Een probleem uit de hel Amerika, het Westen en het tijdperk van de genocide

Na de WO II was er een brede consensus: dit nooit weer. De systematische uitroeiing van Joden was zo verschrikkelijk, dat moest worden voorkomen dat een andere groep dit zou overkomen. Maar ook al eerder, aan het begin van de vorige eeuw, werden Armeniërs uitgeroeid door de Turken; dit was ook genocide Het was Lemkin, die zich met tomeloze inzet wierp op het totstandbrengen van het internationale verdrag tegen genocide. Zo'n 150 landen hebben dit VN-verdrag sinds de jaren 50 ondertekend, met uitzondering van o.a. de Verenigde Staten. En dat heeft gevolgen gehad, zo betoogt Power. Ze laat zien dat er niks werd gedaan tegen de genocide op Koerden door Saddam Hoessein (de VS hadden hem nodig om de invloed van Iran in te dammen), niks tegen de genocide door de Rode Khmer in Cambodja en er werd niks gedaan tegen de genocidepleging van de Hutu's op de Tutsi's. Na hele lange tijd en vele, vele slachtpartijen en verkrachtingen greep de NAVO dan eindelijk in om Bosnisch-Servië de genocide te doen stoppen op de moslims. Tot in detail laat Power de patronen zien die bij het bekend worden van de verschrikkingen die bij de uitroeiing van een groep horen. Het wordt stilgehouden, dan niet geloofd, daarna wordt er aan getuigenverklaringen getwijfeld, ambtenaren die aandacht voor de genocide vragen worden ontslagen of gaan uit pure frustratie zelf weg, media bemoeien zich ermee, het publiek krijgt lucht van de genocide en spreekt steeds luider de politiek aan, die maar blijft twijfelen of ze wel iets moeten doen (antwoord is ja, kijk maar naar het genocideverdrag) en dan wordt er weer over gedebatteerd wat dan de eventuele mogelijkheden zijn. Het is allemaal om moedeloos van te worden. Helemaal omdat dit niet bij slechts één voorbeeld speelt, maar bij alle beschreven genocides. En dan te bedenken dat Power de genocide op de Rohinya's en op de Oeigoeren niet eens bespreekt. Maar ook meer recente (vermeende) genocides laten hetzelfde patroon zien. Om moedeloos van te worden. En dat terwijl de slachtingen die de slachtoffers ondergaan en expliciet door Power worden beschreven, misselijkmakend zijn. Geregeld moest ik het boek daarom wegleggen. Een ander patroon betreft de VN-vredesmissies, die hebben nooit het mandaat om de genocideplegers te stoppen, laat staan de bijbehorende middelen (wapens, terreinwagens, uniformen). Ook het Internationaal Strafhof krijgt niet de aandacht en middelen die het zou moeten hebben om de daders van genocide te bestraffen; eveneens een patroon. Daardoor heeft de straf voor genocide niet het afschrikwekkende karakter die het nodig heeft. Misdaden tegen de mensheid: een probleem uit de hel, dat niemand echt lijkt te boeien en bereid is te stoppen/bestraffen. Nooit meer verwordt zo tot 'telkens weer'. Moedeloosmakend.......