Tijd En Landen

Recensie(s)

Willem van Zadelhoff (1958), schrijver van twee romans, debuteert met deze bundel als dichter. Het is begrijpelijk dat zijn gedichten eerder werden voorgepubliceerd in het literaire tijdschrift Tirade, gezien zijn voorkeur voor duidelijke aanleidingen voor poezie die gezocht en gevonden worden in de alledaagse werkelijkheid. De titels van zijn gedichten zeggen in dit opzicht al genoeg: Duivenmelker, Hoe het rook, Het rood van een neus, Berglandschap, De liefde ach god, Ze loopt, Puberteit, Ze slaapt door alles heen. Wat de inhoud betreft, de toon, de uitdrukking van gevoel en waarneming, zijn deze gedichten sympathiek en herkenbaar; de vorm, en dus ook de precisering van de toon en de uitdrukkingswijze, is niet altijd even scherp of trefzeker, maar misschien hoeft dat ook niet bij poezie die het juist van de directe aanspreekbaarheid wil hebben. 'Circusverhaal': “opa hield niet van artiesten / allemaal temeiers en poten / toen oom bij het circus wilde / riep opa met overslaande stem / en schuim op de mond: / als jij te pletter valt / dank ik god op mijn blote knieen / als jij te pletter valt op die rode neus van jou”. Prettig parlando.

T. van Deel