Zoek De Lege Gebieden

Recensie(s)

Tien prozaboeken schreef Lidy van Marissing (1942) sinds 1972, als laatste 'De autobiografie van Laura X' (2006). De afgelopen tien jaar publiceerde zij meer poezie, deze bundel is de zevende. Tussen haar poezie en proza zijn er meer overeenkomsten dan verschillen. Een wezenlijke overeenkomst is dat het allemaal om taal, om zinnen, om spreeksituaties en -scenes gaat. Een verschil is de graad van abstractie, of de mate van uitsparing. De inhoudsopgave suggereert veel verbanden, de lezer is de verbindende factor: hij moet de context bij de zinnen zoeken. Dat woord in de titel - een opdracht - is de leidraad, uit de proloog die een spoorboekje lijkt (zoals de landkaart van Leonardo op het omslag): 'twee verhalen, meer hebben we niet / om eindeloos te varieren // misschien een paar open plekken / ertussen (...) zoek de lege gebieden...' Zinnen worden gezegd - hoe, waar, en door wie? Dat zijn de scenes die summier, op een pagina of een serie, worden uitgezet: romans op de vierkante centimeter.

J.F. Vogelaar