Transsiberian

Recensie(s)

In Transsiberian manoeuvreert regisseur Brad Anderson zijn personages in een klassieke thrillersituatie: strangers on a train. Bovendien voert de reis door het hoge, onherbergzame noorden van Rusland. Probeer dan maar eens aan het noodlot te ontkomen.

Pap in de trein nooit aan met ogenschijnlijk sympathieke vreemdelingen. Het is een les die Hitchcock ons al leerde, en regisseur Brad Anderson (The Machinist) zegt het de meester na. De slachtoffers heten ditmaal Roy (Woody Harrelson) en Jessie (Emily Mortimer), een Amerikaans missionariskoppel dat in China met kinderen heeft gewerkt en de beroemde Transsiberische Expres dwars door Rusland naar huis neemt. Ze delen hun slaapcoupé met Abby (Kate Mara) en Carlos (Eduardo Noriega), die zich uitgeven voor leraren Engels. De stugge Abby en de aalgladde Carlos boezemen de naïeve treinenfanaat Roy geen argwaan in, maar Abby is op haar hoede, zeker wanneer Carlos haar steelse blikken begint toe te werpen.

In het eerste uur van Transsiberian ontvouwt Anderson op virtuoze wijze zijn strategie. De beperkte bewegingsvrijheid in de trein dwingt de personages tot een ongemakkelijke intimiteit. Hier behoort de film toe aan Noriega en de weergaloze Mortimer die Jessie subtiel laat laveren tussen verzet en overgave. Wanneer het baltsgedrag tot een dramatische climax komt, is het verhaal nog lang niet ten einde, maar krijgen de meer doorsnee thrillerelementen, voorbereid in een proloog met Ben Kingsley als Russische rechercheur, de overhand. Gelukkig laat Mortimer zich de kaas niet van het brood eten. Jessie's wanhopige pogingen om zich met leugentjes uit netelige situaties te redden blijken tot het einde toe een stuk spannender dan het misdaadplotje rond drugssmokkel.

© Copyright Preview Filmmagazine BV