Geen pijn geen angst geen leven de veerkracht voorbij

Ik heb dit boek in 2 dagen uitgelezen. Ik heb therapie gehad van mevr lunter en haar gedurende een periode van 10 jaar meegemaakt. Ik heb 2 maal een suïcide in omgeving meegemaakt. Ik herkende zoveel in dit boek. Zelf ben ik hulpverlener en heb gewerkt met jongeren. Ook hier herkenning. Mijn boek ga ik aan mijn vriendin geven die in de jeugdzorg werkt. Uw doel is bereikt dr. Lunter. U heeft mij wederom inzicht gegeven en zal mijn vriendin hetzelfde geven. Niks is lastiger dan hulpverlener en moeder zijn. Bij je eigen kind komt er moedergevoel kijken.. Bedankt voor uw eerlijke verhaal. Waarin u ook eerlijk naar uzelf kijkt. Ik wens u heel veel kracht. Ik hoop u nog eens te zien.

Boek als nieuw . Zeer tevreden mee.

Het boek behandelt een moeilijk onderwerp maar beschrijft dat op een mooie en heldere wijze. De auteur spaart zichzelf niet en vertelt het hele verhaal als moeder en als psychiater. Dit boek is zeker een aanrader voor hulpverleners.

Inmiddels weet ik hoe het is om een kind te verliezen aan depressie uitmondend in zelfmoord. Het verhaal over Jitske is heel herkenbaar en geeft daardoor een beetje steun. Het verhaal wisselt tussen flashbacks, de ziekteperiode en de periode na het overlijden. In het begin wat lastig, maar later herkende ik daarin de beleving van mijn eigen rouwproces. Het stuk geschreven door de systeemtherapeut is verschrikkelijk. Sluit nergens specifiek aan bij het onderwerp. Daarnaast is de benadering zeer eenzijdig vanuit gezinsprocessen. Wakkert het schuldgevoel, dat je in deze situatie onherroepelijk hebt, alleen maar meer aan.

Tijdens mijn behandeling bij Eikenboom in Zeist was deze mevrouw de eindverantwoordelijke van de afdeling. Deze behandeling was voor mij een traumatische ervaring. Dit moet een verschrikkelijke ervaring voor haar en haar gezin zijn geweest. Ik vraag me hierbij wel een beetje af of ze dit heeft geschreven vanuit verwerking, informatievoorziening, of om haar eigen rol in het gebeurde te verbloemen. Als ik thuis na de opname hetzelfde onbegrip en gebrek aan empathie had gekregen als tijdens mijn opname dan...................... Mijn slechte beoordeling komt dan ook voort uit het feit dat ik het boek met de grootst mogelijke achterdocht heb gelezen.

Toen ik op de middelbare school zat heb ik gehoord dat er iemand door glaasje draaien om het leven is gekomen en ook in belgie zijn er vier jongeren om het leven gekomen omdat een entiteit hun meenam. Je weet wat de reden is en noot aan beginnen maar weet de reden niet van waarom niet waarom iemand hier toe is gekomen. Nu doen ze veel aan preventie. Aan de hand van ervaringen wordt de levensloop beschreven. Het is een openhartig indringend boek dat je meeneemt in die ervaringen.