Helen Grace 10 - Niemand zeggen Hij was de enige die de moorden kon stoppen

Helaas, dit boek boeide mij het minst van alle delen. Op zich is de verhaallijn spannend, maar door de vele personages raakte ik af en toe in de war. De geloofwaardigheid van de personages Hudson/Garanita vind ik echt te ver gezocht, het is steeds hetzelfde en ik hoop dat daar vin het volgende deel verandering in komt.

In het begin is het altijd inkomen. Waar waren we ook alweer gebleven met Helen Grace de vorige keer. De verschillende verhalen in het begin laat mij als lezer nadenken, volgen, afwachten. Heel langzaam worden de verhalen verbonden, worden de verbindingen duidelijk, voel je de spanning toenemen. Wil je Helen begrijpen en ondersteunen. Zo subtiel gevonden, zo goed in elkaar verweven. Het plot zeer mooi. Jammer dat we nu moeten wachten op het volgende deel. Ben heel benieuwd wat er dan gebeurd en hoop stiekem dat Charlie weer meedoet.

Deze recensie bevat spoilers als je de voorgaande delen uit de Helen Grace-serie nog niet gelezen hebt. Niemand zeggen is het tiende deel uit de Helen Grace-serie van M.J. Arlidge. In theorie zijn de boeken los te lezen, maar dan mis je de rode draad doorheen de reeks: het privéleven van inspecteur Helen Grace. Zij heeft intussen al heel wat meegemaakt, waardoor ik je zou aanraden om bij het begin te beginnen. Arlidges vlotte schrijfstijl in combinatie met korte hoofdstukken doen zijn boeken stuk voor stuk lezen als een sneltrein. Veel spanning, actie en cliffhangers zijn typerend voor deze auteur. Maar net zoals het negende deel vind ik Niemand Zeggen minder spectaculair dan de acht eerste boeken uit deze reeks. Het bevat minder actie en het onderzoek komt erg traag op gang. Het blijven goede boeken, maar Arlidge heeft zijn lat zo hoog gelegd dat het moeilijk wordt om deze te blijven bereiken. Misschien wordt het tijd dat we afscheid nemen van Helen Grace, zodat Arlidge met een nieuw project kan beginnen… Naar einde toe komt er weer wat meer vaart in het verhaal. Het boek heeft een actuele insteek: de coronacrisis. De pandemie heeft negatieve gevolgen voor de criminaliteitscijfers en maakt het inspecteur Helen Grace niet gemakkelijk. De criminele feiten die in dit boek worden gepleegd zijn gedetailleerd en goed doordacht. Je moet er echt wel je hoofd bijhouden om alles goed te kunnen volgen. Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van de daders en dat van Helen Grace. Dit geeft je een volledig beeld van het onderzoek dat gevoerd wordt. Naast de verschillende onderzoeken worstelt Helen ook met de gevolgen van de stukgelopen romance met brigadier Joseph Hudson. Deze breuk is bij Joseph zwaar gevallen en dat zal Helen geweten hebben. Hij keert zich tegen haar en maakt het haar op het politiebureau niet gemakkelijk. Hoe ver zal hij gaan om Helen ten val te brengen? Graag wil ik uitgeverij Boekerij bedanken voor het recensie-exemplaar.

Vond het een heerlijk spannend boek, maar het wordt nu eindelijk eens tijd om afscheid te nemen van de journaliste Emilia Garanita en die irritante Joseph Hudson. Die verhaallijn begint inmiddels een tikkie vervelend te worden. Ik hoop dat boek 11 daar duidelijkheid in zal brengen en dat dan ook dit verhaal wordt afgerond. Vrees dat ik anders zal afhaken en op zoek zal moeten naar een nieuwe spannende serie.

Halverwege het boek gaat het spannend worden. Had liever een geslaagd einde gehad, nu wachten op het volgende boek.

Het was weer heerlijk lezen, vanaf de eerste pagina meegenomen worden in het verhaal en het niet meer los kunnen laten. Sinds deel 1 ben ik een ontzettende fan van M.J. Arlidge geworden en ik denk dat dit ook niet meer zal veranderen. Hartelijk dank aan de Boekerij voor het recensie exemplaar! Plot: Ook de wereld van Helen Grace is in de COVID-19 hel beland en de mensen lijken losgeslagen. Een reeks aan misdaden zet de stad op zijn kop en het lijkt wel of niemand zich meer kan gedragen. Uiteindelijk blijkt het allemaal nog gruwelijker en erger dan Helen zich had kunnen bedenken en als de moorden zich opstapelen begint er een race tegen de klok. M.J. Arlidge heeft een schrijfstijl die je kunt beschrijven als vloeiend en moeiteloos. Het boek leest zich als een geheel, het verhaal is makkelijk te volgen, je wordt als lezer niet bedolven onder moeilijke termen. Het heeft een rode draad die alle hoofdstukken met elkaar verbindt en het wordt nergens verwarrend. Het leest gewoon erg prettig en hij kan de aandacht van de lezer vanaf de eerste minuut vastgrijpen en ook vasthouden tot aan het einde. Helen is in mijn ogen echt een fijn personage alhoewel zij als persoon een beetje op de achtergrond bleef dit keer. Het verhaal ligt echt continue gefocust op de misdaden en op het werk. Er is echter een punt waar ik wel iedere keer weer over struikel en in elk deel. Er is altijd wel iemand die haar wilt dwarsbomen in haar eigen team. Of het is een meerdere of het is een collega etc. In elk boek is het haast wel iemand en dat begint langzaamaan te storen. Ik vind het helemaal niet erg als personages hun eigen achtergrond verhaal en drama hebben maar ik hou niet van herhalende verhaallijnen en zeker niet als het een beetje ongeloofwaardig wordt. Het verhaal zelf, het plot, is echt goed in elkaar gezet. Er zit een goed tempo in het verhaal en ik vond het ook weer lekker spannend omdat je continue afwisselt tussen daders/slachtoffers en Helen zelf die alles op alles zet om de misdaden op te lossen. Al met al weer een echte knaller en nu begint het lange wachten op deel 11. Ik geniet iedere keer weer van deze heerlijke thrillers en ik verslind ze dan ook in enkele uren.