We Own The Night

Recensie(s)

Russische gangsters zijn hot. Na Eastern Promises worden ook in We Own the Night Oostblok-griezels opgevoerd.

James Gray heeft in vijftien jaar actieve dienst maar drie films geregisseerd. Wie zijn werk ziet snapt wel waarom. Gray's rauwe misdaaddrama's zullen nooit echt populair worden omdat ze meer aandacht besteden aan personages dan aan actie. En Gray lijkt ook niet het type om bij gebrek aan financiering dan maar Daddy Day Care 2 te draaien. Zo blijft je oeuvre klein.

We Own the Night is uit hetzelfde hardhout gesneden als Gray's Little Odessa (1994) en The Yards (2002). Van die laatste film nam hij Mark Wahlberg en Joaquin Phoenix mee. Ze spelen de broers Bobby en Joe Grusinsky, die aan weerskanten van de wet opereren. Bobby (Phoenix) runt een populaire nachtclub in Queens, terwijl Joseph (Wahlberg) in de voetsporen van hun vader Burt (Robert Duvall) carrière maakt als politiespeurder. Wanneer de politie een onderzoek wil instellen naar de Russische drugsmaffia leidt het spoor al snel naar Bobby's club. Vader en broer vragen hem dan ook een oogje open te houden. Maar Bobby's loyaliteit ligt bij zijn Russische broodheren. Denkt hij.

Heel verrassend is het niet wat Gray hier toont. Vooral naar het einde put hij steeds vaker uit het handboek voor de beginnende scenarist om zijn verhaal rond te krijgen. Maar het is de manier waarop Gray deze ruwe bonken neerzet die de film interessant houdt. Dat begint al met de overrompelend sexy manier waarop Bobby en zijn vriendin Eva Mendes worden geïntroduceerd. Als Bobby vervolgens zijn hippe club verruilt voor een sjofele feestbijeenkomst van de politie, zet Gray zo overtuigend de beide milieus naast elkaar dat je de verschillen bijna kunt ruiken. Ook met een bloedige afrekening in de regen toont Gray zijn filmische kracht. Dan mag de plot best een beetje kraken.

© Copyright Preview Filmmagazine BV