Kingsbridge 2 - Brug naar de hemel in de schaduw van de kathedraal worden vier levens voor altijd met elkaar verbonden

Net als bij Pilaren van de aarde (liefst eerst lezen, om nog mooiere verhaallijnen te ontdekken) is deze roman een verademing. Je raakt gefrustreerd als bepaalde hoofdpersonen onrecht wordt aangedaan, over hoe de politiek werkt en hoe mensen met een verkeerde insteek in het leven het leven van anderen benadelen zonder het minste besef dat ze daar zélf ook niets beter van worden. Wanneer het recht zegeviert ben je intens gelukkig, en voelt het niet als slap 'het komt altijd goed'-gebeuren, waar schrijvers soms snel toe neigen. Ieder persoon ken je tot in zijn binnenste, doordat Folett in staat is de diepste gedachten voor en na handelen/ervaren op 'simpele' wijze te benoemen, waardoor menselijke processen (inclusief die van jezelf!) inzichtelijk worden. Het doet gewoon pijn als het boek uit is; het voelt als een afscheid. Wat natuurlijk ook heerlijk is, is dat je zoveel leert over vervlogen tijden, die in de praktijk nog zo duidelijk een stempel op de hedendaagse cultuur en processen drukken, dus zo vervlogen blijken ze niet! je bekijkt allerlei zaken over Engeland, de Kerk en interacties tóch met een vernieuwde blik. En als een boek je in je dagelijks leven anders laat kijken, zowel op persoonlijk als breder vlak, denk ik dat we te maken hebben met, jawel, LITERATUUR.....!

Het is dat mijn ogen soms moe worden en een mens slaap nodig heeft anders las ik het in een adem uit.

Ik schrok me rot toen ik dit boek binnenkreeg, 1200 pagina's, dat is zelfs voor een doorgewinterde lezer wat aan de hoge kant. Verwacht geen diepgaande literatuur, maar wel een hoop leesplezier. Het is soms wat voorspelbaar (het gaat goed, het gaat niet goed, het gaat goed, etc) maar als je even lekker aan het lezen bent vliegen de pagina's door je vingers en moet je concluderen dat het weer lang voorbij bedtijd is als je het boek aan de kant legt. Ideaal boek om op een lekkere luier vakantie in een ruk uit te lezen. Uiteraard eerst even de voorganger 'Pilaren van de aarde' lezen, niet noodzakelijk wel aan te raden.

De brug naar de hemel, Ken Follet. Deze roman is het vervolg op Pilaren van de Aarde, eerder verschenen als de Kathedraal. Het boek is echter geheel zelfstandig te lezen. Het boek gaat over vier kinderen uit Kingsbridge, een stad in oude Engeland, ergens in de buurt van Oxford schat ik zo in. De kathedraal waarover het in het eerste boek gaat is gebouwd. Nu wil de bevolking van Kingsbridge een stenen brug over de rivier bouwen, zodat men tijdens marktdagen makkelijker bereikbaar is. Er zijn diverse verhaallijnen, die elkaar telkens weer kruisen. Er is een voortdurende strijd tussen een onbetrouwbare leenheer, die op een valse wijze aan zijn titel en land is gekomen en de bevolking van Kingsbridge, die vechten voor hun (markt-)rechten. Follet heeft een zeer duidelijke schrijfstijl. Zijn karakters zij heel herkenbaar en je gaat met ze meeleven Je zou denken dat je over en pil van ruim 1100 bladzijden wel een paar weken zult doen, maar niets is minder waar. Je wordt vanaf het begin bij de personen betrokken en zodra je het boek dichtslaat ben je al weer nieuwsgierig hoe het verder zal gaan. Bij dit soort boeken wil er nog wel eens sprake zijn van een soort ver-soaping, gekunstelde nieuwe intriges en plots, maar daar merk je bij Follet niets van. De verhaallijn blijft natuurlijk doorlopen. Een prachtige boek

Heel boeiend, spannend verhaal. Je zit helemaal in de middeleeuwen en leeft mee met de karakters. Het is een dikke pil, maar leest lekker weg. Vond het jammer dat ik hem uit had.

De middeleeuwse religieuze indoctrine is steeds merkbaar en loopt als een rode draad door het boek. Mooi verhaal, alhoewel enigzins voorspelbaar toch zeer onderhoudend en mooi geschreven. Het blijft boeien van begin tot eind. De hoofdpersonen zijn misschien wel te mooi om waar te zijn en de slechten te slecht maar een zeer goed boek als vervolg op pillars of the Earth en zeker geen slap vervolg. Zeker een aanrader.