Cliff Richard - Tous les articles

Voormalig Brits tieneridool, die gezegend lijkt met de
eeuwige jeugd. De in Lucknow, India geboren Richard neemt zijn eerste single, Move It, op in '58.
Het Engelse tienerpubliek hunkert op dat moment naar een nieuwe Elvis Presley. De populairste
Engelse rockers in die tijd in Engeland, Terry Dene en Tommy Steele, mogen dan wel aardige
jongens zijn (Steele is zelfs een echte komediant), ze beschikken bij lange na niet over de
persoonlijkheid die Presley heeft. Cliff heeft 'het' echter wel; althans tv-producer Jack Good weet
Richard na diens eerste hit in zijn beroemde tv-show Oh Boy zodanig te presenteren dat iedereen
denkt dat Cliff 'het' heeft. Na enkele echte r&r-singles, zoals High Class Baby, neemt
Richard in '59 met zijn begeleiders The Drifters, later omgedoopt in The Shadows de
mediumrocker Living Doll op, zijn eerste nummer 1-hit. Tot en met '63 volgt er een reeks Top 10-
hits, waarvan het grootste deel afkomstig is uit films die Richard, in navolging van Presley, aan de
lopende band produceert. Van de 19 (!) Top 10-hits in die periode, alle te vinden op The Definitive
Hit Album, bereiken er maar liefst vijf de eerste plaats: Travelin' Light, Please Don't Tease, The
Young Ones, Bachelor Boy en Summer Holiday. Dit succes leidt in Engeland en Nederland tot
verhitte discussies. Is Elvis of Cliff de beste r&r-zanger? Wat de verkoop van de platen
betreft staat Presley bovenaan: in de periode van '59 t/m '63 heeft hij in Engeland niet minder dan
12 (!) nummer 1-hits. Cliff weet zich in de jaren daarop, in het Beatles-tijdperk, beter te
handhaven dan Presley. Merseybeat-achtige nummers als On The Beach, alsmede ballads als Wind
Me Up en Visions gooien hoge ogen. Uit de 'schaduw' van Cliff zijn The Shadows in de eerste helft
van de jaren zestig uitermate succesvol. Hun instrumentale hits inspireren duizenden jongens om
zelf een popgroep te beginnen, ook in Nederland. Met name het cleane gitaarspel van Hank B.
Marvin kent vele navolgers. In '68 bereikt Richard wederom een eerste plaats met
Congratulations, waarmee hij bijna het Eurovisie Songfestival wint. In de jaren daarop is Cliff meer
in het nieuws als verkondiger van de Heilige Boodschap dan als zanger. Power To All Our Friends
('73), opnieuw een inzending vvor het songfestival, is zijn enige hit in die jaren. In '76 maakt hij
een comeback op het Rocket-label van Elton John en scoort in Europa met de fraaie ballad Miss
You Nights, terwijl Devil Woman, afkomstig van I'M Nearly Famous, na 18 jaar eindelijk zijn eerste
Amerikaanse Top 10-hit is. Thank You Very Much is een live-registratie van het 20th Anniversary
Concert dat Cliff & The Shadows in de Royal Albert Hall geven. In '77 tekent hij succes
aan met Mr. Dreammaker en My Kinda Life, terwijl de alliantie met producer Alan Tarney op Rock
'N' Roll Juvenile, I'M No Hero en Wired For Sound resulteert in de hits We Don't Talk Anymore
('79), Carrie ('80), Wired For Sound uit '81 dat handig inspeelt op de Walkman-rage en Daddy's
Home ('81). Het nogal stuurloze Now You See Me... Now You Don'T bevat naast een aantal
bewerkingen van gospel-traditionals ook de hit Where Do We Go From Here. Op Dressed For The
Occasion zingt Cliff, begeleid door het Londens Symfonisch Orkest, een aantal van zijn successen in
stijlvol orkestraal arrangement. Daarnaast is hij actief in duetten met Olivia Newton-John
(Suddenly, uit de film Xanadu) en Phil Everly (She Means Nothing To Me). Het onder supervisie van
maar liefst vier producers tot stand gekomen zilveren jubileum-album Silver is tevens verkrijgbaar
als onderdeel van de Cliff Richard Silver Box Set, die ook een rock & roll-elpee met
nieuwe versies van oude successen bevat. In '86 speelt hij in Londen de hoofdrol in de door Dave
Clark geschreven rockopera Time. Datzelfde jaar komt hij in de belangstelling bij een jeugdige
leeftijdsgroep dank zij een hilarische bewerking van Living Doll van The Young Ones. In '87 werkt
hij opnieuw samen met Alan Tarney op Always Guaranteed. Temidden van de bijna doorlopende
tournees (afwisselend met gospel- en popmateriaal) is Cliff eind jaren tachtig ook op de Britse
hitlijsten weer geheel terug. Na Top 10-noteringen voor My Pretty One en Some People levert het
mierzoete Mistletoe And Wine hem de in Engeland felbegeerde 'Christmas Number One' op.
Tegelijkertijd bereikt The Definitive Hit Album de eerste plaats in de Britse album charts. Dit succes
komt keurig op tijd voor Cliff, die in '89 zijn 30-jarig jubileum in de showbusiness viert met een
groots opgezette Britse tournee. Als hoogtepunt daarbij vindt een concert plaats in het Wembley-
stadion in Londen, waarbij de Shadows weer als begeleiders optreden. Tevens wordt The Best Of
Me met enig aplomb als Cliffs honderdste single uitgebracht. Om de cirkel netjes rond te maken
wordt het oude Move It als bonus op de b-kant geplaatst. In de jaren negentig gaat de ruim 50-
jarige Richard onverstoorbaar door met het maken van singles, CD's en tournees, waarbij hij in
november '93 ook Nederland aandoet. In '94 accepteert hij de rol van Heathcliff in een door Tim
Rice geschreven musical-bewerking van Wuthering Heights. Tevens treedt Richard op als
producent. Wegens problemen met de opnames en productie van de veertien miljoen kostende
show wordt het project op de lange baan geschoven. Zomer '95 wordt hij door koningin Elisabeth
Ii tot ridder benoemd. Van dan af is het Sir Cliff. Het Heathcliff-project wordt toch weer opgepikt
en eind '95 afgerond met Songs From Heathcliff. Hierop hernieuwt Cliff op drie nummers de
samenwerking met Olivia Newton-John. De musical zelf gaat pas eind '96 in premiè re. Hank
Marvin verlaat november '90 The Shadows om drie solo-CD's op te nemen. Een poging van
Shadows mede-oprichter Bruce Welch om als The Moonlight Shadows weer te gaan toeren, leidt
voortijdig schipbreuk.

Bron: OOR Popencyclopedie