Dolce Vita, La

Mooi tijdsbeeld , stijlvol in beeld gebracht . Jammer , dat de film zo lang duurt ; dit doet toch wel afbreuk aan het geheel . Rome goed in beeld gebracht , ; zeer herkenbaar . Mastroianni en Ekberg vervullen hun rol goed . Conclusie : een aanrader voor de liefhebber .

Een must-see voor mensen die van Italiaanse films houden.

"La Dolce Vita", van de Italiaanse regisseur Federico Fellini (1920-1993), staat te boek als één van de grootste Europese filmklassiekers en wordt ook wel betiteld als de "meest toegankelijke film van Fellini". Toch zal lang niet iedereen het hiermee eens zijn. Deze productie van Giuseppe Amato maakt beide bovenstaande lofuitingen niet helemaal waar, maar niettemin blijft het een goede film, die echter veel te lang duurt en enkele oninteressante segmenten bevat. Marcello Mastroianni (1924-1996) is perfect in de hoofdrol (de producers hadden liever Paul Newman gehad!) als de journalist die overal bij aanwezig is, maar zelf eigenlijk een leeg bestaan leidt. De wulpse en rondborstige Antia Ekberg mag opdraven in één van de beroemdste filmscènes ooit met de Trevi-fontein (ontworpen door Gian Lorenzo Bernini in opdracht van Paus Clemens XII) als achtergrond. In andere rollen nog Anouk Aimée, Alain Cuny en Lex "Tarzan" Barker (1919-1973). Prachtige zwart/wit fotografie van Otello Martinelli. De originele muzikale score is van Fellini's huiscomponist, Nino Rota. Het soms langdradige scenario werd officieel geschreven door de regisseur en Tullio Pinelli, maar ook Pier Paolo Pasolini heeft zijn bijdrage geleverd. Dit is overigens de film waaraan we het woord "paparazzi" te danken hebben, naar het filmpersonage Paparazzo, wat letterlijk "mus" betekent. Het kostuumontwerp van Piero Gherardi wist een Oscar ("beste kostuumontwerp in zwart/wit") in de wacht te slepen. Bij de release zorgde deze film voor nogal wat commotie. Fellini had de gastvrije toestemming verkregen om binnen in de huizen te filmen van de Italiaanse aristocratie, die als dank hiervoor vervolgens door de dezelfde Fellini behoorlijk te kijk werden gezet! In katholieke kringen was men dan weer verbolgen over de manier waarop de eeuwige stad Rome in beeld werd gebracht. Voor de een is "La Dolce Vita" een ongekend meesterwerk tewijl de ander er bij in slaap dommelt. Strikt objectief gezien is het uiteraard een goede film en dat is bij het beoordelen van deze productie misschien wel de beste en meest verstandige middenweg.