Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol

Een gedurfde, volstrekt eigenzinnig blik op tienduizenden jaren evolutie van vis naar ‘beschaving’, al is het maar hoe je beschaving wenst te omschrijven… eindelijk komt de cynicus in Dimitri Verhulst weer in alle glorie naar boven en hult hij zich wederom in een wervelende, bijtend hilarische woordenvloed… ’t Boekje mag gerust een meesterwerkje worden genoemd!

Geschreven bij Godverdomse dagen op een godverdomse bol

Verhulst beschrijft de evolutie van de mens op een prachtige manier. Het sarcasme en het mooie Vlaamse taalgebruik (waar ik als Nederlandse wel even aan moest wennen) maakten me telkens weer aan het lachen. Dommigheden en de ergste dingen uit de geschiedenis (slavenhandel, oorlogen enzovoort) worden zo bloot gelegd dat je je (bijna?) schaamt om bij de menselijke soort te horen. Ook het geloof wordt kritisch bekeken.

Het leest als een trein, maar voor de mensen die liever vrolijke verhalen vol hoop, emotie en liefde lezen is dit niets. Toch zou ik die mensen dit boek ook aanraden; het is minder dan 200 bladzijden en is werkelijk virtuoos geschreven. Na dit boek kun je altijd nog Jane Austen lezen...

Een woordkunstenaar eerste klasse - de evolutie dondert over je heen, scherp, schamper, snel. Zoals een donderbui kan verfrissen na lange droogte, zo verfrissen de eerste bladzijden de lezer en is het volop genieten. Maar als de donderbui maar onophoudelijk blijft stromen krijg je het koud van die felle regen, en wordt het vervelend - wil je schuilen, warmte, afwisseling. Niets daarvan: Verhulst dendert maar door - het is èèn grote brei van schamperheid en wordt na enkele tientallen bladzijden erg vervelend. Ontroering ontbreekt, rust onbreekt, contemplatie ontbreekt, warmte ontbreekt, de mens is louter de belichaming van "het grote falen" , nits meer en niets minder en ik heb het boek als "een moetje" uitgelezen. Als Verhulstfan ben ik behoorlijk ontgoocheld door dit boek en vind het absoluut geen aanrader.

Had toch wat hoge verwachtingen van het boek die niet helemaal zijn uitgekomen. Boek begint sterk en met zijn klagerige en bombastische manier van schrijven valt Verhulst direct met de deur in huis. Erg leuk! In het begin gaat het boek in een flink tempo maar houdt dat niet vast. Verhaal blijft op een gegeven moment wat teveel doorzagen. Wat mij betreft had het verhaal daarom ook wel wat korter gemogen. Ik vind het wel een aanrader als je eens wat anders te lezen zoekt.

Verhulst schrijft (en leest) zoals zijn generatie en navolgelingen leeft. Gehaast. Zelf ben je geneigd om zijn verhaal ook te snel te lezen; onmogelijk. Zijn taalkennis is zo enorm dat je soms zinnen drie maal moet lezen wil je ze 100% begrijpen, zeker in de context van de alinea en/of het gehele verhaal. En dan haakt de Nederlandse lezer, in verhouding tot de Vlaamse, al snel af.

Verhulst speelt met woorden en zinnen alsof hij ze zelf heeft verzonnen. Hij lijdt doorgaans in zijn boeken aan realiteitsheidwaanzin, en doet dat op een uniek nieuwe wijze dat er maar een conclusie kan worden getrokken: hij is momenteel dé te kloppen schrijver in het Nederlands taalgebied.

't Is erin geslaagd een ruwe en geloofwaardige kijk te geven over onze evolutie en de plaats van de mens ("het") in dit tranendal.'t Heeft opnieuw bewezen over een uitzonderlijk verteltalent te beschikken zonder dat 't zich veel hoeft aan te trekken van correct taalgebruik. Een persoonijke evolutie voor Dimitri Verhulst die we vanaf nu "het" noemen. In deze betekenis niet onzijdig maar véélzijdig.

Geschreven bij Godverdomse dagen op een godverdomse bol

In dit boek geeft Dimitri Verhulst zijn (negatieve) kijk op het ontstaan en evolutie van onze mensheid. Dit laat hij blijken met het dubbele scheldwoord in de titel, hoe slecht de mens wel niet gesteld is. Het verhaal is niet opgedeeld in hoofdstukken maar is een chronologische doorlopende tekst over de evolutie van de mens. Het hoofdpersonage is dan vanzelfsprekend de mens, die consequent ’t genoemd wordt. Een vrij sarcastische en cynische beschouwing over de mens die niet veel meer weet te doen dan vreten, beren, cohabiteren en oorlog voeren. Volgens mij is het vertelperspectief een auctoriële verteller die vooral de negatieve daden van de mens beschrijft.

Ik raad het boek zeker aan maar ik ben er van overtuigd dat merendeel van de lezers zich niet gaan kunnen vinden met de vooral negatieve en cynische manier waarop Verhulst zich uit over de mensheid. Persoonlijk vind ik het een fantastisch boek omdat ik me volledig kan vinden in Dimitri Verhulst zijn denkwijze en kijk op het leven en de geschiedenis. De ruwe, platte, tikkeltje overdreven maar vooral brede woordkeuze van de schrijver is een genot om te lezen. Misschien komt dit omdat ik ook van Aalst afkomstig ben. Een kat een kat genoemd, voor mij is dit boek een meesterwerk.

Geschreven bij Godverdomse dagen op een godverdomse bol

In nog geen 200 pagina's beschrijft Verhulst de geschiedenis van de mens. In een verhaal zonder namen of data, die niet leest als een saai geschiedenisboek maar eerder als een tragi-komedie.
Ik las dit hele boek met een glimlach op het gezicht terwijl toch soms geconfronteerd te worden met een aantal pijnlijke realiteiten.
Ideaal om mee te nemen op reis!

Geschreven bij Godverdomse dagen op een godverdomse bol

Ik heb het boek in 1 ruk uitgelezen, en in mijn geval zegt dat heel veel, daar ik normaal maximaal een hoofdstukje per dag lees.

Just het gebrek aan hoofdstukken en tussenkopjes maakt dit enorme verhaal zo treffend. Want dat is het, 1 enorm verhaal vanaf het begin van de mensheid tot nu, zonder pauzes of scheidingslijnen.

Ik heb genoten van het cynisme en de zwartgalligheid. In een wereld die bol staat van de 'self help books' is dit een heerlijk tegengeluid dat je helpt jezelf & de wereld wat minder serieus te nemen.

Als je het boek leest en in gedachten de Vlaming hoort spreken, zit je - als Nederlander- goed. Wel fijn als je op de hoogte bent van Vlaamse uitdrukkingen, want sommige woorden betekenen in het Vlaams gewoon écht iets anders dan in het Nederlands.

5 sterren waard!