Fall - Tous les articles

Independent-band avant la lettre, het vleesgeworden
geweten van de Engelse popmuziek, 'altijd verschillend, altijd hetzelfde' (John Peel). De Fall-story
begint in '76 in Manchester met een band die The Outsiders heet, naar een boek van de Franse
schrijver Albert Camus (L'Etranger). Spil van de groep is Mark Edward Smith (Mes), een jonge,
eigenwijze ex-dokwerker en autodidact, die naast het bezorgen van kranten zijn tijd doorbrengt
met het slikken van Lsd en het lezen van alles wat hij te pakken kan krijgen. Hij schrijft de teksten
voor de groep en 'zingt' ze op zijn eigen onnavolgbare wijze: sneerend en met het onversneden
accent van een 'working class kid' uit Salford. Martin Bramah speelt gitaar, Tony Friel bas en de
drummer blijft naamloos. In de loop van '77 komt toetseniste Una Baines bij de groep en wordt
Karl Burns de nieuwe drummer. De groep verandert haar naam in The Fall, alweer naar een boek
van Camus (La Chute) en treedt in mei van dat jaar voor het eerst onder die naam op. Rauwe,
compromisloze garagerock onder invloed van The Velvet Underground, Can en Captain
Beefheart's Magic Band. Er wordt een geluidsmuur opgetrokken waar overheen Mes zijn
sardonische bezweringsformules over de slechtheid van de wereld in het algemeen, maar de
muziekwereld in het bijzonder, de zaal in slingert. De groep maakt haar vinyldebuut met twee
tracks op de verzamelplaat Short Circuit/Live At The Electric Circus (Virgin '78). Augustus '78
verschijnt op het Step Forward-label de Ep Bingo Master's Breakout. In die eerste jaren maakt de
groep nog een reeks van opvallende singles en ziet achtereenvolgens Friel en Burns vertrekken
naar een andere groep uit Manchester, The Passage. Ook Una Baines houdt het voor gezien; haar
plaats wordt ingenomen door Yvonne Pawlett, die het echter niet langer dan een half jaartje
volhoudt. Zowel Pawlett als Burns is te horen op het in één dag 'live' in de studio opgenomen Live
At The Witch Trials, evenals de opvolger van Friel, fan annex roadie Marc Riley. Na Live At The
Witch Trials wordt Burns opgevolgd door Mike Leigh. Na een cassette, Live In London (Chaos Tapes
'80), later uitgebracht op The Legendary Chaos Tape, volgen Dragnet en het live-album ‘Totale'S
Turns' (‘It'S Now Or Never'), die opnieuw laten horen dat hi-fi-stereogeluid niet het belangrijkste
oogmerk van The Fall is; het gaat om de boodschap en de magie. Het blijft rommelen in de band en
als Grotesque (After The Gramme) verschijnt, blijkt Bramah te zijn opgestapt om samen met o.a.
Una Baines de Blue Orchids te formeren, Riley te zijn verhuisd naar toetsen, zijn de broers Stephen
(bas) en Paul Hanley (drums) tot de formatie toegetreden en is met Craig Scanlon een nieuwe
sologitarist aangetrokken. Grotesque (After The Gramme) is een hoogtepunt in het Fall-oeuvre, al
is het alleen al vanwege The N.W.R.A. (ofte wel: 'The North Will Rise Again'), dat de Londense
arrogantie op de korrel neemt. Daarna maakt men het aan ontoegankelijke mystiek zwanger
gaande Hex Enduction Hour, dat inderdaad een vol uur duurt en waarop Karl Burns weer
teruggekeerd is. Na Room To Live verlaat Marc Riley de groep om met een eigen band, The
Creepers, het succes te zoeken. In '82 trouwt Mark met de Amerikaanse Brix, die hij onmiddellijk
als vocalist en gitarist toevoegt aan de groep, waarin zij zich tevens manifesteert als co-auteur van
een belangrijk aantal songs. Perverted By Language is de eerste plaat met Brix Smith in de
gelederen en met The Wonderful And Frightening World Of... brengt The Fall een van haar beste
platen uit. Begin '85 komt Simon Rogers (bas/synthesizer) de groep versterken en vertrekt Paul
Hanley, terwijl Karl Burns na This Nation'S Saving Grace voor de tweede keer opstapt en
vervolgens zijn eigen groep Thirst opricht (met o.a. Martin Bramah). Mes schrijft in '86 een musical
rond de geruchtmakende dood van paus Johannes Paulus I, getiteld Hey! Luciani. Als Bend Sinister
uitkomt gaat de groep op tournee met nieuwe drummer Simon Wolstencroft, maar zonder Simon
Rogers, die echter wel beschikbaar blijft voor studiowerk. Vanaf The Frenz Experiment heeft de
band met nieuweling Marcia Schofield weer een vaste toetsenspeler. I Am Kurious Oranj is het
resultaat van een project in samenwerking met de excentrieke danser en choreograaf Michael
Clarke, die al eerder muziek van The Fall voor zijn balletten heeft gebruikt. Intussen is Brix druk in
de weer met haar hobbyclubje The Adult Net, met gitarist Craig Gannon (ex-Smiths), bassist James
Eller (ex-Nick Lowe) en drummer Clem Burke (ex-Blondie, ex-Ramones). Groot is de schok als in
april '89 bekend wordt dat vervolgens ook The Fall bij Phonogram heeft getekend (zij het op het
eigen sub-label Cog Sinister) omdat hiermee aan een jarenlange 'onafhankelijkheid' een eind lijkt
te zijn gekomen. Met covers van Mr. Pharmacist (The Other Half) en Victoria (The Kinks) heeft de
groep haar eerste officiële Britse Top 40-hits. Seminal Live is indachtig de titel gedeeltelijk live en
tevens het afscheid van Beggars Banquet, dat alle voor dit label gemaakte Fall-singles verzamelt op
458489 Asides en 458489 Bsides. Op Extricate is Brix niet meer van de partij. In haar plaats keert
Martin Bramah terug, om - geheel in stijl - binnen een jaar weer te verdwijnen. Mes regeert met
ijzeren hand over zijn band: geen T-shirts en jeans op het podium, geen groupies in de
kleedkamer, etc. Bij het verschijnen van zijn volgende meesterzet Shift-Work blijkt naast Bramah
ook Marcia Schofield de groep te hebben verlaten. Het materiaal op Extricate en Shift-Work is
veelal uiterst persoonlijk. Op Code: Selfish wordt geëxperimenteerd met dansritmen en
elektronische technieken, waarna de samenwerking met Phonogram abrupt wordt verbroken. The
Fall is weer 's werelds beruchtste independent band en viert dat met het ouderwets recalcitrante
The Infotainment Scan. Op The Twenty-Seven Points blijkt Brix, de voormalige Mrs. Smith, weer op
het Fall-honk teruggekeerd om een jaar later weer van het toneel te verdwijnen. In april '98
breekt er in New York een vechtpartij uit op het podium. Een benevelde Mes wordt gearresteerd
wegens geweldpleging en op borgtocht vrij gelaten. Eerst ontbindt hij de groep om vervolgens een
geheel nieuwe editie van The Fall uit de grond te stampen waarin van de vorige bezetting alleen
Julia Nagle nog over is. De anderen richten hun eigen band op: Ark. The Marshall Suite is opvallend
genoeg weer een van de betere albums in de eindeloze rij van deze ultieme cult-band, een jaar
later gevolgd door het minstens zo sterke The Unutterable. In '01, het jaar waarin The Fall haar 25-
jarig bestaan viert, vertrekt Julia Nagle en treden Ben Pritchard (gitaar), Jim Watts (bas) en Dave
Milner (drums) toe, een jaar later gevolgd door Elanor Smith (toetsen). De Hanley-broers vormen
met Tom Hingley (ex-Inspiral Carpets) de groep The Lovers. In '03 valt Watts in ongenade en is
Steve Evets de nieuwe bassist. Words Of Expectation - Bbc Sessions is een dubbel-cd met
opnames voor het radioprogramma van John Peel. Time Enough At Last - The Receiver Years is een
boxje met de geremasterde 15 Ways To Leave Your Man, Oxymoron en Cheetham Hill. Mes wordt
door de lezers van de Manchester Evening News uitgeroepen tot 'Greatest Ever Mancunian.'
Touch Sensitive... Bootleg Box Set is een 5cd-box die bootlegs van concerten verzamelt uit '01. 2Cd
The Idiot Joy Show biedt een concert uit '03 en wordt ook op twee aparte elpees uitgebracht.
Listening In verzamelt single en albumtracks uit de periode 1990-1992. The Real New Fall Lp
Formerly 'Country On The Click' dankt zijn titel aan dat de geheel nieuwe studioplaat Country on
the Click uitlekte op internet, waarop de band besloot het materiaal opnieuw op te nemen of uit te
mixen; de Amerikaanse editie bevat andere nummers. Het is een stevig ronkende rockplaat, met
alle kenmerken van The Fall. The War Against Intelligence - The Fontana Years bevat naast twee
cd's een Dvd met een interview. Interim is live, voor een deel in de oefenruimte. De majestueuze
6cd-box The Complete Peel Sessions 1978-2004 bevat ieder nummer dat The Fall ooit voor de
recentelijk overleden John Peel heeft gespeeld in zijn radioshow.

Bron: OOR
Popencyclopedie