieden: voor een mooi einde heb je Fingerspitzengefühl nodig. Blijven oefenen. Voor elk einde weet het geheugen wel nieuwe beginnen te verzinnen.
Het jammere is dat hij zijn punt te duidelijk wil maken door één keer te veel het verleden nog anders te laten zijn dan dat Tony na enkele vergeefse pogingen al dacht dat het zat.
Vond je deze review nuttig? Ja (4) | Nee (6) | Ongepast?
Exemplaar 1 t/m 1
| Conditie | Verkoper | Prijs |
|---|---|---|
|
Als nieuw "Nieuw en ongelezen" Bekijk exemplaar |
Verkoper: Dibbel & Plop |
€ 7,95
|
Veilig en betrouwbaar 2ehands artikelen kopen, met recht van retour.
Ook daarom koop je bij bol.com
Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu Ga naar het begin van deze pagina
(1063 stemmen)
1063 stemmen
