Briefjes voor Pelle

Lieve Pelle, Jij kreeg een mooi cadeau. Een brief. Zelfs meer dan één. Ik heb ze gelezen. Jij hebt veel meegemaakt. Ik ga jou ook een brief schrijven. Het blad bleef dagen leeg. Gedachten aan jouw verhaal bleven echter komen. Ik zie jou in een auto zitten met die speciale schoenendoos op schoot. Jij zag toen al dat je vader kromp. Jij observeert, merkt op, voelt aan, vraagt af. Jij weet veel. Die doos komt na een jaar weer in beeld. Dichtgeplakt. Erin de genummerde briefjes met boodschappen van je vader. Hij was toen al heel ziek. Iedere week maak je er eentje open. Ik heb herinneringen aan een doos met pakjes en briefjes, maar dan voor één week. Dat eerste jaar alleen met je moeder wonen hakt er in. Geen kleur, geen bloemen, rommelig, veel verdriet, er is geen ruimte. Je vertelt: ‘voor mijn moeder ben ik al bijna een jaar onzichtbaar’ en ik zit vol in je verhaal. Dit is zó ontzettend waar. Ik voel met je mee. Jij mist hem ook. En al die eerste keren in het eerste jaar nadat iemand dood is gegaan, al die data die je bij zou moeten houden. Je vraagt je terecht af ‘wanneer houdt rouwen eigenlijk op?’. Jouw verhaal bevat kenmerkende woorden: minder lucht, vleugellamme vogeltjes, benauwd, dof. Je mist de zeeblauwe ogen van vakanties VDD. Je mam heeft een zee leeg gehuild. Jij deed dat toch niet? Iets met jongens huilen niet en rug rechten, klinkt bekend en maakt iets los. Jij had je enorme feitenkennis om je op te concentreren om teleurstelling en verdriet te verwerken. Wat een grote ‘harde schijf’ heb jij. Dat is handig, maar je vader zag het goed dat structuur en orde jouw leven overzichtelijk maakt. Je ziet hem ineens praten. Gelukkig ziet hij jou niet, zo bont en blauw, wat zou hij geschrokken zijn. Maar hé hij had vertrouwen in je. Je beurt je moeder op, gaat naar een onbekend adres. Hij wil je de weg wijzen naar volwassenheid, de wereld in, hoe mooi kan dit alsnog door deze doos met opdrachten. Gek hè, dat iemand die dood is dat alsnog teweeg kan brengen? Jij zet en verwerkt zo deze ingrijpende gebeurtenis op een rij. Een teruggekeerd pianogeluid en een uitzicht op een logeeradres houden de herinnering levend en maakt het geheel compleet ofschoon een grote gebeurtenis beter niet had plaatsgevonden. Flarden van mooie leesmomenten kwamen voorbij. Op jouw leeftijd kreeg ik bijv. Alleen op de wereld met een waardevolle inscriptie. Het voelt als de prachtige eindbrief die jij van je vader ontving. De brief die wel bewaard is gebleven. Dit verhaal opgetekend door Marlies Slegers over een groot gemis en verdriet is omgeven met zoveel licht en warmte; ik had het als 12-jarige verslonden. Nu ook. De voorzichtige lach en omgevingsruimte die langzaam groter wordt, het water dat een rol gaat spelen. Mag ik een keer met jou op de steiger zitten? Daar waar jij ook je vader weet? Linde Faas heeft dit beeld zo immens goed getroffen. Dat geldt ook voor het omslag. Zo treffend in kleuren van de elementen die ik teruglees in mooi gekozen beeldende taal van het verhaal. Tot in de kleuren van de titel. Het omslag waarop de boomhut staat die je met Jack afmaakt. Aran de hond die door je vriendin Eva en toch ook die pestkop Stomp in huis is gekomen. Jullie kringetje krijgt een extra cirkel. Zou je vader bewust het woord ‘zwaankopschroeven’ hebben gebruikt? Inmiddels zit je in de brugklas, je moet andere dingen, je groeit. Jij die op zo jonge leeftijd een ouder verliest, maakt dat je altijd anders reageert op situaties dan je leeftijdsgenoten. Terwijl je ook gewoon erbij wilt horen, je eigen dingen wilt doen maar altijd rekening wilt houden met je moeder. Ga je eigen weg lieve Pelle. Het mag. Je hebt je indrukwekkende verhaal verteld. Ik zal het aanraden aan al die lezers die om een mooi, rakend verhaal vragen. Van mij verdien je een prijs. Topper! Liefs van mij.

Ik had al zoveel mooie recensies gelezen van dit boek, dat ik het graag zelf wilde lezen. Ik hou van kinderboeken en deze is wel bijzonder mooi. Wat een groot verdriet, het overlijden van je vader en dat je je moeder dan ook weg ziet kwijnen; de 12-jarige, superslimme Pelle realiseert zich dat hij allebei z'n ouders kwijt is. Doordat zijn vader hem briefjes heeft nagelaten met opdrachten, komen zowel hij als zijn moeder uit het dal en kunnen ze weer mensen toelaten in hun leven. En plezier. Wat een mooi concept. De vader reikt over de dood uit naar zijn geliefden, Pelle leert dat je zowel iemand kan missen als verder gaan met je leven. Echt een aanrader, ik heb het in een paar dagen gelezen en er veel over nagedacht. Het raakt je, dit verhaal!

Hoe omgaan met de dood van een ouder? Pelle’s papa overleed één jaar geleden en een jaar later krijgt hij van zijn mama een verzegelde schoenendoos. Het is een doos vol briefjes die zijn overleden vader voor hem achterliet. Alle briefjes zijn genummerd en Pelle mag slechts één briefje per week openen, en moet alle opdrachten uitvoeren:…’Briefjes voor Pelle’. Op het eerste briefje staat niet meer dan ‘Hoi Pelle’. Pelle is een hoogbegaafde jongen die geen emoties toont en wanneer hij het moeilijk heeft, laat hij zijn hersens werken en benoemt in gedachten bv. alle botjes van het menselijk lichaam of noemt in stilte diereneigenschappen op of … Pelle maakt zijn vriendin Eva deelgenoot van het bestaan van de schoenendoos. Stiekem is hij op haar verliefd, maar tot zijn ontsteltenis maakt ze het aan met Stomp, die eigenlijk Karl heet, de pester van de klas. Stomp komt tot overmaat van ramp achter het bestaan van de doos en tijdens een blitzbezoek aan Pelle steelt hij een briefje … hij wil het niet teruggeven! Dit is de start van een hele reeks gebeurtenissen, waarbij Pelle zijn duivels ontbindt, zich afzet tegen onrecht, opkomt voor zichzelf, zijn overleden vader verdedigt, zijn moeder in bescherming neemt, zijn verdriet een plaats geeft … zijn ogen opent op de wereld rond hem. Zal Pelle erin slagen het gestolen briefje terug te krijgen, geeft hij toe aan zijn verliefdheid, kan hij zijn rouwverwerking tot een goed einde brengen …? De auteur heeft een beklijvend onderwerp – overlijden van een ouder en de rouwverwerking daarrond – mooi in een boek weten te gieten. Het is een geloofwaardig boek met herkenbare situaties, personages en randverschijnselen. De rode draad is uiteraard rouwverwerking, emoties en gevoelens; maar de thema’s pesten, vriendschap, vertrouwen, verliefdheid, eerlijkheid, hoogbegaafdheid … krijgen ook een voorname plaats. Briefjes voor Pelle is een heel bijzonder en mooi vormgegeven hardcoveruitgave met een aantrekkelijke voorflap en prachtig geïllustreerde schutbladen. Het boek is ingedeeld in elf hoofdstukken, waarvan de meeste voorafgegaan worden door een handgeschreven briefje uit de schoenendoos. Het is een vlot leesbaar boek dat boeit vanaf de eerste bladzijde. Als lezer ben je getriggerd door de briefjes en de daarbij horende opdrachten. Ik kon er niet omheen: Pelle pakte mij onmiddellijk in! Ik hoopte op het beste voor hem, want stel je in zijn plaats: na een jaar krijg je van je overleden vader een doos vol opdrachten die je een voor een moet uitvoeren. Erg lastig en moeilijk voor een 12-jarige knaap in volle ontwikkeling, met veel vragen en bedenkingen, die zijn weg nog zoekt in een heel erg lastige wereld. Naast Pelle en zijn moeder zijn er een aantal al dan niet belangrijke randfiguren. Deze spelen allemaal een rol in de rouwverwerking van zowel Pelle als van zijn moeder. Het zijn strohalmen die hen helpen en ondersteunen om de juiste stappen en beslissingen te nemen. Dit maakt de lezer gewoon duidelijk dat in welke omstandigheid men zich bevindt, men staat er nooit alleen voor. Ondanks het zware onderwerp is de auteur er toch in geslaagd om over een erg beladen onderwerp, in een beeldende beschrijvende schrijfstijl, een spannend, ontroerend en af en toe ook een grappig boek af te leveren. Het is een boek dat zeker de basis kan zijn om rouwverwerking op kindniveau bespreekbaar te maken en te laten blijken dat er nog een heel leven voor je ligt met veel kansen en opportuniteiten … die je gewoon moet durven pakken. Voor het beklijvende onderwerp, de mooie schrijfstijl, de prachtige uitgave waardeer ik dit boek erg graag met vijf sterren. Meer leuke boekecensies op www.indeboekenakst.com

Wauw! Dat was mijn eerste reactie na het lezen van de laatste bladzijde van dit boek. Ik was er echt even stil van. Briefjes van Pelle is een boek dat je na het lezen weglegt en je even het gevoel geeft dat je beter geen ander boek kunt lezen, want dat kan voorlopig alleen maar tegenvallen.

Een schitterend boek over een jongen die zijn vader verliest, maar in de vorm van briefjes toch nog een band met zijn vader beleeft. Het helpt hem verdriet verwerken. Prachtig geschreven, ontroerend.

Wat is dit een ontroerend en lief verhaal! Ik leefde zo mee met die lieve Pelle, die het zonder vader moet doen, maar eigenlijk ook al een jaar zonder moeder. En dan maar volhouden dat hij geen verdriet mag hebben en gauw steeds aan allerlei dingen denken, als het het verdriet maar wegduwt… Hartverscheurend! En ondertussen is hij ook gewoon een ‘tiener’ die met andere gevoelens worstelt, zoals verliefd zijn op zijn beste vriendin, die verliefd is op de eikel van de klas, en het toneelstuk waarin hij mee moet spelen terwijl hij dat helemaal niet wil… Door de briefjes komt hij in situaties die hem een beetje uit zijn comfort zone duwen en je ziet hem daardoor groeien. Leuk en mooi dat er ook nog een (familie)mysterie aan bod komt, dat gaf het verhaal nóg een laag extra. Er zit humor in het verhaal, er komen allerlei emoties voorbij, het is ontroerend, maar ook hartverwarmend. Ik had af en toe een brok in mijn keel en op het einde tranen in mijn ogen… Echt een prachtig verhaal waar ik helemaal in meegesleurd werd. En het zal me ook nog wel even vasthouden. Ik heb ervan genoten!