W.

Recensie(s)

Na Kennedy en Nixon legt Oliver Stone president George W. Bush onder het vergrootglas.

De 43-ste president van de Verenigde Staten is een gemakkelijke prooi. In W. is het geregeld gniffelen om Bush junior die klinkt als een cowboy en zich meer lijkt te interesseren voor baseball dan voor politiek. Josh Brolin  beheerst zijn mimiek, blunders en maniertjes volkomen. ‘Guantanamera,' zegt hij, waarmee hij niet het beroemde liedje, maar het gevangenenkamp Guantanamo Bay bedoeld. Kopstukken als Condoleezza Rice en generaal Colin Powell worden te clichématig neergezet, maar Brolin slaagt er gelukkig in George W. Bush recht te doen.

W. speelt zich af vlak voor aanvang van de Irak-oorlog in 2003. In terugblikken op belangrijke momenten uit zijn leven leren we de man achter de kromme oneliners iets beter kennen. Het huwelijk tussen George en Laura Bush is opvallend liefdevol, maar dat wisten we eigenlijk al. Tot veel andere inzichten leidt W. niet. De relatie met Bush senior, die als rode draad door de film loopt en juniors wens om in diens plaats met Sadam Hoessein af te rekenen, is ook een gegeven dat al te vaak is belicht. Papa Bush wordt door James Cromwell gespeeld als een zachtaardig, politiek dier, die vooral bezorgd is om het behoud van de familiedynastie. Junior reageert vooral emotioneel op hem: impulsief, verlangend naar erkenning en dat is in al z'n onhandige volharding ook heel begrijpelijk.

Maar hoe wordt zo iemand president van een wereldmacht? Van Stone verwacht je een minder lankmoedige film als antwoord. Toch past dat hier wel. Het is net als met de vragen die George aan het eind van de film worden gesteld. Heeft hij fouten gemaakt? Wat heeft hij geleerd? Als antwoord volgt een pijnlijke, gegeneerde stilte.

© Copyright Preview Filmmagazine BV